Zoals beloofd dus. De nacht was iets beter. En we worden vroeg wakker zien de blauwe lucht, en we gaan kijken naar de zonsopgang boven Tad Fane. Ik voel mij nog wat koortsig. Mieke verzorgt mij goed en Ibuprofen en Paracetamol doen de rest. Mieke begint alvast in haar boek, ik heb het koud en poog wat op te warmen in bed. Met de pillen slaap ik nog tot 8 uur, waarna ik mij als een vlinder koester aan de zon. Terwijl ik langzaam opwarm is het schouwspel van de fladderende vlinders ook geweldig. Er is zelfs een 'UZ vlinder' bij. Opgewarmd gaan we ontbijten, schrijven de blog (die van gisteren), pogen de filmkes op youtube te krijgen, en voelen dat we nog geen zin hebben in verder trekken. Dus we vragen of we nog een nacht langer kunnen blijven.Om één gaan we een kleine trekking rond de waterval doen met een gids van het resort. Gisteren hebben we wijselijk besloten dat niet te doen: het eerste half uur dat we wakker waren lagen er hier al twee andere gasten hard op de grond (slippery) en bij navraag wou de gids ook niet op pad als het zo vochtig is.Als bij toeval zijn er drie Vlaamse koppels aanwezig die de wandeling gaan doen. Raar maar met hen zoeken we zo geen contact als met sommige andere reizigers. We zijn als snel blij met de gids. Deze padjes zouden wen nooit vinden. We lopen door koffieplantages, sommige planten staan hier nog uit de Franse tijd, naar een eerste waterval. Later opgezocht, Tad Gneuang is de naam.
Deze is ook al indrukwekkend van bovenaf gezien. We kunnen even zwemmen. Ik kan het ondanks de koorts ni laten, we zijn hier maar ene keer he. Daarna dalen we af, om deze waterval van beneden af te zien. Moeilijk om dat droog te doen. En trekken dan verder door het woud naar Tad Fane. Nu blijkt pas echt waarom er een gids bij is. Het padje is soms niet te zien, we lopen uiteindelijk omhoog en omlaag op een richel tussen de twee rivieren die de dubbele waterval vormen. Soms is het op het randje met onze sandalen. Klimmen, dalen, rotsen, glibberig toch nog. Gelukkig hebben we een stok meegenomen als extra been/arm. We belanden bij de plas die vooraf gaat aan de waterval die we ook zien uit onze hut, even verder kunnen we de hutjes ook even zien. Dan trekken we over de richel, naar de andere rivier, waar de schoenen uitmoeten, hier moeten we door het water. De steile slotklim rond de kloof brengt ons terug boven.
De foto's van de trekking vinden jullie hier.
En het duurt allemaal wat, het internet is hier aan en uit, en traaaaaaaaaaag. Filmkes opladen lukt niet. De foto's in drie pogingen van een uur.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten