20, 21 december en verder....

Wat is het belangrijkste, reizen, onderweg zijn, thuiskomen of wat nog komen gaat, vervagende herinneringen en in het lijf ingeschreven veranderingen? Het kan niet anders of er is een steen verlegd in de rivier...
Het reizen ging al bij al vlot. Kijk daar is al een steentje...Leuk opgestaan, en voor het laatst ontbeten op de plankenvloer boven de zee. Nog een keer gaan kijken of de stokvisjes er vandaag weer zijn, en of er nog andere scholen visjes onder onze voeten leven.
De mensen van het resort nemen afscheid, Mieke krijgt een knuffel, en het busje naar de luchthaven is lekker op tijd.

Dus een laatste keer de kronkelweg over het eiland, als laatste wringt ons busje zich op de ferry. Twintig kilometer verder ligt de kleine luchthaven er nog altijd idyllisch bij. Het vliegtuig zal verlaat zijn, 'technisch probleem' wordt gezegd. We kunnen kiezen met de minivan over de weg of 3,5 uur wachten.
We hebben tijd voor onze aansluiting naar Europa, dus dat is snel gepiept. We wachten. Op Trat gebeurt dat na inchecken , onder een strooien dak, terwijl de 'beveiligde ruimte' naar alle kanten open is. Er staat een, in een oranje uniform, uitgedoste veiligheidsbeamte rond. Niet dat je er niet uitkan. Om te plassen moeten we naar buiten (gewoon groeten), en dan door de metaaldetector terug binnen. Er zijn hapjes, en drankjes en later krijgen we ook gebakken rijst. We wachten met drie, wat ons doet vermoeden dat Bangkok Airways gewoon de middagvlucht heeft afgeschaft, wegens te weinig bezet. Gelukkig hadden we bij het boeken gezorgd dat er nog een latere vlucht ok was. En zo wordt het wachten, dat er 'zoizo', inzat in Bangkok, netjes in twee verdeeld.
De vlucht is kort en goed. Bangkok airport, Suvarnabuhmi, is nog steeds ijskoud. Amaai airco blazen dat ze daar doen. Het is zoeken naar een plek waar het mogelijk is 'uit de wind' te zitten. Niettegenstaande dat beginnen we te hoesten en keelpijn te krijgen, en we zijn amper genoeg gekleed met onze flies aan. Ook het door de paspoortcontrole gaan loopt vlot, we vinden nog een rookkot voor Mieke, en een wifi verbinding voor mij. Dus vliegt de tijd zo door. De vlucht naar Kopenhagen zit lekker vol. Mijn benen kunnen tussen de rijen, we kijken nog een filmke, eten nog een avondmaal, en, met de hulp van een halve Trazodone, slapen we een uurtje of zes zeven in brokjes. Om 12 uur 's middags Bangkok time, en zes uur Kopenhagen-tijd, is het nog steeds donker, nu al 18 uur lang. Kastrup doet nog even denken aan Kurt Wallander, en nu maar hopen dat de vlucht naar Brussel aangeduid is...Oef in tegenstelling tot de krantenberichten 'acv zegt geen enkel vliegtuig boven België, lijkt alles vlot te verlopen.
Kastrup heeft geen rookzone, dus dat is nog even 'bijten' voor Mieke. Zo duren de twee uur wachten hier voor haar langer. We kaarten nog wat af, we begonnen in Trat. Ik heb geweldig veel geluk met de kaarten...
In Brussel is er niet zoveel volk, maar wel de belangrijkste. Ardan is er met Femke in Matti zijn auto. En Line hebben we gisteren op de chat nog gezien. Eerst nog een pistoleeke met beleg bij Fem en Matti thuis. Thuis is alles zoals het hoort, al vinden het eensgezind KOUD hier. In tegenstelling daarmee is de ontvangst WARM. We zitten zo in de voorbereidingen voor het kerstdiner voor overmorgen. An brengt onze nummerplaat terug, en dat vraagt om het eerste glaasje cava. Ja we zijn terug!




19 en 20 december: de cirkel is bijna rond.

Bijna valt hier op te vatten in de meest benaderbare zin die men zich kan indenken. Er wordt wel eens beweerd onder psychologen dat mensen verschillen in tijdsoriëntatie: de mensen met de blik op het verleden, de nu mensen en de toekomstmensen. Wij horen beiden, duidelijk, tot het laatste type. En dus vraagt in het nu blijven ofwel een sterke prikkel, ofwel een inspanning.
Nu, een halve dag en een nacht voor ons vertrek hier, doen we moeite om hier te blijven.
Gisteren ging dat redelijk goed en hebben we ook nog prikkels gevonden: laat opstaan, vasthouden aan de spanning in het boek, de voetbal zien (s'morgens lukt het hier soms aardig over het net als in België iedereen nog slaapt), blij zijn met de overwinning van OHL - de hoop op redding groeit - en ontbijten. Rond de middag huren we weer het brommertje, om eens wat sjieker te gaan eten in Ban Bao bij Buddha View. Na nog een beetje winkeltjes doen, en wat rondtoeren, besluiten we onze zwempakken en strandmat op te pikken en door te rijden naar Lonely Beach. De boeken zijn ondertussen uit, dus we kunnen wisselen. We zwemmen beiden en Mieke drinkt alleen een Chang, ik hou dapper vol en drink water. Na de douche gaan we pizza eten bij de Italiaantjes. Die blijken uit de zaak gezet, en de 'nieuwe' baas maakt een goede en een foute pizza (niet doorbakken). Mieke raakt op haar beurt in de ban van het boek van Dorrestein en is dus 's avonds zoet met lezen.
Na de voorlaatste nacht beseffen we dat we op 19december helemaal geen foto getrokken hebben. Is dat ook al een voorafspiegeling van de cirkel die zich sluit. Wij die met een deel van ons hoofd bij morgen en overmorgen zijn? En terugvallen in onze oude modus?
We plannen vandaag zelfs om niet te vroeg te beginnen met pakken. En symbolisch hangen we de zwembroeken (bikini) aan de draad. We laten ook de voorlopige eindafrekening maken voor verblijf en eten. Dan weten we hoeveel Baht we nog moeten tanken aan de ATM. Mieke vliegt verder door Dorrestein, en daarna gaan we nog een laatste keer langs bij de massagemadam. Ik lijk wat losser in nek en schouders, en zeker is dat het knijpen en duwen minder harde pezen of spieren tegenkomt en dus minder pijn doet. Daarvoor zou ik moeten blijven si. Paar keer per week naar zo en madam (aan 10€/uur). Mieke is blij met gladde voetjes na een scrub.
Het gevoel bij onze laatste late namiddag hier gelijkt op het wachten voor ons vertrek naar Bangkok. Dan waren we rustig thuis na onze drie weken Italië, ook toen leek het zinloos om nog iets speciaals te doen (behalve uiteraard met de kids samen zijn). Ook dan zit je al een beetje in het vliegtuig. Nu dus ook, we hebben de staff een mooie tip gegeven. Dan houden zij die werken er ook wat aan over. Zo, nu is ons restbudget geregeld. We halen geen Baht meer uit de ATM en hiermee gaan we het dus doen tot morgen middernacht. Dan gaat onze vlucht naar Kopenhagen vanuit Bangkok. Voordien vertrekken we hier in Bailan rond 10.00 u, voor eerst eerst een ritje volk oppikken, dan de ferry, dan verder het busje naar de luchthaven van Trat. Daar vliegen we om 13.45 in een uurtje naar Suvarnabuhmi, Bangkok. Uit onze vorige ervaring kunnen we, tijdens de negen uur wachten, daar al wat oefenen met onze twee t-shirts, fliess en lange broek. Bij ons vorig inchecken naar Hanoi stond de airco ijskoud. Het laatste en afrondende verslagje komt dus uit Kessel-lo binnen twee dagen.

18 december:

We hebben beiden van het werk gedroomd, lijstjes gemaakt,  bekennen we 's morgens, en,omwille van dat gedroom, een beetje met spanning wakker geworden. Dus rusten we uit :-). Genieten van de zon in de schaduw van de bomen. We verplaatsen ons amper. In ieder geval langs landzijde verlaten we het domeintje van Vanalee resort niet een keer!
Ik ga een uurtje kajakken, Mieke haar duim geneest goed, doch is nog niet bestand tegen onverwachte tikken. Het kajakken doet goed aan de onrust bij het opstaan, een beetje 'werken' op het water. Grotendeels blijf ik in de baai, of dichtbij. Het waait redelijk en de golven buiten de baai halen een metertje. Rechtdoor varen is niet zo makkelijk met golven en wind die de kayak soms meetrekken. Dus ga ik eerst tegen de wind in, om net als bij het fietsen, bij eventuele vermoeidheid de wind in de poep te hebben. Het is verder rustig op het water, dus lig ik af en toe te dobberen. Bij zo een gelegenheid zie ik een paar keer een hele school minivisjes 'en bloc' uit het water springen. Schoon.

