30 november: Kafka ook in Thailand

Aan de grens hebben ze ons een visum voor 14 dagen gegeven, dat gaat blijkbaar zo als je over land komt. Aan de beamte vragen we waar we kunnen verlengen, we blijven immers 24 dagen in Thailand. Geen probleem zegt hij, alle grote steden hebben een immigratiedienst, dus ook in Chiang Mai, daar kan je verlengen. Wat blijkt nu in CM? Visa zijn enkel te verlengen met een week hier, mits betaling. En voor een verlenging van 14 dagen moet je naar een grenspost. Dus wij vragen bij reisbureau's, ze kennen het probleem een beetje, enfin ze hebben speciale 'visa runs' naar de Burmese grens. Hele dag in de minibus om je stempel te halen (5 uur op, 5 uur af). Doen we dat dan morgen vragen we? Ah, nee kan ni, dan is het visum enkel verlengd vanaf die dag met 14 dagen! Dus van op Ko Chang, of waar we ook zullen zijn, op 7-8-9 december, moeten we dus een dag naar een grens om daar en stempeltje te halen!!!! Begrijpe wie kan.

We hopen nog maar een klein beetje dat er een andere mogelijkheid is. De immgratiedienst is hier op de luchthaven, dus we gaan vrijdag op tijd gaan en hopen dat ze open zijn op dat uur.

Na het bekoelen van de emoties, en de zon die er zoals gewoonlijk is, en wat slenteren doorheen Chiang Mai, en zeker na een dik uur massage, stukje hard, en stukje met warme kruidendoeken, zijn we weer veerkrachtig.

We doen nog wat aan Watkijken, vooral de oude zijn wel mooi, en blijven verwonderd over de nieuwe bouwsels, Toch wat mooie foto's van gebouwen en van wat 'rariteiten'.

Daarna gaan we even snorren op internet of er een alternatief voor de visa extension is. Nee blijkt dus. En de boete voor overstay is ook 'redelijk', als we niet aanpassen moeten we 300€ betalen!Desnoods doen we de run vanuit Ko Chan naar de Cambodjaanse grens, die 'runs' zullen ze daar ook wel verkopen.

's Avonds lopen we naar een restaurant dat er leuk uitzag en ook leuk en lekker blijkt. Yep goed lokaal eten op een niveau van bij ons. Eindelijk. De zaak ligt ergens achteraf, en hadden we ze overdag niet gespot we zouden het donkere straatje niet zijn ingelopen. We laten de eigenares voor ons kiezen en zij brengt een lekker stoofpotje van varkensvlees met kaneel, een groentengerecht, met kip, en vooral een mixed plate van varkensvlees (pikante worst, een soort witte pens, een soort salami/gedroogde worst, gefrituurd vel, en gekarameliseerde spekjes) met verschillende groenten (kool, wortel, een ronde aubergine, bloemkool, okra, boontjes). Aan te vullen met twee erg pikante dipsausjes: een van tomaat en andere groenten, een andere van piment en thaise kruiden (basilicum, munt, citroengras...).

 

Ah ja, en we spreken een oranje monnik aan waarom ze alles aan het versieren zijn? Vrijdag is de verjaardag van Bummibol. We hadden al opgemerkt dat deze, in zijn jonge jaren erg op koning Bo lijkende koning, overal aanwezig is in de Wat's en ook een beetje op straat. Ook daarvan is iets te zien op de foto's.

29 november: naar Chiang Mai

Ok, er is reizen en reizen. En nu na meer dan twee maand, zijn we toch blij om een beetje de 'toerist' uit te hangen. Maleewan, de eigenares van de guesthouse brengt ons naar de minivan bij een resort. Samen met 7 anderen snorren we naar Chiang Mai. Een afstand die in Laos zelfs met een VIP bus 12 uur zou duren wordt hier in goed 5 uur overbrugd. Verplichte stop inbegrepen. En de weg is ook hier kronkelig.

We komen wel in de Westerse wereld terug. Voor het eerst sinds Saigon, en omdat we daar enkel doorreden, eigenlijk voor het eerst sinds Bangkok zien we een viervaksweg, Westerse merken, grote autogarages en Pizza Hut.

In Chiang Mai worden we afgeleverd aan een guesthouse. Blijven of ni, is de vraag. De kamer is groot, en een beetje onderkomen. Anderzijds voor 5€, wat kunnen we vragen. Blijkbaar hebben we beiden een 'geheim' plan door te blijven. Ik denk: dan kunnen we duurder gaan eten, Mieke denkt aan kleedjes kopen.

Uiteindelijk verkennen we een beetje CM, buiten de centrale straat niet zo veel te vinden aan restau. Wel veel massage en spa en resorts. Ook dingen die mooi zijn en dik boven ons budget. Doch we zorgen goed voor onszelf: een heerlijke voetmassage van een uur, een T shirt voor Mieke en een voor mij, en een lekkere fles Chardonnay/Chenin Blanc die op zich drie keer zoveel kost als onze vier gerechten. Zo moet dat vinden we.

Dus de plannen voor morgen krijgen ook al vorm.

Oh ja, er zijn hier weer veel tempels, Wat's. Ik plande ooit en titel:wat is dat toch met die Wat's? Tot we half besloten om er geen meer te bezoeken of op foto te zetten. Awel, vanavond zagen we een oude Stupa in baksteen, en die hebben we toch getrokken. En misschien lopen we morgen dan toch hier en daar binnen. We will see.

Wat we ook zien is een motoke, een 'monster', en het is geen Ducati.

28 november: een geplande plandag.

Vandaag ni veel van plan geweest en ook  ni veel gedaan. Lekker veel op de computer ikke, alle voetbalverslagen gezien terwijl de server ni zo belast is in België, omdat iedereen daar slaapt.

Ook gekeken en beslist hoe we het verder doen. Morgen nemen we een minivan naar Chiam Mai. Daar blijven we een paar dagen. Wat we daar gaan doen zien we nog wel, ons visum verlengen is een noodzaak.

We hebben ook vluchten geboekt naar Ko Chang, een eiland aan de oostkust. Daar vliegen we op 2 dec naartoe. En dan zien we wel.

Vandaag alleen met de fiets even het guesthouse verlaten, oeps een bril gekocht voor Mieke deze keer. En gezocht, gezocht naar een beetje speciaal eten en... aan de Mekong iets gevonden en 'horsecrab' gegeten met pikante papajasalade en daarna hot softshellcrab. Ook frietjes erbij, foei. Nog een beetje stoefen hier dat we mogelijk een regering krijgen na de langste formatie in de wereld. En genieten van de snelstromende Mekong van op het terrras.

27 november: het Noorden van de Mekong voor ons.

 

We begrijpen dat de Mekong nog verder naar het noorden te volgen is. Eerst vormt zij de grens verder tussen Myanmar en Laos, verder tussen Myanamar en China. Wij huren een Honda om naar Chiang Saen te rijden, nog vijftig km boven Chian Khong. Eventueel gaan we ook nog een waterval bezoeken...

 

Dat blijft evenwel, eventueel. Na twintig km blijkt onze achterband leeg te lopen. Dus wederom blij dat we net onze Thaise sim's bijgeladen hebben. Bellen lukt wel, en een soort Engels spreken met de verhuurder ook. Elkaar begrijpen dat lukt ni echt. Dus vraagt hij: want to talk to Thai people. 300m terug vind ik mensen die aan het eten zijn bij een rubberbomenbos. Mijn tel valt al snel zonder Baht, en de vriendelijke Thai bellen met de hunne. Het blijken een groepje imkers die de honing aan het oogsten zijn. Na lang wachten komt er een mevrouwtje op een Yamaha aangereden en na nog wat telefoongewissel begrijpen we dat we een paar km terug moeten naar de 'repair'. Een man bij een hokje langs de weg, met ook een vrouw en twee mooie kindjes. Die vervangt de binnenbant, wij betalen, en we kunnen verder op onze trip. Een beetje ongeruster nu omdat ons nu ook opgevallen is dat die achterband wel heel kaal en dun is.

Het landschap langs de Mekong is evenwel wederom mooi. Heuvelend ook, steil soms. Dus de Honda moet vaak in tweede, soms in eerste om ons over de hellingen te trekken. Door het oponthoud zijn we laat, en de instructie was om niet later dan om 14 u de terugtocht aan te vangen. Heen gaan we langs de Mekong, terug over de berg. De tweede vakantiewet van Lieven indachtig: neem niet dezelfde weg terug als bij het heengaan.

Chiang Saen is volgens Don, de Amerikaanse guesthouse baas, de oudste stad in Thailand. Hij geeft er op voorhand bij dat daar niet veel van te merken is. Archeologie is hier geen prioriteit. Wij vinden wat oude tempels die wat Angkor en Khmer aandoen, zou dat kunnen?

Onderweg zijn er ook geweldig veel Wat's. Oude en nieuwe in aanbouw, grote gebouwen, en ook een reuzeBuddha met een parasolletje.Van ons mogen ze niet meer op de foto. Teveel is teveel.

Terug in Chiang Khong eten we net als gisteren een portie gefrituurde oesterzwammen met pikante saus op de markt. mmm. Ah ja en het maal in Chiang Saen moet het goedkoopste tot nu toe geweest zijn: een lekkere Pho en Mieke rijst met groenten om nog wat te stoppen, een pepsi en een coca voor samen 2 €!

Morgen gaan we wat 'nadenken' over hoe verder. En wat zoeken in boeken en op het net. Dinsdag gaan we dan door naar Chiang Mai.

26 november: van Huang Xai naar Chiang Khong, de Mekong over.

Op weg naar ons laatste land. En dus een grote reis: de 100m over de Mekong en we zijn in Thailand. Stempeltjes halen ook. Aan land geeft Thailand maar een visum voor twee weken dus dat moeten we later nog verlengen.

We bellen de mevrouw van het guesthouse waar we willen verblijven. Twee verschillende groepen hebben onderweg op de boot over dit guesthouse 'gestoeft'. Het klinkt alsof we daar wel even kunnen blijven.

De mevrouw komt ons ophalen, eigenlijk komt ze een lading gasten afleveren voor de boot naar Laos. Vriendelijk stopt ze aan de ATM zodat we Baht kunnen laden. Andere taal ander centen dus werderom.

Het guesthouse beantwoordt aan de verwachtingen, de mevrouw blijkt getrouwd met een vriendelijke babbelende zeventigjarige Amerikaan. Het zit al snel vol. Lekker leuk terras.Goedkoop ondanks de luxueuze ligging.

Wij dwalen nog even naar het stadje, wat dingen aanvullen. Tandpaste, shampoo, conditioner, de sim kaarten voor onze oude thai nummers en...we lopen een optieker binnen. Amaai de monturen zijn hier goedkoop, dus er gaan er een paar mee voor tegen als...

In het geusthouse nog wat pintjes drinken en kijken naar de Mekong, babbelen met Duitsers die de omgekeerde richting gaan. En de dag eindigen met Clapton in mijn oor.

Ah ja, ik tank ook internet tijd op mijn 'Iphone'. Did you buy this in Laos vragen ze met argwaan. De nerd in de winkel zoekt een halfuur om verbinding te krijgen. Uiteindelijk lijkt het te lukken doch traag. Ik poog 's avonds op de porch ook wat te verstaan hoe het werkt.

verder nog wat sfeerbeelden.

24, 25 november: over de Mekong.

De slowboat zal ons van Luang Prabang de grensovergang in Huay Xay brengen, en dat in twee dagen 'varen'. Halverwege wordt er halt gehouden in Pakbeng, een dorpje dat tien jaar geleden waarschijnlijk gewoon rustig lag te slapen langs de Mekong.

Dat is nog te merken aan onze landing in de avondschemering. Onze boot is de laatste van een stuk of acht die aanleggen. Dat betekent dat we langs de boeg van boord springen en dan met rugzak en alles een duin beklimmen. Dat is de haven! Paskong is dus volledig afhankelijk van de stroom toeristen die van Luang Prabang naar Huay Xay reist en dus in het bijzonder van de ontwikkeling van Luang Prabang.

Zand dus, duinen, en rotsen, basalt denk ik, zwart, of anders leissteen wegens de verticale lagen, en dan nog GROEN dat vormt de grens van de Mekong, en dus in variaties is die schoonheid hetgeen onze netvliezen bereikt. Soms is de rivier breed, soms zijn er rapids, en draaikolken. Het water kan ni echt diep zijn en het varen is dus zigzaggen doorheen rotsformaties afgewisseld met rustig tuffen op brede stukken.

Mensen en dorpen, zijn er amper de eerste dag. Ik denk dat de drie dorpen die we zien op de foto's staan. De tweede dag is er meer beweging, langs de oever, doch ook niet overweldigend. Dat is en blijft de natuur. Om ze ook voor ons nog uit elkaar te houden zijn de foto"s verzameld in dag 1 en dag 2.

De mensen op de boot zijn 60% toeristen. Toffe en minder toffe. Zo zijn er een lelijke gast die we Jean Blaute dopen (de jonge dan) en zijn dikke meestal boos kijkende en blowende vriend die twee dagen hun best doen om elke twee zetels te bezetten. Er zijn ook twee onbeleefde Poolse meisjes, die de eerst dag mijn oren kapot schreeuwen (dan zitten we achteraan dicht bij de motor, en ja die is op zichzelf al luid) en de tweede dag lekker in de weg van ieder gaan zitten. Zij vergeten hun factor dertig bijna, ik ga hem brengen, en er kan geen danku of geen glimlach van af. De tweede dag zorgen we ervoor dat we meer vooraan zitten en kunnen we spreken zonder te roepen. Zo hebben we toffe babbels met twee Portugese meisjes en met een Canadese papa die met zijn vrouw en twee zonen (7, 9) op reis is. Wij verslinden tussen het kijken door elk en roman. Ook een lekkere plek om te lezen vinden we ondertussen.

De tweede dag zijn we laat om de grens,zijnde de Mekong, nog over te steken naar Thailand en we brengen een laatste nacht door op Laotiaanse bodem.

Er is geen eten aan boord, dus de eerste dag hebben we getankt op de ochtendmarkt in LP. Ik had maar 20 minuten tijd, dus kon ni echt zoeken.Het menu: sticky rice with bananas in bananaleaf, sticky rice with black beans in banana leaf, sticky rice gefituurd met een korstje zonder banana leaf en bananen.

23 november: olifantentenrijden

Dit is een verhaal zoals dat van de jungle flight. De beelden moeten het zeggen. De bibberende benen na een ritje van een half uur kan je niet vangen.

Al gaat dat bij de derde rit al beter, dan zit ik minder krampachtig, kan ik rijden zonder handen op het hoofd van ladyboy.
We zijn met een zeer beperkt groepje, twee lieve Nederlanders, Sanne en Pieter, boekten een halve dag rijden, en Jill uit Texas en wij boekten een hele dag mahout.

Gevolg: we doen drie ritjes op de olifant. Die zijn geweldig, vooral geweldig groot. Ik berijd de namiddag 'ladyboy' 3,5 ton zwaar en 255 cm schofthoogte. Niks ladyboy als hij zijn erectie even laat zien! Amaai. Hij steekt zijn slurf ook graag tussen de benen van de echte lady olifanten. Ladyboy en ik zijn even oud ook. Dat zou je niet zeggen he.

Dus gewoon indrukwekkend, zo hoog als je er op zit, en die bewegende schouderbladen onder je. We leren zogezegd de instructies, doch er zit altijd een mahout achter ons die zijn ding doet. Ik heb helemaal geen bevelen gegeven.

Wel een beetje akelig dat het derde soort bevel, voor als ze niet luisteren, een scherpe haak is. De olifanten lijken anderszijds wel goed verzorgd. En de eerste die we berijden wil niet echt mee en dan voel je die enorme kracht.

Bij de derde rit gaan we door de rivier, worden wij gewassen ipv de olifant, en brengen we hen naar hun rustplaats aan de overkant van de Nam Khan.

Morgenvroeg verlaten we Luang Prabang. Twee dagen "slowboat" over de Mekong naar de grens met Thailand, ons laatste land op deze trip.

Bij het afrekenen van het guesthouse geven de jongens aan dat we geluk hebben aan 35 USD/nacht. Op internet zou de prijs 60 zijn en wij horen hier in de loop van de dagen en het 'high season' de prijzen stijgen van 35 naar net 50 USD. Mag ook eens, he. Mogelijk zullen wij in Thailand moeten rekening houden dat het gedaan is met supergoedkoop. We zien wel he. Dag per dag.

Voor geweldig veel olifanten foto's van ons kijk hier.

22 november: over Phu Sy mountain.

Dus eigenlijk uitrusten in Luang Prabang deel 2. Mieke bevecht de beesten redelijk goed, doch af en toe wordt ze "slap". Dus we gaan ni te ver. Ni dat we veel kunnen kiezen. Toen we gisteren voor de mahout cursus wilden boeken, bleek die volzet te zijn. En een olifant bij uitvinden gaat moeilijk he. Dus gaan we woensdag (straks terwijl ik dit schrijf).

We zijn dus eindelijk de berg overgegaan: dat levert nog een reeksje foto's van Buddha op, en een paar vergezichten over Luang Prabang. Die staan nu ook op het net.

Daarna doen we 'niets', zijnde : we zoeken een boekenruilwinkel,vinden elk een nieuw boek, en gaan lekker lunchen en rusten in Utopia. Daar blijven we hangen tot het bijna donker is. De dag is wat bewolkt, en dat gaat het morgen (vandaag, dus) ook zijn.

Onze ober blijkt Sa te heten. Gisteren was zijn eerste werkdag zegde hij ons, dus informeren we hoe het gegaan is. Hij blijft een beetje bij ons plakken, als een klein hondje, hij kijkt ook een beetje droef. Sa blijkt 18 jaar oud te zijn, hier overdag te werken en dan van 5 tot 8 pm Engels te studeren. Als er geen school is werkt hij de hele dag. Naar huis is in het Noorden blijkt twee dagen reizen te vragen. De vorige drie jaar op de middelbare school was hij ook weg van thuis. Een keer per jaar naar huis zegt hij. " I miss my parents" zeggend lijkt hij ineens nog jonger. Mogelijk hangt hij mede daarom zo rond ons.

Trouwens ook de twee gasten die samen de receptie van ons guesthouse 7/7 en 24/24 bemannen blijken jong en ver van huis. En de obers in het Belgische restaurant bleken overdag te studeren en 's avonds te werken (voor tips!).

Wij lezen nog wat verder, ik poog wat te vinden voor de Iphone en morgen dus gaan we op de olifant, we zijn curieus.

21 november: uitrusten in Luang Prabang :-)

Op het gemakske opstaan, koffietje zetten (we hebben een waterverwarmer en nescaffé) en dwalen. De apotheker is dicht, dus dat is voor morgen. We vinden nog stukjes van Luam Prabang, dat een schatkist vol verborgen plekjes blijft. Het eerste restautje laten we aan ons voorbijgaan, doch het tweede aan de rivier Nam Khan, is er helemaal voor ons. Hier kan je relaxen, ni!

 

We bezorgen onszelf een internationale tapalunch: spring rolls, bruschetta, een broodje met champignons en fried Mekong weed met pikante saus.

Onderweg doen we wat winkeltjes, een marktje, zien nog overal tempels. Het moet echt de moeite zijn de honderden monniken 's morgens op bedeltocht te zien vertrekken. Maar 06.00 is voorlopig te vroeg voor ons.

Eerder nog eens twijfelen of we het bamboebrugje oversteken. Het beloofd aan de overkant nog een riverside bar. De jongetjes duiken onder de brug om onder de rokken te kunnen kijken.

Wij spelen kaart, en Mieke wint weer!

Het beklimmen van de tempel op Phussy mountain blijven we uitstellen. Wat niet wegneemt dat we weer veel plaatjes schieten.

20 november: dagje uit!!!!!!

Een dag die we niet zullen vergeten. Ik zal maar beginnen met de het middengedeelte. Van elephant village gaan we met de boot naar Tad Sae watervallen, en daar besluiten we ons programma uit te breiden met een vlucht door de bomen. Hier een filmke van  Mieke op grote hoogte.

Knikkende knieën na de eerste vlucht, wat minder erna. Ik maak de fout naar beneden te kijken en waw, daarna hou ik mij goed vast aan kabels en bomen (al zijn we goed beveiligd). Onze twee vrolijke boomgidsjes, blijven roepen 'very fun' en lijken zichzelf ook werkelijk goed te amuseren. Dat helpt om de spanning weer te laten zakken. Van een platform stappen voor een rappel is het akeligst, al is het naar beneden gaan dan weer het minst plezant. Dat zijn overduidelijk de slides. De langste overbrugging is 200m. Er zit ergens een foto tussen met al de stappen. De gidsjes zijn dit duidelijk gewoon en trekken vlot foto's en video. Anders zouden wij enkel 'bibberende' beelden hebben he.

 

Dus, dit zou genoeg geweest zijn voor een geweldige dag. De ervaring op zich, en dat wij dat gedurfd hebben (al is er geen weg terug natuurlijk eens je vertrokken bent op de eerste slide!).

Voordien was het ook al geweldig, wat je hopelijk kan oprapen uit de foto's. We boekten dus een dag kajakken voorafgegaan door een bezoek aan Tad Fae waterval. Het busje dat ons oppikt, brengt ons groepje van 8 eerst 20km door stofwegen naar Elephant Village. Een plek waar ze ecotourisme bundelen aan het beschermen en onderhouden van olifanten. De plek is werkelijk prachtig, en we weten dat je hier ook twee dagen mahout (olifantenbegeleider)training kan boeken. Dan blijf je hier slapen,en ga je 's morgens de olifant weer ophalen uit zijn slaapplaats in het woud. Ma toch maar ni, een van dees, komen we hopelijk hier terug om te rijden op de olifanten. De foto's van andere mensen die dat doen gaan ons dan voor.

Verder is de natuur gewoonweg prachtig. Ook hier moeten de foto's van elephant village, van op de rivier, van de watervallen en van tussen de boomtoppen voor zich spreken.

Na het boomvliegen, krijgen we lunch in een bananenblad en ga ik, om de kans niet te missen, even in het (frisse) blauwe water van de waterval zwemmen. Mieke niet, die heeft precies mijn verkoudheidsbeest geërfd. Laten we hopen dat zij de beesten er onder krijgt.

De motorboot brengt ons terug even voorbij elephant village. Daar rapen we kayaks op, steken onze kleren in een wetsack, en vertrekken voor 3 uur peddelen op de Nam Khan river. Hier zijn minder foto's van. Dat is een beetje moeilijk al peddelend. Ik probeer het toch, en slaag er zelfs in er een paar te trekken in een kleine versnelling. Op het einde zorgt de gids ook voor foto's van ons beiden.  Bij de snelste rapid, slaat een boot met twee jongens om. Geen erg evenwel 'big fun' roepen en verder gaan. Het gezelschap bestaat buiten ons uit twintigers. Die accepteren ons vlot.

Zware armen hebben we er wel van gekregen, het is toch behoorlijk peddelen zelfs 'bergaf'. Kleddernat en een beetje koud worden we op de Swaeng thaeng gezet voor de laatste km naar de stad.

Mieke vecht met de beesten en dus willen we niet aan de Mekong zitten eten. We raken ook ni zo goed echt warm. Uiteindelijk zullen we belanden bij een Belg (ook hier is de Duvel, doch weeral 6€!) waar we een spagetti eten. Nog wat op bed liggen en warm krijgen sluit de dag.

 

Het fotoverslag is dus behoorlijk uitgebreid. Ik laat ze toch in een bestand zitten.

 

 

19 november: Luang 'Paradise' Prabang.


Eigenlijk valt er naast de titel niet zoveel meer in woorden te vangen. Dus een kort verslagje. Doch Luang Prabang is werkelijk 'te mooi' om waar te zijn. We hebben van de slag vijf nachten geboekt hier.
De kamer die we gisteren gereserveerd hadden was een beetje basic. En dat na twee dagen een krappe kamer in Vientiane. Dus gingen we nog gisteravond op zoek naar iets anders. Het blijkt hier ook redelijk vol te zitten al zijn er enorm veel guesthouses. En in een ervan vonden we onze gading. De foto's van de kamer zitten achteraan. Enfin van onze tweede kamer, in de eerste viel er soms water uit een geheime bron langs de muur. Verder heel rustig hier, we hebben amper een andere gast gezien. En de beesten blijven weg!!! Dat doet toch iets met ne mens zijn humeur. Zonder beesten en met dit prachtig stadje zijn we blij 'vanzelf'. Verder is dit heel mooi, elk straatje is een plaatje. Er zijn massa's tempels (die we niet meer binnengaan), en een geweldige relaxte sfeer. Daarenboven zijn de prijzen niet mee met zoveel toeristen. Nog niet?
Pas 15 jaar geleden werd Luang Prabang erkent als werelderfgoed en dan met de hulp van Unesco gerestaureerd. Dus dit gaat nog boemen. De LP uit 2007 vermeldt nog dat er geen ATM is in de stad, nu zijn er overal. Wat ook leuk is er zijn veel bureautjes die activiteiten in de omgeving organiseren.
Wij dwalen door de stad, tussen de twee rivieren: Mekong en Nam Khan. Kijken hier, zitten daar, eten een broodje aan de Mekong, drinken een biertje in een oud Frans huis, en 's avonds lopen we over de avondmarkt. Waar voor het eerst mooie dingen te koop zijn. Dus maandag moeten we kijken of er hier post kan naar huis gestuurd worden. Daarna eten we in een klein restaurantje met een beperkte kaart, voor het eerst in Laos 'eten met liefde en smaak bereid'. T'Kai meen ik mij te herineren, en 'apenoren' paddestoelen. Dus Laotiaans en met twee 66cl Laobeer voor de totale som van 5.9€! Best om de sfeer te proeven is het fotoverslag in een slideshow afpelen. Dat doen wij hier ook eens voor onszelf om na te genieten.

18 november: door de bergen rijden.


Vandaag zijn we dus op weg naar Luang Prabang. We moeten wat wachten op de Swaeng Thaeng die ons naar de bus brengt. Het busstation is een heel eind buiten de stad. Daar wacht onze VIP bus al op ons. De benedenverdieping is weer ingericht als vrachtruimte. En de roestplekken zijn niet goed te zien op de foto's. Op een uurtje na voert de tocht - die aangekondigd is als 8 uur, ondertussen weten we al beter he-, ons door de prachtigste groene bergen. Uiteindelijk zullen we tot een paar uur na het donker rijden en na ongeveer 12 uur de bestemming bereiken. Op de uren in het donker na, de moeite omwille van de prachtige vergezichten en de grootste stukken regenwoud en overdadig groen die we op onze reis al tegen kwamen.

In die zin is het nog een voordeel dat de bus zo traag rijdt. Op steile stukken moet hij vaak naar eerste. Dat geeft ook een veilige gedachte, hij zal niet te snel rijden. Aan boord is ook een helper/technieker die bij de stops wat aan de bus prutst. Zo stoppen we bij de afdaling aan een bronnetje om koelwater bij te vullen, en ligt hij daar onder de bus wat te prullen. We horen verhalen dat deze bus ook soms stilvalt en je dan op de bus in de bergen moet overnachten.
We hebben al rijdend wat foto's genomen, die vangen het maar gedeeltelijk. De rest zit in ons hoofd he. De foto's vatten af en toe ook de weerschijn van de ruit, en ook een electriciteitspaal, die neem je er maar bij.
Luang Prabang is op het eerste zicht rustig, ons guesthouse wat shabby. We zijn wel blij dat we gisteren toch telefonisch reserveerden. Bij de Mekong, in de kleine straatjes lijkt het vol te zitten. We zoeken en vinden wat beter (duurder) voor de volgende dagen en doen ons te goed aan een spagetti!

16 en 17 november: Vientiaene

Over land reizen heeft als voordeel dat je de afstanden ook werkelijk voelt. En uiteraard is dat ook het nadeel. Dus rond 16.00 aangekomen in Vientiane. De reis was ok, we hadden een VIP bus die naam waardig. Een dubbeldekker namelijk waarvan de onderste stoelen omgebouwd waren tot vrachtruimte. Mogelijk mede daardoor geen goederen tussen de zetels. Wij zijn vroeg aan de bus en kunnen dus de plaats aan de panoramische ruit innemen. Dat is voor ons beiden een nieuwtje, van op de eerste verdieping met je gezicht op een (getinte) panoramische ruit, door het landschap reizen.
De bus rijdt goed door en toch zijn we zeven uur zoet om de 332km tussen Thakekh en Vientiane te overbruggen. Daar worden we aan het zuidelijke busstation afgeleverd. Dat laat toe om de laatste tien km door de stad te tuktukken. Pas in het 'centrum' merk je de oude stad. Hier het ene guesthouse naast het andere, doch onze keuze blijkt vol. Het hotel ernaast ook, op een kamer zonder raam na. Uiteindelijk zullen we er nog een paar aflopen eer we iets min of meer decent vinden. Blijkbaar is het 'seizoen' begonnen. Na ons, afficheert ons guesthouse ook 'full'. De kamer is klein dus is de stad onze ruimte. Ook Vientiaene is zo een stad met 'Franse' slag. Veel restaurants met Franse menu's, kaffee's, bakkerijen, croissants en koffiekoeken... Ook Belgisch is hier te vinden. Mosselen friet zowaar, met allerlei Belgische bieren. We zien de lokale 'Viavia' (ik meen mij te herinneren dat in Heverlee aangekondigd te zien).  Ook zij afficheren van Duvel over Maredsous, en andere Leffe's. De prijzen voor dat Belgische mooi zijn er evenwel ook naar. 5€ voor een Duvel! dus die gaan we thuis wel weer drinken.
Dus vinden we een buitenterras voor een kleine hap en wat te drinken. We durfden geen van beiden veel binnennemen op de bus namelijk. En by the way het gaat iets 'beter' met de darmen.
Net als in Cambodja wordt er hier opvallend veel Frans gesproken in de kaffee's en restaurants; Fransen en andere Franssprekenden, terwijl al de hele tijd de Amerikanen amper te bespeuren zijn. Nog wat dwalen, even over de avondmarkt aan de Mekong en naar een pleintje aan de 'fontein' voor een Frans restaurantje. Beetje taaie steak op de bbq, en voor evenveel geld koele witte wijn!
Daarna zitten we nog lang te babbelen op het buitenterras van eerst. Beetje typsy, oeps. Ze schenken de Ballantines hier groot.
Dus vallen we als een blok in slaap.Vergeten fototoestel en laptop op te laden. Dat er amper foto's zijn ligt evenwel aan vergeten ze te nemen. Andere dagen zeg ik dan 'kan ik nog wat Kuifje spelen'. Dus vandaag en gisteren blijkbaar geen reportergoestingen.
Vandaag dus, opgestaan met beetje dorst. We gaan op zoek naar de markt, voor eventueel een Sarong voor Mieke. Ik verpest het een beetje door weer 'slap' te worden (buik/darmen) en als ik er een beetje ziek uitzie is Mieke niet op haar gemak. Verder zijn er geen toffe t-shirts of sarongs, tenzij aan Europese prijzen. Dus no fun voor haar. Ik kijk naar een telefoon, de oude van Mieke die ik nu gebruik valt een beetje uit elkaar, en laat mij een fake iPhone aansmeren. Niet dat ze er in de shop geheimzinnig over doen, als ik vraag fake or real. Enfin ik heb een nieuwe tel voor 70€! Dus wat dat betreft kan ik niet gezien zijn denk ik.
Met wat cola en schweppes en een stuk chocola, kikker ik wat op. Genoeg om eten te verdragen. We eten een lekker slaatje (met kaas!) in wederom een Franse zaak (Vendôme). Nog wat spuitwater en stillaan gaat het beter. Ik poog in het hotel online te gaan met de Iphone, en kan bijgot het numerieke toetsenbord niet vinden. Ik zie een meisje spelen met haar Iphone en vraag hulp, ook het vriendje komt helpen...het toestenbord blijft onvindbaar. Dus stap ik terug naar de markt en de verkoper. Die zoekt en zoekt, roept zijn vriendin die zoekt, die neemt mij mee naar een andere verkooppunt, waar de lokale dame het numerieke toetsenbord tevoorschijn tovert. Enfin toch bij het inloggen op het net.Op het net vind ik de login van facebook, maar wederom geen toetsenbord. t'zal nog zoeken zijn dus. Straks gaan we iets eten in een tuin, we hebben ook onze bus naar Luag Prabang geboekt. Dat wordt weer een lange busdag. En, in de LP spreken ze over kotszakjes, wegens de bergen in he!  Luang Prabang wordt nogal geprezen in de LP en ik herinner mij ook dat Sue Johnson mij naar daar verwees. Dat wordt mogelijk onze laatste stop in Laos. Nu is plan om daar, en in de omgeving, een aantal dagen rond te hangen. Indien betaalbaar, vliegen we dan naar Chang Mai (Thailand), we will see.

15 november: motoritje

Zonder in details te treden, het beest is gezakt. Dus nu andere pillen en veel wc bezoek. Gelukkig werken pillen en kunnen we wel gaan brommeren.
We rijden een klein stukje van 'the loop' een vijfdaagse tocht. Wij doen het stuk van Thakhek naar Mahaxai en terug. Dat is in het geheel genomen en vrij rustige weg doorheen de karst. De aangegeven stopplaatsen zijn een aantal grotten en een meertje tussen de karst.
Bij de eerste grot moeten we offroad, en een local maant mij aan door de rivier te rijden. Mainh indachtig doe ik dat. En beklaag het mij bijna als de brommer stilvalt. We bezoeken eerst de grot, een voorbeeld van lokale huisvlijt, en niet erg aantrekkelijk. Met enige moeite en met de kickstarter krijg ik de brommer terug aan de praat. Hij hapert wel en valt vaak stil. Ondertussen zitten we op een zandwegel. In het mulle zand moet ik Mieke vragen af te stappen. Gelukkig belanden we terug op de grote weg en begint het motortje ook dan weer gewoon te draaien.
Enkele km verder slaan we af naar Tha Falang, een rivier/kronkelend meertje tussen de karst. We hadden vanmorgen niet moeten lezen in het guesthouseboek dan zouden we meer op ons gemak zijn. Vorig jaar zijn hier verschillende toeristen overvallen en bestolen. We rijden desondanks toch een viertal km de zandweg in en zouden zonder dat verhaal mogelijk even gaan zwemmen zijn. Nu blijven we bij de brommer en kunnen zo 'kijken', o.a. naar de vele vlinders.
Terug op de weg slaan we de andere grotten over, er is zo genoeg te zien. Tof zijn een kudde zwemmende buffels in een riviertje en een familie varkentje in het veld. Mahaxai is onduidelijk gemarkeerd, daar ergens maken we rechtsomkeeer en rijden de 45km terug naar Thakhek. Deze keer rijden we door tot het oude centrum en vinden een net en leuk restaurantje. Daarenboven hebben ze daar een Europees nette wc. Dus...
De keel en hoofdpijn zijn ondertussen zo goed als weg. De darmen nu nog verstevigen...
Met ons brommertje rijden we ook naar het grote busstation 4 km buiten de stad en boeken de vip bus naar Vientiane voor morgen. Nekeer curieus hoe dat zal zijn. Het wordt wel een lange rit. Doch we willen nog naar Luang Prabong erna, en dan hopen dat Thailand begint te drogen.
De foto's gaan dus vooral bergen en landschappen tonen en nog eens wat gezichten van een koloniale stad aan de Mekong. Ik vind het allemaal wel wat hebben.

14 november: naar Tha Kaek (Thakhek).


Daar landen we weer in zo een stoffig plein vol minivans, 'busstation'. Wat we zien van Thakhek is een stoffige drukke weg in aanbouw. We zoeken en vinden met wat gebabbel het guesthouse. Dat ligt aan die weg, achterin en vormt een oase van rust. Mieke heeft liever dat ik niet teveel inspanningen doe en dus blijven we hier lezen, iets eten, wat slapen. Ik leef vandaag zonder pillen! En het gaat, geen koorts, wat hoofdpijn, afnemende keelpijn. We zijn aan gepast aan de Laotiaanse manier van reizen. Dus we nemen een tuk naar het 'busstation'. En boeken daar een bus naar Thakhek. Eerst worden we in een busje van 20 geladen, dan blijken er op dat uur niet genoeg passagiers en wordt er een minivan voorgereden. En die blijft dan wachten tot hij gevuld is. Ondertussen zien we ook andere bussen 'vullen', zo ook een vip bus. Wanneer die op het punt staat te vertrekken komt nog een camionnetje voorgereden en al de zakken gaan in de bus het looppad op. Het dak is al twee meter hoog gevuld met pakken.

Dat gebeurt ook met ons busje. Wij worden uitgenodigd naast de chauffeur te zitten. Dubbel geluk: zo zien we iets onderweg, en zo vermijden we het blijven bijsteken van mensen en goederen de eerste km's. Doch dan zijn we zo vol dat de rit bijna in een keer naar Thakhek gaat.
We regelen een brommertje voor morgen en gaan weeral vroeg slapen. Ondertussen beginnen de darmen te rommelen....

13 november: slaperig Savannakhet.


Naast de deur is een massagesalon, dus daar gaan we dan ook maar langs. Een uurtje gekneed, gerokken enz. worden. Beter dan in Vietnam. Een ander mens wordt je ervan, of bijna gezond! Nee de beesten zijn niet weg. We huren een fiets om wat te dwalen doorheen S. De (nieuwe) brug over de Mekong ligt een aantal km buiten het oude centrum, en daar is alle activiteit. S, de koloniale stad is mede daardoor redelijk intact en slaperig. Het is makkelijk fietsen omwille van de afgrenzing door de Mekong en het rasterpatroon van de stad. Anders dan in PP, Siem Reap en Battambong geen genummerde straten hier.
Al snel merk ik dat het niet ok is, dus nog maar een dosis I+P, en het besluit als het vanavond niet beter is gaat de doos met antibiotica te openen. Als troost vinden we een kaffee van een echte 'Parisofiel' en we trakteren ons op een smos met kaas en hesp, en op een sandwich met saucisson! Beiden lekker overgoten met koele, zure, mosterdmayonaisse. En een grote mok koffie.
Tegen dan kicken P e I in, en fietsen we nog wat rond omdat ik een aantal mooie gebouwen wil fotograferen. Dit stadje kan zo in een Franse koloniale film, een laag verf op de huizen, planten, i.h.b. bougainvillea op de daken die er voor gebouwd lijken. Daarna ga ik even maffen, uiteindelijk put die koppijn, keelpijn, koorts wel uit. 's Avonds nemen we de fiets en op het plein eten we hotpot. Alle tafels hebben een groot gat in het midden waar de terracotta vuurtjes met houtskool in passen. En dan zelf koken.
En ja de dut deed wat deugd. Geen P en I meer bijgenomen en 'het gaat', niet genezen maar zeker niet erger. Dus geen ab voorlopig, morgen zien.

