20, 21 december en verder....

Wat is het belangrijkste, reizen, onderweg zijn, thuiskomen of wat nog komen gaat, vervagende herinneringen en in het lijf ingeschreven veranderingen? Het kan niet anders of er is een steen verlegd in de rivier...
Het reizen ging al bij al vlot. Kijk daar is al een steentje...Leuk opgestaan, en voor het laatst ontbeten op de plankenvloer boven de zee. Nog een keer gaan kijken of de stokvisjes er vandaag weer zijn, en of er nog andere scholen visjes onder onze voeten leven.
De mensen van het resort nemen afscheid, Mieke krijgt een knuffel, en het busje naar de luchthaven is lekker op tijd.

Dus een laatste keer de kronkelweg over het eiland, als laatste wringt ons busje zich op de ferry. Twintig kilometer verder ligt de kleine luchthaven er nog altijd idyllisch bij. Het vliegtuig zal verlaat zijn, 'technisch probleem' wordt gezegd. We kunnen kiezen met de minivan over de weg of 3,5 uur wachten.
We hebben tijd voor onze aansluiting naar Europa, dus dat is snel gepiept. We wachten. Op Trat gebeurt dat na inchecken , onder een strooien dak, terwijl de 'beveiligde ruimte' naar alle kanten open is. Er staat een, in een oranje uniform, uitgedoste veiligheidsbeamte rond. Niet dat je er niet uitkan. Om te plassen moeten we naar buiten (gewoon groeten), en dan door de metaaldetector terug binnen. Er zijn hapjes, en drankjes en later krijgen we ook gebakken rijst. We wachten met drie, wat ons doet vermoeden dat Bangkok Airways gewoon de middagvlucht heeft afgeschaft, wegens te weinig bezet. Gelukkig hadden we bij het boeken gezorgd dat er nog een latere vlucht ok was. En zo wordt het wachten, dat er 'zoizo', inzat in Bangkok, netjes in twee verdeeld.
De vlucht is kort en goed. Bangkok airport, Suvarnabuhmi, is nog steeds ijskoud. Amaai airco blazen dat ze daar doen. Het is zoeken naar een plek waar het mogelijk is 'uit de wind' te zitten. Niettegenstaande dat beginnen we te hoesten en keelpijn te krijgen, en we zijn amper genoeg gekleed met onze flies aan. Ook het door de paspoortcontrole gaan loopt vlot, we vinden nog een rookkot voor Mieke, en een wifi verbinding voor mij. Dus vliegt de tijd zo door. De vlucht naar Kopenhagen zit lekker vol. Mijn benen kunnen tussen de rijen, we kijken nog een filmke, eten nog een avondmaal, en, met de hulp van een halve Trazodone, slapen we een uurtje of zes zeven in brokjes. Om 12 uur 's middags Bangkok time, en zes uur Kopenhagen-tijd, is het nog steeds donker, nu al 18 uur lang. Kastrup doet nog even denken aan Kurt Wallander, en nu maar hopen dat de vlucht naar Brussel aangeduid is...Oef in tegenstelling tot de krantenberichten 'acv zegt geen enkel vliegtuig boven België, lijkt alles vlot te verlopen.
Kastrup heeft geen rookzone, dus dat is nog even 'bijten' voor Mieke. Zo duren de twee uur wachten hier voor haar langer. We kaarten nog wat af, we begonnen in Trat. Ik heb geweldig veel geluk met de kaarten...
In Brussel is er niet zoveel volk, maar wel de belangrijkste. Ardan is er met Femke in Matti zijn auto. En Line hebben we gisteren op de chat nog gezien. Eerst nog een pistoleeke met beleg bij Fem en Matti thuis. Thuis is alles zoals het hoort, al vinden het eensgezind KOUD hier. In tegenstelling daarmee is de ontvangst WARM. We zitten zo in de voorbereidingen voor het kerstdiner voor overmorgen. An brengt onze nummerplaat terug, en dat vraagt om het eerste glaasje cava. Ja we zijn terug!




19 en 20 december: de cirkel is bijna rond.

Bijna valt hier op te vatten in de meest benaderbare zin die men zich kan indenken. Er wordt wel eens beweerd onder psychologen dat mensen verschillen in tijdsoriëntatie: de mensen met de blik op het verleden, de nu mensen en de toekomstmensen. Wij horen beiden, duidelijk, tot het laatste type. En dus vraagt in het nu blijven ofwel een sterke prikkel, ofwel een inspanning.
Nu, een halve dag en een nacht voor ons vertrek hier, doen we moeite om hier te blijven.
Gisteren ging dat redelijk goed en hebben we ook nog prikkels gevonden: laat opstaan, vasthouden aan de spanning in het boek, de voetbal zien (s'morgens lukt het hier soms aardig over het net als in België iedereen nog slaapt), blij zijn met de overwinning van OHL - de hoop op redding groeit - en ontbijten. Rond de middag huren we weer het brommertje, om eens wat sjieker te gaan eten in Ban Bao bij Buddha View. Na nog een beetje winkeltjes doen, en wat rondtoeren, besluiten we onze zwempakken en strandmat op te pikken en door te rijden naar Lonely Beach. De boeken zijn ondertussen uit, dus we kunnen wisselen. We zwemmen beiden en Mieke drinkt alleen een Chang, ik hou dapper vol en drink water. Na de douche gaan we pizza eten bij de Italiaantjes. Die blijken uit de zaak gezet, en de 'nieuwe' baas maakt een goede en een foute pizza (niet doorbakken). Mieke raakt op haar beurt in de ban van het boek van Dorrestein en is dus 's avonds zoet met lezen.
Na de voorlaatste nacht beseffen we dat we op 19december helemaal geen foto getrokken hebben. Is dat ook al een voorafspiegeling van de cirkel die zich sluit. Wij die met een deel van ons hoofd bij morgen en overmorgen zijn? En terugvallen in onze oude modus?
We plannen vandaag zelfs om niet te vroeg te beginnen met pakken. En symbolisch hangen we de zwembroeken (bikini) aan de draad. We laten ook de voorlopige eindafrekening maken voor verblijf en eten. Dan weten we hoeveel Baht we nog moeten tanken aan de ATM. Mieke vliegt verder door Dorrestein, en daarna gaan we nog een laatste keer langs bij de massagemadam. Ik lijk wat losser in nek en schouders, en zeker is dat het knijpen en duwen minder harde pezen of spieren tegenkomt en dus minder pijn doet. Daarvoor zou ik moeten blijven si. Paar keer per week naar zo en madam (aan 10€/uur). Mieke is blij met gladde voetjes na een scrub.
Het gevoel bij onze laatste late namiddag hier gelijkt op het wachten voor ons vertrek naar Bangkok. Dan waren we rustig thuis na onze drie weken Italië, ook toen leek het zinloos om nog iets speciaals te doen (behalve uiteraard met de kids samen zijn). Ook dan zit je al een beetje in het vliegtuig. Nu dus ook, we hebben de staff een mooie tip gegeven. Dan houden zij die werken er ook wat aan over. Zo, nu is ons restbudget geregeld. We halen geen Baht meer uit de ATM en hiermee gaan we het dus doen tot morgen middernacht. Dan gaat onze vlucht naar Kopenhagen vanuit Bangkok. Voordien vertrekken we hier in Bailan rond 10.00 u, voor eerst eerst een ritje volk oppikken, dan de ferry, dan verder het busje naar de luchthaven van Trat. Daar vliegen we om 13.45 in een uurtje naar Suvarnabuhmi, Bangkok. Uit onze vorige ervaring kunnen we, tijdens de negen uur wachten, daar al wat oefenen met onze twee t-shirts, fliess en lange broek. Bij ons vorig inchecken naar Hanoi stond de airco ijskoud. Het laatste en afrondende verslagje komt dus uit Kessel-lo binnen twee dagen.

18 december:

We hebben beiden van het werk gedroomd, lijstjes gemaakt,  bekennen we 's morgens, en,omwille van dat gedroom, een beetje met spanning wakker geworden. Dus rusten we uit :-). Genieten van de zon in de schaduw van de bomen. We verplaatsen ons amper. In ieder geval langs landzijde verlaten we het domeintje van Vanalee resort niet een keer!
Ik ga een uurtje kajakken, Mieke haar duim geneest goed, doch is nog niet bestand tegen onverwachte tikken. Het kajakken doet goed aan de onrust bij het opstaan, een beetje 'werken' op het water. Grotendeels blijf ik in de baai, of dichtbij. Het waait redelijk en de golven buiten de baai halen een metertje. Rechtdoor varen is niet zo makkelijk met golven en wind die de kayak soms meetrekken. Dus ga ik eerst tegen de wind in, om net als bij het fietsen, bij eventuele vermoeidheid de wind in de poep te hebben. Het is verder rustig op het water, dus lig ik af en toe te dobberen. Bij zo een gelegenheid zie ik een paar keer een hele school minivisjes 'en bloc' uit het water springen. Schoon.

We beginnen ook beiden aan een nieuw boek. Dat hebben we gisteren bij Nature Beach 'opgehaald'. En dat is verder de luie dag, lezen, liggen, even op het nieuws kijken, en ...ook een zwemmetje om af te koelen. Zoals altijd hier is de zee daarbij alleen van ons.
Vanavond gaan we nog eens hier eten, op een rare manier om van ons schuldgevoel af te raken. Dat er af en toe nieuwe gasten komen, verlost ons ook een beetje. Anders hebben wij teveel het gevoel dat we deze lieve mensen hun dag, week...moeten maken.
Elke zonsondergang is hier ook verleidelijk om op foto te 'pakken'. Ik heb lekker gewacht tot er in de verte een boot voor de zon vaarde, doch vergat in te zoomen. Dus achteraf 'bijgeknipt' wat mogelijk aan de kwaliteit van het beeld knabbelt.

17 december: same, same but different!

'Same, same but different' is een veel gebruikt zinnetje hier in zuid oost Azië. In Luang Prabang hebben ze er ook T shirts mee bedrukt. Vraag je wat het verschil is tussen de ene massage en de andere zou dit het antwoord kunnen zijn, of bij het overlopen van de rijstschotels vraag je uitleg...
Zo is ook onze dag. Same, same but different. Gelijkaardige ingrediënten, iets andere samenstelling en volgorde. De lucht is weer staalblauw en het beloofd warm te worden. Na ons ontbijt lezen we verder, de boeken zijn over de helft en dan moet ne mens doorgaan he. De juffrouw van het resort heeft aangeboden Mieke haar nagels te herdoen, en ik ga eens langs bij de massagemadam voor vervolg losmaak behandeling en de combinatie van pijn/genieten. Na een ananasshake trekken we naar Nature Beach voor een lunch in de schaduw.


Daarna nemen we een zon/zee bad. Met de zon is het echt oppassen vandaag, ze lijkt wel sterker te stralen. Bij zonsondergang pakken we in.
Op de terugweg, in de schemering, zijn de apen uit het woud gekomen en bevolken ze, zoals bij ons de zwaluwen vroeger, de electriciteitsdraden. We hebben ze gevangen op een aantal foto's.
Mijn hongergevoel begint normaal te worden, en ik eet voor het eerst een normale Lieven-portie bij de Deen. Voor Mieke is het te kort na de lunch en zij moet haar bordje onafgewerkt achterlaten. In het donker teruglopen is altijd een beetje spannend met de brommertjes en auto's op de kronkelwegen. Thuis in Vandalee bloggen en nog wat lezen. Same, same but different dus.

16 december: Hedonistas.

Doch eerst op algemeen dochterverzoek: de Peyo!


Vanmorgen alletwee de 'cafard', 'heimwee' en dat ondanks de berichten over storm en smeltsneeuw thuis. Doch zoals zo vaak hier, de dag rekt zich uit en dat strijkt de rimpels glad. Bewolkt op wunderground wil vandaag weer zeggen, stralend blauwe luchten op Ko Chang. Onze boeken pakken ons vast, en we blijven lezen. In de tuin staat een bamboebed dat de Thai voor allerlei gebruiken. Wij slaan het aan als ligbed. Hmmm, vind ik, dat ligt beter dan het gras (minder mieren), en ik kan het makkelijk verzetten om een beetje in de schaduw te blijven. Gisteren toch een volle laag gepakt. Het water in de baai blijft lang hoog staan, en dus ga ik twee keer zwemmen. Mieke komt ook even afkoelen, en we besluiten wat foto's uit zee te nemen. Later worden we door de meiden via de blog aangemoedigd om de Peyo ook in beeld te brengen. Wat we dus gedaan hebben. Al lezend, liggend, pratend, verglijdt de dag en voor we het weten is het tijd om naar de massage te gaan.
Mieke geeft de voorkeur aan mani en pedicure en ik wordt onder handen, ellebogen en knieën genomen door de madam. Ik voelde eergisteren toen ze de 'snelle" verving, dat ik haar handen vertrouw. Dat voel ik nu weer. En nog veel meer: aauw! Doch het voelt juist, en de harde banden in mijn nek en schouders komen wat los. Wordt dus waarschijnlijk vervolgd.
Dan heb ik wel een beloning verdient vind ik, en de fles wijn is even verboden gebied. Ik herinner mij de aankondiging voor een Deense kok in Lonely Beach en daar wandelen we naartoe. 'Lampekes' mee voor de terugtocht in het donker. Het eten is njammie. En weeral Westers, doch mijn maag keert al bij de gedachte aan Thaïs. Dat hebben we even gehad. Het restaurant heeft een selectie aan warm/koude gerechten op een basis van zwart brood. In twee beurten stellen we ons een smörgasbord samen.


En nu op ons terras verslagske schrijven en nog even lezen. Mieke besluit solidair te zijn en drinkt cola.

15 december: het beste van twee

Na het ontbijt wandelen we vandaag de 2,5 km naar Lonely Beach. We 'moeten' niet dringend onderweg en trouwens het toilet was toch niet voor ons.
.
Het strand van Lonely Beach is dus het mooiste van het eiland, beslissen we, en bijna op het strand hebben we het lekkere eten en de schaduw van Nature Beach Resort. 's Avonds en 's morgens hebben we zo de rust en het groen aan zee van Vandalee, en wifi. Het beste van twee dus.
We lezen, zwemmen, en kunnen nog een beetje verbranden als het ware. Dus op de terugweg laten we ons lekker een uurtje 'verzorgen' met Aloe Vera. Mieke haar madam doet het heel goed, 'mmmm' hoor ik. Mijne is wat 'haastig'. De eigenares, waar we de eerste keer al mee praatten, beloofd mij morgen te helpen met de stijfheid in nek en schouders. Dat is dan geregeld he.
Na de pizza 's avonds spelen we pool. De Fransman heeft een nieuw laken laten leggen. Ik mag wederom winnen.
En de gezondheid blijft beteren, al voel ik dat fruitsapjes en water beginnen te vervelen.

14 december: (bijna) rond het eiland.

Eergisteren hebben we getoond hoe we op het kleine paadje voor een weggespoelde brug stonden. Dat paadje, niet geschikt voor auto's, is de enige verbinding die de cirkel om het eiland rond zou maken. Dus vandaag zijn we de andere kant uitgegaan met een Hondaatje. 300° van de cirkel dus. Het zou mooi geweest zijn als de onderbreking op de foto de hindernis van de andere kant was. Deze hindert ons om 'Long beach' te bereiken, een afgelegen strand aan de westkust.
En dan is het vier uur in de namiddag en is het tijd om ons om te keren en de 60 km, in wijzerszin, terug aan te vangen. Zoals gezegd, het theoretische kortere stuk, in tegenwijzerszin, is niet aangelegd, of onderbroken voor het bospadgedeelte.

We zijn dus na het rustig opstaan vertrokken in wjzerszin. Het is vandaag bewolkt, en zal dat tegen wunderground in, de hele dag blijven. Goed om te brommen dus, niet té warm. De eerste 30 km kennen we, dat rijdt ook al makkelijker nu ik de bochten en hellingen ken.

Voorbij de ferry begint voor ons de "andere kant". Hier alleen resorts in aanbouw, en in verhouding veeeel minder. Begrijpelijk ook: voornamelijk ochtendzon, en met de bergen op de achtergrond, he. Ineens is ook het verkeer rustig, er zijn rubber en annanasplantages en tegen de middag stoppen we aan een tof baan restaurant met uitzicht op de zee en de mangrovebossen. Er staat zelfs iets op het menu dat ik nog niet gegeten heb: vlees in een groenteblad. Het wordt met zorg gepresenteerd, ook de smoothies die we drinken. Helaas is het pikant, evenals Mieke's papajasalade. En ik ben nu veel te bang geworden. Dus laten staan.
Bij het verder rijden sla ik een klein wegje in naar 'The mangrove restauration' project. Dit wordt al aangekondigd 25 km verder van bij de ferry. Oeps, eerst voorbij een paar vervaarlijk bassende honden op een zandweg, en dan een vervallen toegangshokje. Niemand te zien. Doch het padje door de mangrove is er nog. Zij het wat wankel, en hier en daar wat ontbrekende planken. We besluiten toch te gaan kijken. Een mangrovebos dat is voor ons nog een nieuw landschap! Het merendeel van de foto's betreffen dus de mangrove.

Na de mangrove moet het kuifje in mij het "einde" van de weg zien, en die splits in twee. Dus bollen we die alletwee, de visserdorpjes die we vinden zijn vuil en de guesthouses hier zijn van hetzelfde soort. Bweuk, hier zouden we niet kunnen verblijven. Na een laatste afgesneden tocht waarbij we het eerste bord ' the road have a problem' negeren, worden we dus gestopt door de wegverzakking. Laat jonge gasten maar over de richel rijden, trouwens wij moeten nog 60 Km doen en binnen een uur is het donker.
De rit terug loopt vlot, de tankwijzer zakt, en het wordt een spannend spel om terug thuis te raken zonder nog te tanken. In Lonely beach zakt de wijzer onder het rode teken, en dus op elke bergaf met toegeknepen gas: Yes we zijn er geraakt.
's Avonds nog een lekkere pasta bij de Italiaanse 'vriendjes' verderop. Ook vandaag zijn we de enige klanten, en ze hebben onze raad gevolgd om een beetje minder zout te gebruiken. Ik kijk met plezier hoe Mieke lekkere wijn (ik ruik enkel) en op het einde heerlijke koffie drinkt.

13 december: rustig hier.

' s Nachts gaat het hier behoorlijk waaien, dus elke ochtend is ons eerst zicht de jongen die het gras 'bezemt'. Het waaien doet ons overdag ook denken aan wat we hier hoorden : "elk jaar vallen er veel doden door kokosnoten", een noot op uw noot dus. Na de avonturen van de laatste dagen, zit er precies meer vermijdingsgedrag in. We lopen nu een route door de tuin die ons weghoudt van eventueel vallende kokosnoten. Maar eigenlijk is het grote nieuws tweeërlei: met enige medische ondersteuning is de darmperistaltiek terug, en bij het ontbijt bekennen we dat we vannacht allebei aan het aftellen waren. Het verlangen naar huis dus.
Hoe kan dat nu, zeggen we: zie eens hoe schoon hier, en we zitten hier buiten, of in de schaduw, en de gazet zegt zoveel file nu en 8° en regen, ... en hier krijg ik het al 'koud' als er bij 27 een windje staat!
We nemen verder nog een hersteldag, lezen onze boeken uit, ik ga twee keer zwemmen, waarbij ik de kracht voel terugkomen, en gaan een aloe vera massageke halen van een uur. Lekker toch. Wat we niet doen is een foto nemen, geen enkele op deze datum!
's avonds spelen we poolbiljart bij de Fransman van bar Saint-Tropez, en Mieke houdt zich eens aan de eerste van drie huwelijksregels: ik win met 3-2. En kantje boordje.

12/12: binnen exact een jaar trouwen er veel mensen.

Een redelijke nacht. En lang geslapen, pas om negen uur goed en wel opgestaan. Het ontbijt is altijd prachtig gelegen, en 'smorgens is het hoog water, dan zwemmen de visjes onder ons. Het is wel een beperkte keuze voor mij, en veel appetijt heb ik niet, dus youghurt en vers fruit. Mieke durft ook niets felgeurend eten wegens mijn tijdelijke gevoeligheid aan...
En de pijn blijft weg, de rest voorlopig ook :-(.
I.p.v. een taxi te nemen, huren we een brommertje om onze pas te gaan ophalen in het kliniekje. De verzekering meldde dat de betaling in orde is. De tocht is mooi, en voor het eerst op een brommerke. We stoppen nog even aan een viewpoint voor een 'langen arm'.
Zo goed als we het kliniekje vonden zo moeilijk vinden we het nu. Beter deze keer he. We rijden er drie keer voorbij, we beseffen onze vergissing pas als we voorbij de Ferry rijden.

