Wat is het belangrijkste, reizen, onderweg zijn, thuiskomen of wat nog komen gaat, vervagende herinneringen en in het lijf ingeschreven veranderingen? Het kan niet anders of er is een steen verlegd in de rivier...
Het reizen ging al bij al vlot. Kijk daar is al een steentje...Leuk opgestaan, en voor het laatst ontbeten op de plankenvloer boven de zee. Nog een keer gaan kijken of de stokvisjes er vandaag weer zijn, en of er nog andere scholen visjes onder onze voeten leven.
De mensen van het resort nemen afscheid, Mieke krijgt een knuffel, en het busje naar de luchthaven is lekker op tijd.
Dus een laatste keer de kronkelweg over het eiland, als laatste wringt ons busje zich op de ferry. Twintig kilometer verder ligt de kleine luchthaven er nog altijd idyllisch bij. Het vliegtuig zal verlaat zijn, 'technisch probleem' wordt gezegd. We kunnen kiezen met de minivan over de weg of 3,5 uur wachten.
We hebben tijd voor onze aansluiting naar Europa, dus dat is snel gepiept. We wachten. Op Trat gebeurt dat na inchecken , onder een strooien dak, terwijl de 'beveiligde ruimte' naar alle kanten open is. Er staat een, in een oranje uniform, uitgedoste veiligheidsbeamte rond. Niet dat je er niet uitkan. Om te plassen moeten we naar buiten (gewoon groeten), en dan door de metaaldetector terug binnen. Er zijn hapjes, en drankjes en later krijgen we ook gebakken rijst. We wachten met drie, wat ons doet vermoeden dat Bangkok Airways gewoon de middagvlucht heeft afgeschaft, wegens te weinig bezet. Gelukkig hadden we bij het boeken gezorgd dat er nog een latere vlucht ok was. En zo wordt het wachten, dat er 'zoizo', inzat in Bangkok, netjes in twee verdeeld.
De vlucht is kort en goed. Bangkok airport, Suvarnabuhmi, is nog steeds ijskoud. Amaai airco blazen dat ze daar doen. Het is zoeken naar een plek waar het mogelijk is 'uit de wind' te zitten. Niettegenstaande dat beginnen we te hoesten en keelpijn te krijgen, en we zijn amper genoeg gekleed met onze flies aan. Ook het door de paspoortcontrole gaan loopt vlot, we vinden nog een rookkot voor Mieke, en een wifi verbinding voor mij. Dus vliegt de tijd zo door. De vlucht naar Kopenhagen zit lekker vol. Mijn benen kunnen tussen de rijen, we kijken nog een filmke, eten nog een avondmaal, en, met de hulp van een halve Trazodone, slapen we een uurtje of zes zeven in brokjes. Om 12 uur 's middags Bangkok time, en zes uur Kopenhagen-tijd, is het nog steeds donker, nu al 18 uur lang. Kastrup doet nog even denken aan Kurt Wallander, en nu maar hopen dat de vlucht naar Brussel aangeduid is...Oef in tegenstelling tot de krantenberichten 'acv zegt geen enkel vliegtuig boven België, lijkt alles vlot te verlopen.
Kastrup heeft geen rookzone, dus dat is nog even 'bijten' voor Mieke. Zo duren de twee uur wachten hier voor haar langer. We kaarten nog wat af, we begonnen in Trat. Ik heb geweldig veel geluk met de kaarten...
In Brussel is er niet zoveel volk, maar wel de belangrijkste. Ardan is er met Femke in Matti zijn auto. En Line hebben we gisteren op de chat nog gezien. Eerst nog een pistoleeke met beleg bij Fem en Matti thuis. Thuis is alles zoals het hoort, al vinden het eensgezind KOUD hier. In tegenstelling daarmee is de ontvangst WARM. We zitten zo in de voorbereidingen voor het kerstdiner voor overmorgen. An brengt onze nummerplaat terug, en dat vraagt om het eerste glaasje cava. Ja we zijn terug!

Het reizen ging al bij al vlot. Kijk daar is al een steentje...Leuk opgestaan, en voor het laatst ontbeten op de plankenvloer boven de zee. Nog een keer gaan kijken of de stokvisjes er vandaag weer zijn, en of er nog andere scholen visjes onder onze voeten leven.
De mensen van het resort nemen afscheid, Mieke krijgt een knuffel, en het busje naar de luchthaven is lekker op tijd.
Dus een laatste keer de kronkelweg over het eiland, als laatste wringt ons busje zich op de ferry. Twintig kilometer verder ligt de kleine luchthaven er nog altijd idyllisch bij. Het vliegtuig zal verlaat zijn, 'technisch probleem' wordt gezegd. We kunnen kiezen met de minivan over de weg of 3,5 uur wachten.
We hebben tijd voor onze aansluiting naar Europa, dus dat is snel gepiept. We wachten. Op Trat gebeurt dat na inchecken , onder een strooien dak, terwijl de 'beveiligde ruimte' naar alle kanten open is. Er staat een, in een oranje uniform, uitgedoste veiligheidsbeamte rond. Niet dat je er niet uitkan. Om te plassen moeten we naar buiten (gewoon groeten), en dan door de metaaldetector terug binnen. Er zijn hapjes, en drankjes en later krijgen we ook gebakken rijst. We wachten met drie, wat ons doet vermoeden dat Bangkok Airways gewoon de middagvlucht heeft afgeschaft, wegens te weinig bezet. Gelukkig hadden we bij het boeken gezorgd dat er nog een latere vlucht ok was. En zo wordt het wachten, dat er 'zoizo', inzat in Bangkok, netjes in twee verdeeld.
De vlucht is kort en goed. Bangkok airport, Suvarnabuhmi, is nog steeds ijskoud. Amaai airco blazen dat ze daar doen. Het is zoeken naar een plek waar het mogelijk is 'uit de wind' te zitten. Niettegenstaande dat beginnen we te hoesten en keelpijn te krijgen, en we zijn amper genoeg gekleed met onze flies aan. Ook het door de paspoortcontrole gaan loopt vlot, we vinden nog een rookkot voor Mieke, en een wifi verbinding voor mij. Dus vliegt de tijd zo door. De vlucht naar Kopenhagen zit lekker vol. Mijn benen kunnen tussen de rijen, we kijken nog een filmke, eten nog een avondmaal, en, met de hulp van een halve Trazodone, slapen we een uurtje of zes zeven in brokjes. Om 12 uur 's middags Bangkok time, en zes uur Kopenhagen-tijd, is het nog steeds donker, nu al 18 uur lang. Kastrup doet nog even denken aan Kurt Wallander, en nu maar hopen dat de vlucht naar Brussel aangeduid is...Oef in tegenstelling tot de krantenberichten 'acv zegt geen enkel vliegtuig boven België, lijkt alles vlot te verlopen.
Kastrup heeft geen rookzone, dus dat is nog even 'bijten' voor Mieke. Zo duren de twee uur wachten hier voor haar langer. We kaarten nog wat af, we begonnen in Trat. Ik heb geweldig veel geluk met de kaarten...
In Brussel is er niet zoveel volk, maar wel de belangrijkste. Ardan is er met Femke in Matti zijn auto. En Line hebben we gisteren op de chat nog gezien. Eerst nog een pistoleeke met beleg bij Fem en Matti thuis. Thuis is alles zoals het hoort, al vinden het eensgezind KOUD hier. In tegenstelling daarmee is de ontvangst WARM. We zitten zo in de voorbereidingen voor het kerstdiner voor overmorgen. An brengt onze nummerplaat terug, en dat vraagt om het eerste glaasje cava. Ja we zijn terug!