12 November: The Lao way.

We staan op het gemakske op, pakken, en gaan een paar honderd meter verder ontbijten. Broodjes: een met kaas en een met tonijnsla. Ja het verlangen naar andere smaken blijft hangen. Aan de overkant hebben we ons ticket geboekt, naar Savannakhet, 270 km. Het boeken ziet er net uit zoals in Vietnam, een kaffee/reisbureau, een foto van een mooie bus, en bestemmingen.
Tegen de avond hebben we geleerd: daar eindigt ook de gelijkenis. Dit is Laos! Different country, different rules.Een tuktukker levert ons een paar kilometer verder af bij een ander stoffig terrein waar bussen stoppen. Niemand om te helpen, geen uitleg. Dan komt een rammelbus voorgereden, onze luxecar. We kruipen over de rijstzakken, en zakken met onbekende inhoud om een achteraan een plaats te vinden. Gelukkig kunnen onze rugzakken ook binnen in de bus,en hebben we plek. De bus is niet vol. De zetels toch niet, het gangpad en tussen alle zetels wel.
Vijf km na vertrek, een ander busstation van Pakse. Daar worden nog een tiental zakken op het dak geladen, en dozen binnen in de bus. Er is wel verluchting, geen airco, wat gezien mijn toestand maar goed is ook. Dan bibber en beef ik niet zo veel. De koorts en de keelpijn willen immers niet wijken. Dus nog maar eens I en P ter hulp geroepen.
De weg is redelijk goed, niet teveel putten, het landschap veranderd wel wat dus ik kan ook kijken. Na drie uur rijden zijn we nog 120km van Savanakhet. Ik had al de indruk dat de bus zelden meer dan 40km/u haalt.
Rond de middag stopt de bus, en wordt deze bestormd door vrouwen en kinderen met eten, vooral gebraden kippen en kikkers...Voordeel hier in Laos: ze vragen ons, de enige blanken op de bus, niet eens of we eten willen.
Zo gaat het voort, op 40 km van S. stopt de bus, chauffeur stapt uit, rest blijft zitten, zitten, gebeurt niets, enfin zo een dik halfuur. Onze hoop om nog een namiddag in S te hebben slinkt. Als de bus vertrekt helemaal, nu blijkt de snelheid gereduceerd tot 20km/u. Dus nog bijna twee uur naar S. Dus tegen van het vallen van de avond zijn we daar. De dag is om!
Op het einde van de rit vinden we dat het even minder vrolijk. Mieke heeft ook meer dan zes uur weinig gedronken en niet geplast. Dus dat even eerst in orde brengen, een tuktukker in de arm en naar Leena's guesthouse, waar ook Line en Ardan vorig jaar geweest zijn.
We besluiten, met nog eens een dosis P en I in het lijf, om toch nog eens door het stadje te dwalen, rustig is het hier, op zoek naar wat LP noemde "Laotian French dining along the Mekong". Aan de Mekong zijn enkel stalletjes te vinden en in deze toestand nee dankjewel. We houden wel van de verlaten sfeer en verder botsen we op een oud koloniaal hotel restaurant dat een gewaagde Franse kaart voert, spreken de jonge,vrouwelijk kok,enzij beloofd goed te koken. We zijn de enige klanten. We hebben vandaag behalve de bus niets opgedaan, dus hopakee, tweemaal de menu van 155.000 kip: slaatje met gerookte zalm en mierikswortel, pompoensoep, zalm met groentengarnituur en pomme dauphinois, en lamskoteletjes met Bordelaise/peper saus, en groentjes en pommes dauphinois, en poire belle Helènen en vanille ijs. Voila. Het humeur is beter.
Dus de dag levert ook nog wat foto's.
De koorts ni, evenwel. Dus vroeg bed in nadat we gezocht hebben hoe deze keer de airco te 'ordenen'. Morgen blijven we hier. Uitzieken, hopelijk.

11 november: we komen van de berg.


Vandaag hebben we Tad Fane verlaten. Na het ontbijt, naar de weg gewandeld en daar een swangthaewn gestopt en op de laotiaanse manier de berg af. We zitten maar met vier in het camionnetje.
De temperatuur neemt zienderogen toe met het dalen en in Pakse is het weer pakkend warm. Het zuiderbusstation van Pakse is wel speciaal: een droge, modderige strook land met allerlei swangthaewns, bussen in alle staten van ontbinding en ook een paar die er nog degelijk uit zien. Een tuktukker laadt ons op, we spreken af 30000 kip en hij levert ons af aan de grens van Pakse. Om naar het centrum te gaan vraagt hij meer geld. Dat geven we dan liever aan een andere motorrijder. We kunnen nog binnen in Sabaydy 2 guesthouse. Terwijl ik dit schrijf hier buiten, wordt de ene na de andere geweigerd wegens vol!
De wifi hier betaal je voor een project opgezet door de eigenaar en een Vlaams koppel.Ook een tof idee. Ik hoor de eigenaar iemand anders vertellen dat er nu 500 kinderen school lopen en dat door het schooltje dit dorp uitgroeit tot een centrumdorp. Het stadje is niet veel, we lopen wat rond doch de vervelende koorts steekt op. Dus ga ik wat maffen, en Mieke wat lezen. We schaffen ons als geneesmiddel lokale whisky aan voor 3,5€ voor 70cl. Nu zal ik wel genezen.  We boeken ook de bus voor morgen.
En hier lukt het ook om de filmkes van 8 november op te laden.
Verder nog een klein beetje foto's.

10 november: beesten?

Een nacht als een gebroken spiegel voor beiden. Zijnde slapen in honderd stukjes. En de koorts wil niet wijken, Ik begin mij beetje slapper te voelen. Doch niet getreurd: de zon is wederom van de partij. En 's morgens schijnt ze lekker op onze hut. Wij verhuizen naar de buurhut, omdat die van ons gereserveerd was.
Ik warm mij weer tussen de vlinders, die mooi blijven fladderen. Ook een nieuw model zwart/blauw.
Dit exemplaar zat aan Tad Ngeuang.
Rond de middag gaan we even wandelen, langs de weg naar Tad Ngeuang. Gisteren sprak een oudere meneer ons aan in vloeiend Frans en had het over Chevreuil en frites. We zijn weer even verzadigd van de lokale smaken, en een klein nadeel van Tad Fane is de beperkte kaart. Een uurtje stappen, en de meneer heeft ons in een wip een bord met drie stukken ree ("oui pas tout a fait légal", glimlacht hij). Heerlijk zachte reesteak en frietjes. Ik trakteer mezelf of een glas Bordeaux Superieur, ook de smaak van wijn mis ik soms. We lopen terug, en drinken onderweg nog een koffie bij een lokale cooperatieve. Ondertussen begint het slappe gevoel erger te worden, en ik val voor een dik uur in slaap.
Morgen gaan we verder en we moeten dus zoeken waar en hoe. Dat lijkt niet zo makkelijk en wordt ook bemoeilijkt door het haperende en sputterende internet. Mieke zoekt in het LP op papier en ik zoek in de versies op de pc. Ondertussen even checken hoe ver Picasa geraakt is met het uploaden van de  foto's, het uploaden waar ik vanmorgen mee begon.
Het net en de LP zijn unisono: bussen in Laos zijn Lao style. Dus een rit van 6 uur wordt makkelijk 10 uur. We besluiten daarom de afstanden wat te beperken en met tussenstops te werken. Morgen dus terug naar Pakse, naargelang de gezondheid en de bussen, daar blijven of direct door naar Savanakhet. We will see.
We gaan op het gemak vertrekken hier en dan pogen langs de weg een 'sawngthaew' (kleine caminonnetjes met houten banken achterin voor passagiers) te stoppen.

9 november: de zon op Tad Fane.


Zoals beloofd dus. De nacht was iets beter. En we worden vroeg wakker zien de blauwe lucht, en we gaan kijken naar de zonsopgang boven Tad Fane. Ik voel mij nog wat koortsig. Mieke verzorgt mij goed en Ibuprofen en Paracetamol doen de rest. Mieke begint alvast in haar boek, ik heb het koud en poog wat op te warmen in bed. Met de pillen slaap ik nog tot 8 uur, waarna ik mij als een vlinder koester aan de zon. Terwijl ik langzaam opwarm is het schouwspel van de fladderende vlinders ook geweldig. Er is zelfs een 'UZ vlinder' bij. Opgewarmd gaan we ontbijten, schrijven de blog (die van gisteren), pogen de filmkes op youtube te krijgen, en voelen dat we nog geen zin hebben in verder trekken. Dus we vragen of we nog een nacht langer kunnen blijven.Om één gaan we een kleine trekking rond de waterval doen met een gids van het resort. Gisteren hebben we wijselijk besloten dat niet te doen: het eerste half uur dat we wakker waren lagen er hier al twee andere gasten hard op de grond (slippery) en bij navraag wou de gids ook niet op pad als het zo vochtig is.Als bij toeval zijn er drie Vlaamse koppels aanwezig die de wandeling gaan doen. Raar maar met hen zoeken we zo geen contact als met sommige andere reizigers. We zijn als snel blij met de gids. Deze padjes zouden wen nooit vinden. We lopen door koffieplantages, sommige planten staan hier nog uit de Franse tijd, naar een eerste waterval. Later opgezocht, Tad Gneuang is de naam.
Deze is ook al indrukwekkend van bovenaf gezien. We kunnen even zwemmen. Ik kan het ondanks de koorts ni laten, we zijn hier maar ene keer he. Daarna dalen we af, om deze waterval van beneden af te zien. Moeilijk om dat droog te doen. En trekken dan verder door het woud naar Tad Fane. Nu blijkt pas echt waarom er een gids bij is. Het padje is soms niet te zien, we lopen uiteindelijk omhoog en omlaag op een richel tussen de twee rivieren die de dubbele waterval vormen. Soms is het op het randje met onze sandalen. Klimmen, dalen, rotsen, glibberig toch nog. Gelukkig hebben we een stok meegenomen als extra been/arm. We belanden bij de plas die vooraf gaat aan de waterval die we ook zien uit onze hut, even verder kunnen we de hutjes ook even zien. Dan trekken we over de richel, naar de andere rivier, waar de schoenen uitmoeten, hier moeten we door het water. De steile slotklim rond de kloof brengt ons terug boven.
De foto's van de trekking vinden jullie hier.
En het duurt allemaal wat, het internet is hier aan en uit, en traaaaaaaaaaag. Filmkes opladen lukt niet. De foto's in drie pogingen van een uur.

8 november: Biberren op Bo-laden.

De nacht was, lang en koud. Ik krijg mezelf niet opgewarmd. We sleuren het laken en het deken van het derde bed in onze kamer, ook de handdoeken moeten dienst doen als extra verwarming. Mij lukt het niet warm te krijgen, voor Mieke is het ok. Later blijkt dat ik wat koorts maak, dat is dan mede een reden om het koud te hebben. Daarnaast ligt Tad Fane op het Bo-laden plateau op 1100m, dat koelt ook al. Dat was ook een reden om te komen: heerlijke koele tmeperaturen van 27°C.Daarnaast blijkt Laobeer hetzelfde effect op mij te hebben dan Bia Hanoi: een drinken is twee uitpiesen. Dus moet ik ook nog om het uur uit het bed om de amper drie pintjes kwijt te raken en bij te drinken met water.Ma, we hebben paracetamol en ibuprofen, dus dat koortsig gevoel krijgen we er wel een beetje onder. We hadden de wekker gezet om de zon te zien opkomen boven de waterval, doch een blik buiten leert: potdicht met wolken,op deze hoogte = mist.We gaan ontbijten, in een poging verder op te warmen neem ik soep. En maken de blog van gisteren.Ik rommel wat in de boeken en vind er een Nederlandstalige van James Patterson. Ik ben de rest van de dag zoet, en het helpt de snot los te maken gezien het boek over liefde en sterven gaat. Ge kent mij:nen blèter bij zulke dingen. Af en toe leg ik MIeke de combinatie uit, omdat de neusspray ook niet altijd nodig is. Mieke leest ondertussen Saskia Noort:de eetclub, boek dat ik gisteren of eergisteren uit een hotel heb meegepikt.  We hebben nog wel dwarsliggers over, doch ik vrees de hoofdpijn bij het lezen van de kleine lettertjes.Zo gaat de dag door, meestal gezeten op onze porch: dat laat toe om bij een paar gelegenheden doorheen een gat in de mist de waterval te zien. Dat laat ook toe te merken dat hier veel en mooie vlinders zijn. Ik heb ze gepoogd te vangen op een filmke. De mooiste is een grote zwarte, met helblauwe 'turkooise' ogen. Die poog ik later ook te vangen, hoop dat jullie er iets van zien. Nu bij het opladen merk ik echter dat internet hier te traag is om Youtube op te laden. Komt dan later wel goed.We bedenken dat we hier eigenlijk goed zitten met het slechte weer. Stel je voor in een saaie stad. Dan moeten we op onze kamer zitten, of in een kaffee.. hier zijn we thuis, ons plekje, en wij zijn zeker: 'groen', en natuurgeluiden zijn meer rustgevend. Dus beter hier uitzieken dan elders en we boeken een dag bij.Na de middag heb ik trouwens gezien dat wunderground beter weer geeft voor morgen. En terwijl ik dit schrijf kan ik met zekerheid aankondigen dat de zon zal schijnen.Tegen de avond beginnen er trouwens kleine blauwe gaten te komen, de mist trekt even op uit de kloof, en we lopen naar de viewpoint aan het resaurant waar we voor het eerst beide watervallen zien.'s Avonds spelen we kaart, Mieke wint, wat zoals jullie weten tegen het basisregement van de familie Migerode-Beyers is. Nochthans vraag ik voor elk spel of ze artikel 1 nog kent! We drinken G & T om eens iets anders te doen, en het licht valt uit. Dus we kaarten een hele tijd met kaarslicht. Raar en onmiddelijk effect: een massa nachtinsekten rondom ons, en op ons. Dus meestal worden die naar de hoger opgehangen lampen getrokken.Nog een currietje en we gaan slapen. Wederom om 20.00, versterkt door een paar pillen.

7 november onderrrrrweg bis

We zijn redelijk vroeg wakker, de nacht was soms een beetje onrustig. Ik moet boze gedachten onderdrukken. Niemand heeft gebeld. Hopelijk loopt het vandaag goed, raken we op tijd in Pakse, dan moeten we direct door naar Tad Fane, en resort aan watervallen van 120m.  Er duikt een gids op, die beweert dat hij de dingen voor ons gaat oplossen, dat er een busje komt. Hij deelt ook papieren uit om de visa aan te vragen. Net als aan de Cambodjaanse grens biedt de gids aan de stempels te regelen, mits een meerprijs van 5 USD. We zijn er toen wel mee gevaren dus, hupakee. Het busje vervoert ook en paar lokale madammen,en voert ons in minder dan een uur naar de grens. Had die gast gisteren niet gezegd dat de grens nog twee uur verder lag? De gids verdwijnt en duikt een half uur later weer op met geregelde visa. Dan worden we verzocht de grens over te stappen naar de Laotiaanse post. Daar mogen we zo door, onze visa en stempels zijn in orde. Lasse en Roar die het zelf regelen moeten aan de Cambodjaanse kant 1 USD en aan de Laotiaanse kant 2 USD toeschuiven om hun stempel te krijgen. Dus de gids neemt ni teveel voor ons gemak...Maar wat moeten we nu, vragen we ons met achten (wij, Lasse en Roar twee gasten van 19 uit Denemarken, Vicky en Myan, en Jesse en ? uit Nederland) af? Niemand wacht ons op, onze gids is aan de Cambodjaanse kant gebleven. Er is geen busje, of een reisbureau. Een beetje pogen vragen te stellen helpt ni echt. Na een kwartier komt een gast die aan een tafeltje zit zeggen dat hij het reisbureau is en ons verder voert. Verder geen uitleg, wat,hoe wanneer? Ik vraag of hij een bussinesskaaartje heeft, blijkt ni zo. Dat doet er mij aan denken dat naast mijn tel van gisteren, ik ook een mail stuurde op het adres dat vermeld staat op de bustickets, die mail botst terug: this yahoo account dus not exist! Ondertussen tikt de tijd, het is al halftwaalf en we staan nog steeds te wachten aan de grens. Twee minivans brengen toeristen uit Laos naar de grens, en in een van die twee worden wij met zijn achten opgeladen. Na een twintig minuten wordt er gestopt: dit blijkt de stop te zijn voor 4000 islands, daar gaan vier van ons naartoe. En de mensen voor Pakse vragen we: er komt een bus binnen drie kwartier. We eten iets: een belegd broodje, de Laotianen kennen mayonaisse! en  leren denken in Kip. UIteinedelijk komt een busje voor 20 voorgerammeld, onze rugzakken worden op het dak geladen en vastgebonden. We gaan onderweg, we stoppen na 5' om iemand op te laden, dan weer even verder, weer iemand opladen...Verder stapt er ook een monnik op: hij krijgt de zetel naast de chauffeur, de tweede chauffeur kruipt naar achter, de monnik geeft wat geld, zegent de bus, en krijgt op zijn beurt geld toegestopt. Wij begrijpen ondertussen nog minder van Buddhisme. En de eerbied voor monniken, die wij vooral zien bedelen en niets doen, de grote budhhabeelden en nieuwe tempels. Enfin de laatste bus blijkt een gewone lijnbus te zijn, doet het op zijn gemakje. Om uiteindelijk om 15.00 u Pakse te bereiken. Zoals altijd wordt er gestopt aan een reisbureau. Ik heb nog altijd stille hoop dat ze hier iets kunnen organiseren zoals in Vietnam. Nee zegt de man, er gaan geen bussen meer naar Paksong (wij moeten 38 km de richting uit voor Tad Fane). Even verlies ik mijn cool, GVD, wij moesten hier al gisteren om 19 u geweest zijn. Het resort kost 40USD/nacht, zullen we dat ook weer missen? Na wat babylonische spraakverwarring krijg ik antwoord dat een privébusje van het reisbureau ons naar Tad Fane kan brengen voor 43 USD. Nu heb ik echt het gevoel dat er iemand tegen mijn goesting aan mijn centen zit, en dat ik, wij, geen meester meer zijn van de situatie. Even vloeken en dan pogen we ons te herpakken: goed dat we 'rijk' zijn, dat we een oplossing kunnen betalen. Onderweg in het busje doen we samen glimlach oefeningen: een ervan is een creative rekenoefening. We verdienen nog aan het busje. Immers als we nog iets boeken in Pakse, en morgen nog vervoer moeten vinden, en een nacht verliezen in het resort 'berekenen' we dat we 80 USD kwijt zijn. Dus nog winst, joepie. Die poging tot glimlachen leggen we vast in een langen arm foto. Even wordt het nog spannend, de chauffeur weet Tad Fane niet liggen, en spreekt geen Engels. Dus snel schrijven in ons boekje, en oef we vinden het bord. De weg naar de waterval is modderig en stuk, de chauffeur durft er niet op rijden. Wij gaan te voet, 1 km maar, en voelen ons direct opgelucht: weer meester van eigen doen en laten, niet afhankelijk zijn ... Oh ja, het regenseizoen lijkt terug, het regent al de hele dag. En de waterval maakt geweldig veel stoom, wat maakt dat we hem bij flitsen zien. Het is ook geweldig glad. Oeps, en wij hebben enkel onze sandalen, het idee van een trektochtje in de jungle gaan we toch maar even opbergen. De andere foto's ,o.a. van onze reisgenoten vindt je hier.

6 november: onderrrrrrrweg

Om vijf uur moesten we wachten voor het hotel. Dus om halfvijf opgestaan, uitchecken, en wachtttten. We vonden het vriendelijk ambetant dat de verkoper van de bustickets ons een tel nummer meegaf, 'if they are late'. Dus om 5.15 toch maar het hotel gevraagd om te bellen... het begin van een gedesorganiseerde Cambodjaanse dag.
Uiteindelijk duikt er een mercedes 500 op, amaai denken we, luxe car is hier wel echt luxe. Alleen de man die rijdt, belt veel, lijkt onzeker, rijdt rond, en pikt nog mensen op (dat blijken later Lasse en Roar te zijn, maar daarover verder). We rijden in de merc. door Siem Reap, de man belt, we rijden, hij belt, hij zoekt iets, we stoppen tien km buiten SR, voorbij een klein busje, is het dat? Nee blijkbaar, niet. Nog wat bellen, blijkbaar toch wel, er komen nog andere mensen, lokalen, en een aziatisch uitziend koppel (die blijken later Vicky en Myong te zijn). Er komen ook nog twee lange gasten bij, moeten wel uit Nederland komen.
We kruipen in het busje, dat rijdt, dat stopt, dat rijdt terug, dat stopt, een madam stapt in, een madam die veeeeeeeeeeel belt.Naar wie, waarom , ze kijkt ook steeds naar ons en glimlacht een beetje raar. We rijden, we stoppen, we laden iemand op, het begint al minder de vip bus te zijn die we betaalden. Er stapt iemand op, de mevrouw belt, er wordt gestopt, er worden pakken ingeladen, de Nederlanders moeten hun benen intrekken, er worden dozen onder geschoven, tussen de Denen kruipt ook nog een voortdurend bellend exemplaar, we laden nog iemand op, er is ondertussen echt geen plaats meer. De benen liggen boven op de rugzakken. Het busje rijdt, zoals ze hier rijden, en lijkt heel de weg terug naar Chaùpong Chhnang te gaan. Uren later,en net voor CS, slaan we links af, het landschap veranderd wat, meer plantages, voor het eerst sinds lang iets wat op een helling lijkt. En  ineens stoppen we, verwarring alom, wie moet er nu uit, wie moet er blijven? Uiteindelijk moeten we allen uitstappen, en wachten op een bus, een andere bus. Ook hier wordt er hard onderhandeld over een broodje, het sanitair is vies, en Mieke houdt zich in, ik ga in de kant staan.
Niemand vertelt iets, ondertussen vindt de club uit SR, allen op weg naar Laos elkaar. De madam met haar pakken en de andere lokalen verdwijnen. Ineens moeten we op een bus, weer veel lokale mensen, deze bus is gekoeld, zit vol kinderen. Laos? vragen we. En dus wordt dit ons nieuwe verblijf, het landschap wordt weer Cambodjaans saai, zijnde plat, we rijden, volgens Mieke stoppen we ook een uur om iets  de zijspiegel terug te monteren, ik merk niets, omdat ik ondertussen in een verhaal van Saskia Noort verdiept raak.
En dan stopt de bus. Alle lokalen stappen uit. De reizigers naar Laos blijven ziiten. Tot er iemand komt uitleggen dat we niet naar de grens gaan! Het is te laat, de grens sluit om 17.00 uur. Hoezo? Ons werd bij verkoop beloofd dat we om 19.00 in Pakse zouden zijn! En dat zou nog uren voorbij de grens moeten zijn. Wat moeten we dan doen? Zoek zelf een slaapplaats en eten, wat er morgen gebeurd weten we niet! Vragen helpt niet. Degene die Engels spreekt, zegt dat het niet zijn maatschappij is, de anderen gebaren van krommen haas. Als we willen kunnen we de twee uur!naar de grens rijden, doch als ze dicht is moeten wij de bus terug betalen. Ik bel het nummer dat we kregen, ze gaan mij terugbellen. Ingelicht door Vietnam heb ik nog vertrouwen. Er wordt niet gebeld, We zoeken een slaapplaats, niemand biedt hulp, zoek maar uit. Morgen komt er een gids om 08.00 uur. Hoezo? Omdat we pas om 19.00 in Pakse zouden zijn, en omdat ik vertraging incalculeerden en omdat wij dus niet tof zouden vinden om na 21.00 uur nog op zoek te gaan naar slaapplek heb ik een hotel geboekt in Pakse. Niet hun probleem. Ik bel met mijn laatste belminuten nog een paar maal naar de busmaatschappij, hij zal mij terugbellen... We vinden een proper guesthouse voor 14 USD, we gaan eten met Vicky (Thailand) en Myong (Korea) en hebben een tof contact. We pogen ons op te peppen dat ieder nadeel zijn voordeel heeft. Vicky nodigt ons uit bij haar thuis te verblijven als we in Thailand zijn.We eten en drinken geweldig goedkoop. Gaan slapen en hopen nog op een telefoon die niet komt. Met gemengde gevoelens gaan we slapen, ok 20 USD weggegooid voor een kamer die we niet nemen en ondertussen ook nog voor een andere betaalt. Morgen wordt beter....(ondertussen knagen ook in de nacht ambetante gedachten...).

5 november: rust in Siem Reap

Vandaag wat later opgestaan. We hebben een lege dag. Een dag dus die zichzelf dient op te vullen. Als we in gang schieten gaan we eerst op zoek naar een naaister om Mieke's nieuwe kleed in te korten. Daarvoor lopen we langs bij de vrolijke juffrouwtjes waarmee we gisteren onderhandeld hebben. Eén van hen brengt ons naar een naaister op de oude markt die een en ander voor een dollar zal in orde brengen.
Daarna gaan we een beetje 'dwalen'. Ik heb last van de voortdurende vragen van tuktukkers en anderen, van de 'madams' en 'messieurs' en 'misters'. Het kost inspanning om niet te kijken. Een mens is beter beschermd met een tuktukker in de hand. En zogauw je kijkt of hello terug zegt hang je er aan.

Ik merk weer hoezeer ik aan mijn persoonlijke ruimte en eigen leiderschap over tijd en ruimte hecht. Wanneer er een paar aan mijn arm gaan hangen om aandacht te trekken verlies ik bijna de hum. Doch het lukt om beter te negeren. We dwalen wat en vinden een nieuwe tas voor Mieke, en een tof 'koloniaal' eethuisje voor mij waar we ontbijten. We besluiten ook vanavond terug te komen.
Daarna trek ik mij terug in ons hotel rond het kleine zwembad. Mieke doet zich tegoed aan mani en pedi. 's Avonds gaan we iets eten met Ania. Bij de whisky belt Mr Hong. Ik denk eerst voor een jobke, ons terug voeren naar het hotel. Dat is een vergissing. Blijkbaar hebben we hem echt blij gemaakt en heeft hij besloten de drie uur naar Battambang province te tuktukken om vrouw en kind te zien, en, nu is hij hier met hen en wil hij zijn vrouw en zoontje Happy aan ons voorstellen. We nodigen hen allen uit voor een drankje, en zo komt Hong op een plek waar hij anders niet zou komen. Hij tuktukt ons naar huis, waar we een innige knuffel krijgen. Blijkbaar een heel gezinnetje blij gemaakt de vorige dagen. Dat geeft een goed gevoel.

Spijtig genoeg zijn we weer al eens vervallen in onze oude gewoonte en zonder fototoestel op stap. Dus geen foto's van deze mooie ontmoeting. Wel een beeldje van een hek gevormd door de tekst van 'imagine'. Zie of je het lezen kan.

 

Morgan staan we weer heel vroeg op. We vertrekken om 5:30 naar Pakse en tocht van 14 uur met de bus. Dus dit is de laatste post uit Cambodja, morgenavond zijn we in Laos.

4 November

Ik doe een poging om de blog aan te vullen. Scribfire heeft besloten te updaten, en de kat vind haar jongeren niet meer terug. Dus dit gaat in blogger. Als overmaat van ramp heeft ook gmail besloten van uitzicht te veranderen. Pfff. Ooit worden we het wel gewoon. Doch net als met de overgang van doc. naar docx kan dat een tijdje duren eer je vertrouwde functies terugvind. Ik besluit: it-ers zijn en blijven ingenieurs en kiezen voor 'mogelijkheden' eerder dan voor de gebruiker.Enfin hulp en advies is welkom. Mocht de post er anders uitzien dan gewoonlijk: ik zoek.