Niet getreurd, het brommerke is een spiksplinternieuwe Honda automaat. Zelfs op de zware hellingen gaat hij met ons tweeën vlot naar boven. Wij rijden voorzichtig: het aantal jongeren met moto-schaafwonden is hier niet te tellen. Dat willen we er niet meer bij!
Bij het tanken uit flessen merken we dat de meesten hiervoor whiskyflessen gebruiken: dat levert nog wat op aan 40Baht de 'liter'. Na  zo een fles gooien we hem vol aan een tankstation 70Bht totaal, en bij aflevering 40km later is de naald nog niet gedaald. Kadooke voor de verhuurder. We zijn hier immers weer in het Vietnam/Laos systeem beland: verhuur met bijna lege tank.

Na het afhalen van onze pas, rijden we terug, voorbij ons resort, naar Bang Bao, het 'vissersdorpje' een tiental km verderop. Mieke herinnert zich een tip van bij Jan Dries: een zaak Buddha View genaamd. Ook Ban Bao roept bijna medelijden op: zoveel zaakjes en winkeltjes en bijna geen volk. We vinden de Buddha en dat blijkt een klasse zaak te zijn wat bediening, eten en view betreft. Er wordt aan een andere tafel luid Aantwaarps gesproken, de eigenaar vermoeden we. Wij eten 'heerlijke' huisgemaakte ravioli's.

Daarna rijden we nog even verder, al merkt Mieke terecht op dat ik weer wat lijk in te zakken. Doch dat gaat door al brommend. We  vinden het einde van  de weg, steeds smaller en eindigend in een bareel voor een prive resort. terugrijden dus. Ik neem verder een kleine zijweg. Ik vermoed dat dit mogelijk een stippelweg is, niet berijdbaar voor auto's, die ik zag op een kaart. Deze zou ons toelaten het eiland rond te rijden. Het wegje voert door het woud, is avontuurlijk, en eindigt voor een weggespoelde brug. Dus tuffen we rustig terug, halen wat drankjes (icetea zonder bubbels, en ik 'laptop', en Mieke leest). Het is al donker terwijl ik dit schrijf en we hebben de eerst golf van 'musquito diner time' al overleeft.

Oh ja en speciaal voor Polle: nu ik geen wijn mag drinken vind ik toch wel Cotto zeker.

De ander foto's , o.a. van Buddha View vind je hier.

11 december: recup.

Zoals gisteren gemeld, na 4.00, eindelijk beterschap. Dat blijft zo de rest van de dag. De laatste twaalf uur hebben bij ons beiden wel een gaatje geslagen in de emotionele reserves. Dus vandaag recup, rusten. Af en toe wat eten, al werkt de geur van een keuken voor mij eerder afstotend. Doch geleidelijk aan beginnen we te geloven dat het beter zal gaan. Vannacht droomden, hoopten we nog op een snelle repatriëring, dat is nu voorbij.
Eten wordt wel zoeken: geen seafood, no spicy, no alcohol, geen koolzuurhoudende dranken...


Enfin recup ziet er ongeveer zo uit
Het is wel volle maan, dus de getijden zijn wat groter: een deel van het gras loopt nu onder, en een deel van het ponton, bij laagwater staat het hele stakstsel droog.