We beginnen ook beiden aan een nieuw boek. Dat hebben we gisteren bij Nature Beach 'opgehaald'. En dat is verder de luie dag, lezen, liggen, even op het nieuws kijken, en ...ook een zwemmetje om af te koelen. Zoals altijd hier is de zee daarbij alleen van ons.
Vanavond gaan we nog eens hier eten, op een rare manier om van ons schuldgevoel af te raken. Dat er af en toe nieuwe gasten komen, verlost ons ook een beetje. Anders hebben wij teveel het gevoel dat we deze lieve mensen hun dag, week...moeten maken.
Elke zonsondergang is hier ook verleidelijk om op foto te 'pakken'. Ik heb lekker gewacht tot er in de verte een boot voor de zon vaarde, doch vergat in te zoomen. Dus achteraf 'bijgeknipt' wat mogelijk aan de kwaliteit van het beeld knabbelt.

17 december: same, same but different!

'Same, same but different' is een veel gebruikt zinnetje hier in zuid oost Azië. In Luang Prabang hebben ze er ook T shirts mee bedrukt. Vraag je wat het verschil is tussen de ene massage en de andere zou dit het antwoord kunnen zijn, of bij het overlopen van de rijstschotels vraag je uitleg...
Zo is ook onze dag. Same, same but different. Gelijkaardige ingrediënten, iets andere samenstelling en volgorde. De lucht is weer staalblauw en het beloofd warm te worden. Na ons ontbijt lezen we verder, de boeken zijn over de helft en dan moet ne mens doorgaan he. De juffrouw van het resort heeft aangeboden Mieke haar nagels te herdoen, en ik ga eens langs bij de massagemadam voor vervolg losmaak behandeling en de combinatie van pijn/genieten. Na een ananasshake trekken we naar Nature Beach voor een lunch in de schaduw.


Daarna nemen we een zon/zee bad. Met de zon is het echt oppassen vandaag, ze lijkt wel sterker te stralen. Bij zonsondergang pakken we in.
Op de terugweg, in de schemering, zijn de apen uit het woud gekomen en bevolken ze, zoals bij ons de zwaluwen vroeger, de electriciteitsdraden. We hebben ze gevangen op een aantal foto's.
Mijn hongergevoel begint normaal te worden, en ik eet voor het eerst een normale Lieven-portie bij de Deen. Voor Mieke is het te kort na de lunch en zij moet haar bordje onafgewerkt achterlaten. In het donker teruglopen is altijd een beetje spannend met de brommertjes en auto's op de kronkelwegen. Thuis in Vandalee bloggen en nog wat lezen. Same, same but different dus.

16 december: Hedonistas.

Doch eerst op algemeen dochterverzoek: de Peyo!


Vanmorgen alletwee de 'cafard', 'heimwee' en dat ondanks de berichten over storm en smeltsneeuw thuis. Doch zoals zo vaak hier, de dag rekt zich uit en dat strijkt de rimpels glad. Bewolkt op wunderground wil vandaag weer zeggen, stralend blauwe luchten op Ko Chang. Onze boeken pakken ons vast, en we blijven lezen. In de tuin staat een bamboebed dat de Thai voor allerlei gebruiken. Wij slaan het aan als ligbed. Hmmm, vind ik, dat ligt beter dan het gras (minder mieren), en ik kan het makkelijk verzetten om een beetje in de schaduw te blijven. Gisteren toch een volle laag gepakt. Het water in de baai blijft lang hoog staan, en dus ga ik twee keer zwemmen. Mieke komt ook even afkoelen, en we besluiten wat foto's uit zee te nemen. Later worden we door de meiden via de blog aangemoedigd om de Peyo ook in beeld te brengen. Wat we dus gedaan hebben. Al lezend, liggend, pratend, verglijdt de dag en voor we het weten is het tijd om naar de massage te gaan.
Mieke geeft de voorkeur aan mani en pedicure en ik wordt onder handen, ellebogen en knieën genomen door de madam. Ik voelde eergisteren toen ze de 'snelle" verving, dat ik haar handen vertrouw. Dat voel ik nu weer. En nog veel meer: aauw! Doch het voelt juist, en de harde banden in mijn nek en schouders komen wat los. Wordt dus waarschijnlijk vervolgd.
Dan heb ik wel een beloning verdient vind ik, en de fles wijn is even verboden gebied. Ik herinner mij de aankondiging voor een Deense kok in Lonely Beach en daar wandelen we naartoe. 'Lampekes' mee voor de terugtocht in het donker. Het eten is njammie. En weeral Westers, doch mijn maag keert al bij de gedachte aan Thaïs. Dat hebben we even gehad. Het restaurant heeft een selectie aan warm/koude gerechten op een basis van zwart brood. In twee beurten stellen we ons een smörgasbord samen.


En nu op ons terras verslagske schrijven en nog even lezen. Mieke besluit solidair te zijn en drinkt cola.