Hoe nu verder schrijven naast de foto? Enfin zorgen voor later, en mogelijk amper zorgen. Vandaag zijn we wat later vertrokken, rond negen. Eerst een kleine tempel en dan 50km in de tuktuk naar Kbal Spean: een speciale tempel. In die zin, dat het Hindu beeltenissen betreft die in de bedding van een riviertje zijn gehouwen. We moeten, mogen, daarvoor eerst een 'berg' beklimmen. Dat op zich is een waardevolle tocht, en ondanks dat we meestal onder een bladerdek klimmen, worden we zeikensnat van ons eigen zweet.
Context is ook hier bepalend beslis ik. Zet de beelden die we uiteindelijk zullen zien in een museum en het is niet veel, zet ze in een tempel zoals de vorige dagen, idem. Doch duizend jaar oud, en in een bergbeekje, en dat na twee dagen gebouwde, en perfect symmetrische tempels, en na een klim van een uur, en in deze temperatuur: PRACHTIG vinden wij.
Daarna nog een toch naar Banteay Srei, pas een viertal jaren open voor het publiek en vooral gekenmerkt door zijn basreliëfs. Dat is ook te merken in de foto's. Daarna besluiten we dat het genoeg is ( we voorkomen tempelitis) en Hong rijdt ons nog een uurtje rond naar een stuwmeer waar de locals komen 'chillen'. Hij heeft vanmiddag gezien hoe we niet akkoord gaan dat een biertje plots dubbel kost en toont ons dat het voor hem nog veel goedkoper kan buiten de cirkel van Angkor.
We belanden bij East Baray (waarbij Baray waarschijnlijk verwijst naar barrage, stuwmeer). Hij koopt bier, bestelt een plek op een bamboevlotter aan het water, koopt een gebarbequede kip en wat vissen. Nee, de kikkers slaan we over. En we eten smakelijk aan het water tot na zonsondergang.

Daarna gaan we hotelwaards, wij hebben het gevoel dat het middernacht is; terwijl het amper halfacht zegt op de klok. We zorgen nog voor wat ontsmetting voor het lokale eten en ik begin te zoeken naar de reden waarom software moet veranderen...

3 november: de ochtendstond heeft...

Op om 4.45. En onderweg naar Angkor Wat waar we met vele anderen de zon willen zien opgaan achter de tempel. Het licht komt langzaam en het is al meer dan een halfuur licht als zij, de zon, eindelijk tussen twee torens doorpiekt.
Dan gaan we ontbijten, verwonderlijk genoeg op een plek met 'normale' prijzen, vlakbij de tempel. Voor de rest van de dag meer tempels op het programma. Wij zelf vragen nog even te stoppen in Angkor Thom omdat we gisteren op de olifantenmuur liepen en het basrelief niet zagen. Ook de torens van Prasats Suor Prat hadden we niet nader bekeken. Mr. Hong heeft gezorgd voor een koelbox vol met water, wijzelf hebben ook nog icetea en water mee. Ondertussen hebben we geleerd dat we echt moeten drinken, anders volgt hoofdpijn. We drinken uiteindelijk elk 4 a 5 liter. Hong moedigt ons ook telkens aan om water mee te nemen bij onze bezoeken.De rest van de dag, tot rondom 15.00 u., bezoeken we tempels: Preah Kahn, Neak Poan, East Mebon, Pre Rub, Bantea Kdei, en Bakong. Bij de laatste tempel rivaliseren de luidsprekers van een nabijgelegen Buddistisch klooster met iets of iemand die even verderop dance tunes speelt en een geweldige bass de wereld in stuurt. Pure geluidsvervuiling.Bakong ligt ook een heel eind uit de buurt dus dat geeft de tijd om te tuktukken en rond te kijken. Mr Hong wil ook helpen met het boeken van onze trip naar Laos). Hij voert ons naar een reisbureau, (welk had niet veel uitgemaakt, er is maar een bus/dag naar Laos. We boeken voor zondag. Morgen gaan we de verderafgelegen tempels bezoeken en Hong beloofd ook bier en rust bij een meer. We zullen zien. Het eten in Singing Tree cafe is heeel lekker. En we kruipen vroeg in bed, we zijn immers al vroeg uit de veren.

2 November TTT: TempelTukTukken.

Er zijn grenzen zijn aan wat woorden beschrijven kunnen. Of anders gezegd, dit verslag zal vooral een fotoverslag worden.

We zijn ondertussen wel blij met Mr Hong, onze Tuktukdriver. Zijn Engels is wat minder dan we verwacht hadden, maar het is een lieve man. Ook hij, is weer oprecht blij met het 'werk'. Wij zijn de eerste klanten voor hem in een maand! Het water stond in Siem Reap kniehoog geeft hij aan, en dus geen tuktuk.
Wat is 'geluk hebben' he? Wij die uit BKK vertrekken en dan wordt het daar watersnood. En wij die in Battambang en Siem Reap aankomen en de eerste droge lading toeristen blijken. Terwijl wij ons nog herinneren dat we ff in Vietnam dachten,pech,zo veel regen.

We vertrokken vanmorgen dus om 8.00 met Mr.Hong. Die we hier trouwens willen aanraden aan ieder die Angkor tempels per Tuktuk wil bezoeken. Daarom zijn tel nummer (+855(0)92644393) en zijn email (hongdriverangkor@yahoo.com).

De tempels liggen ondertussen in een goed onderhouden en gemanaged gebied. Blijkbaar, als we goed zijn ingelicht, uitgebaat door buitenlanders. Spijtig voor de Cambodjanen. Soms begrijpelijk evenwel, omdat hun training in het organiseren niet geweldig lijkt. (Zo reken ik sneller uit het hoofd dan zij met een rekenmachine, en zo kregen we vanmorgen naast koude koffie ook tweemaal het verkeerde ontbijt, terwijl er maar zes mensen zitten te eten en minstens zes man personeel rondloopt).

Omdat er werkelijk teveel te zien is, en dus ook teveel foto's zijn heb ik ze deze keer onderverdeeld in mapjes, ongeveer per tempel. Nu nog zien of ik dat georganiseerd krijg in Picasa en op het web.

Wij bezochten eerst Angkor Wat. Dat ligt ondertussen in een naar Tervuren neigend park.  Als we wat data bekijken moet het jaren geleden spectaculairder en warriger geweest zijn. Er wordt op alle sites flink gerestaureerd en geordend.

Daarna bezoeken we Angkor Thom, dat zo reusachtig is dat ik het ook nog verdeeld heb in submappen. Eén voor de south gate, één voor de bibliotheek van Bayon, indrukwekkend met zijn lachende gezichten in de torens, één voor wat is vermoed  de oostelijke en de westelijke Prasat Top te zijn.

We verlaten Angkor Thom via de Oostelijke poort en stoppen daarna bij Chau Say Thevada en Ta Prohm. Vooral dat laatste is schitterend met zijn reuzebomen die door, en over de muren gegroeid zijn.

We stoppen in Banteay Kdei, en tegen dan is de pijp uit. Morgen, gaan we voor de zonsopgang over Angkor Wat. Dat wordt opstaan om 4.45. Hong haalt ons op om 05.00.

1 November

Voor eerst en vooral een gelukkige verjaardag aan Grootmoe 85! aan Fin en aan Nina (5). Wij zijn vroeg opgestaan en hebben tevergeefs gewacht op de pick-up van de Angkor Express. We hebben ondertussen ook door dat we aan het kantoor van de bootmaatschappij 5 USD pp meer betalen dan wanneer we ons de moeite hadden gespaard en het hotel lieten boeken. De hoteleigenaar geeft aan dat dit bedrog is en dat we ons geld terug kunnen eisen. Hij stelt voor om ons, gratis, met zijn busje, samen met andere gasten, de 12 km naar de boot te brengen. Daarnaast krijgen we nog een kadootje, een sjaal. Op de boot ontmoeten we de verkoper, die zogauw we hem confronteren met de meerprijs, zijn Engels verliest. Bij de controle van de tickets wisselt hij ook handig degene die we hadden voor andere. Enfin hij staat op beeld en dat is ook alles wat we kunnen doen. De dollars zijn niet belangrijk, het gevoel bedrogen te zijn wel.

Verder is de tocht over de rivier, en het Tongle Sap weer een belevenis. Nog meer water-wegen avonturen. De foto's en een filmke moeten voor zich spreken. Water, en mensen en armoede en schoonheid en helloo's. Het eerste deel zit, lig, ik op dek, dan brand de zon ook door mijn vel, en blijf ik binnen. Van 8 tot 14.30 uur door rivieren zonder oevers en een meer met bomen. Om maar te zeggen dat de definitie vaag is. Soms begrijp ik niet hoe de schipper weet waar te varen.
In Siem Reap worden we opgewacht door Mr Hong, wiens tel we kregen van Ewout. Waarvoor dank. Hij zal ons de volgende drie dagen tuktukken door tempelland. Verder is Siem Reap druk, met veel mensen die nood hebben aan toeristen. Het water is gezakt maar de wegen zijn nog stuk en vol gaten. De drukte zorgt ervoor dat we ons weer dienen af te sluiten voor de how are you's en where are you from's. Gaan uit eten is ook al minder leuk hier omdat je voortdurend aangesproken wordt door iemand die iets wil verkopen en vooral je wil vervoeren. It goes with the territorry.. Doch wij zijn ondertussen zeker, wij houden van onze eigen ruimte en van rust. Hopelijk kan de aanwezigheid van Mr Hong ons wat afschermen vanaf morgen.
Nog even skypen met het feestje in Anderlecht voor de jarige en fotootjes bijwerken, vroeg in bed, en vroeg op voor tempeltoch één.