10 december: RUN to the international clinic Ko Chang

Daar eindigt de dag mee, niet de nacht. De dag begon evenwel goed. De AB lijken aan te slaan, de druk in de buik wordt minder, ik voel mij sterker. Eén nadeel, de AB maken je gevoeliger voor zon, dus blijven we wat in de schaduw zitten. De lucht is staalblauw en 's morgens staat de zee hoog,het laatste deel van het restaurantstaketsel staat dan onder. We kunnen rond het staketsel ook aquariumkijken: hele scholen minivisje (1mm) en grotere modellen van 4-5cm zwemmen rond de palen. Tegen het land aan ontdekken we vissen met zo'n lange snuit en een oogje op vooraan. Ze vallen moeilijk te onderscheiden van de langwerpige bladeren die ook op het water drijven. Hun 'tegenstroomsheid', verrraad hen, ze bewegen soms tegen de golfslag in.
Dus wij lezen, schrijven, puzzelen en voelen ons goed. Ik ga eens zwemmen, dat gaat makkelijk van hier bij hoogwater. Zo van de pier en hup. Bij laag water zou je over rotsige bodem moeten. Oh ja en de Dulcolax zorgt op zijn minst voor enige beweging, zij het nog geforceerd. Dat verlicht ook en maakt blij.
's Middags eten we pasta bij een Fransman om de hoek, leuk om Frans te babbelen ook. Zelfde verhaal hier: er is ongewoon weinig volk, gewoonlijk zit rond deze tijd alles vol. Nu overal wachtende mensen in de bars en restaurants. Zijn pasta is lekker en we nemen ook een glas witte wijn. "Het is opmerkelijk hoe minder pijn en last, ne mens vrolijker maakt" zeg ik tegen Mie. En we zien het weer helemaal zitten de volgende dagen. Ondertussen is de zee gezakt en kunnen we over de baai naar het strand van het Mercure Hotel.
Goed ingesmeerd een beetje zonnen en zwemmen en lezen. Daar zijn dus ook wat foto's van. Tegen zonsondergang komen we terug. Ik begin weer wat last te voelen maar dat zal wel normaal zijn zeker.
Doch nee, binnen de kortste keren weer zo een aanval van verschrikkelijke, misselijkmakende pijn. Liggen helpt niet. Een pil P ook niet. Dan maar ijsberen door de tuin en stilaan niet meer weten wat! Het is hier ook extralang vrij weekend voor onafhankelijkheidsdag. Dat doet mij nog meer aarzelen om naar de dokter te gaan. Plus het feit dat het internationale kliniekje dat we zagen aan de andere kant van het eiland is, 25km ver over de kronkelwegen. Uiteindelijk valt het niet meer te ontkennen, dit kan zo niet verder, wat is dit toch, we moeten iets doen! Ik kan ondertussen niet meer helder denken, en beslissen, alleen ijsberen...Ik krijg onderweg van Mieke nog ergens wat Ibuprofen bij.
Mieke vraagt het meisje van het resort een taxi te bellen, zij beslist om ons samen met haar vader te voeren. 25 km hier, in het donker; betekent 40-50 minuten. Eerst moeten we nog tanken. Ook dat neemt zijn tijd, ik stap uit en ijsbeer. (Tanken gebeurt op het eiland voor brommers uit flessen, voor auto's uit tonnen langs de weg). En dan de lange tocht, met het raampje open lukt het net. En na 40 minuten voel ik de druk en pijn wat verminderen. Uiteraard bereiken we dan de plek des onderzoeks.
Het ziet er allemaal hypermodern uit (dat was mij opgevallen vorige keren, vandaar naar hier), de verpleegkundigen dragen hun uniform als in een film. Doch de eerste vraag is uiteraard 'have you insurance', en dan krijgen we uitleg over de betalingspolitiek.
Wij zijn ondertussen niet zeker waar ons kaartje van de verzekering zit, Mieke heeft er een maar zonder polis nummer. Ma soit.
Op de pijn vraag moet ik ondertussen antwoorden: now? 2/10. Enfin ze werken wel efficiënt, vragen stellen,je op een bed installeren...Daar besluit ik de Eeepc open te klappen die Mieke gelukkig op zak gestoken heeft. Yes er is internet. Dus kan ik bellen naar Line die heeft al gehandeld met mondial en misschien kan zij de polis vinden (is zelfde als zij en Ardan vorig jaar). En Mieke's kaartje vermeld dat je binnen 48 uur moet bellen naar een nummer (in België). Dus dat doet Line. En ze vinden onze polis op naam. Ondertussen vind ik hem ook terug in een mail die ik aan mezelf stuurde.
Dan komt de jonge dokter, die nog wat vragen stelt en een kort klinisch onderzoek doet. Hij is zeer vriendelijk doch we zijn niet helemaal zeker of we elkaar altijd goed begrijpen. Hij stelt een differentiaal diagnose voor en verder onderzoek via bloed en stoelgang afname. Dat laaste zal een beetje moeilijk liggen leggen we uit.
Tussendoor wat skypen met Line die blijkt het al aangegeven te hebben bij Mondial. Het bloed is snel terug (30') en besluit: geen pancreatitis, ook weinig infectie te zien doch wegens drie dagen AB kan dat ook daar aan liggen, hyperactive ingewanden te horen...
Dus van differentiaal besluit hij te kiezen voor gastritis en darmontsteking. De twee laatste differentiaal zijn voor als de behandeling niet zou aanslaan. Ondertussen zijn de lieve mensen van het resort al uren aan het wachten. Tussen het krijgen van de IV medicatie door, en het pogen begrijpen van de voorgestelde orale vervolgbehandeling, moeten we ook dealen met de betalingswijze. Mondial en Line zeggen zij direct betalen, kliniekje wil geld zien en dat wij dat terugvragen aan de verzekering. De pijn stijgt ondanks de medicatie weer naar 3. Enfin niet zo interessant, we betalen met visa, dan krijg ik een tel uit België van Mondial, die zeggen we hebben papieren al opgestuurd. Dat brengt wat verdere verwarring over email en faxadressen, en ineens  krijgen we ons geld terug, of beter wordt de visa betaling geanulleerd, doch moeten we uiteindelijk onze pas wel daar laten tot zij het officiële papier van Mondial dat die gaan betalen in de hand hebben. Ondertussen is het na elven, en gaan we terug naar Vandalee resort. Daar is alles donker, iedereen slaapt! De pijn stijgt weer naar 4.

Slapen, hoe moet dat dan. Alleen op mijn rug valt de druk uitgeoefend door het liggen te verdragen. En als de medicatie, IV gegeven, niet aanslaat, was dan de diagnose correct? vragen we ons beiden af. Wat gedaan? 'If not better you call me' zegde de VP, 'we will send an ambulance and bring you to a bigger hospital on the mainland'. Shit zeg, dat is een grote stap. Dus ijsberen in de kleine hut, vooruit en achteruit. Elke minuut duurt een uur. Rond 02.00 vraagt Mieke of we niet beter beginnen te pakken, en dat doet ze ook. Nu willen we beiden niets liever dan een directe vlucht Leuven. Ik doe het net open en kijk of mijn mail naar Wieze met het medisch rapport al gelezen werd, ...ik sta stil... en vind een houding waar er minder pijn is, staande. Dan zittend...dan liggend...ik voel de pijn weglopen als een fietsband met een doorntje in. Ineens is er ontspanning. Ik vraag Mieke te stoppen met pakken, we kunnen misschien slapen, niet duidelijk hoe laat het ondertussen is 3, 4 uur, misschien.

En 11 december begint ook goed. De pijn blijft grosso modo weg. Er is wel geen verbinding hier per tel wat lastig is voor de verwachte opvolgtelefoons uit de kliniek en vanwege Mondial uit België.

9 december: visa run.

De AB lijken te werken, durven we hopen. Enfin ik voel mij in staat om de tocht te maken. Dus om 06.00 uit de veren, thuis gewoon voor Mieke, hier een wekkergeval.
Het loopt, zij het niet zo smooth als bij het afhalen van de luchthaven. Mijn stoel slaat soms naar achter in de minivan, het ophalen van anderen loopt wat verward. Onze chauffeur haalt onderweg ergens zijn kind op en zet het later, bij wat een onthaalmoeder lijkt, weer af. Deze keer nemen we de Central Ferry, wat een iets tragere en langere verbinding met het vasteland is. Onderweg naar de grens, stoppen we op een paar 'rare' plekken: eerst aan de Tesco, de chauffeur moet blijkbaar wat boodschappen doen, en ook ergens in een veld op een zandweg, waar niets gebeurt lijkt ons. En dan ineens zijn we op een drukke markt, dat blijkt de grens te zijn.

De vier andere medereizigers gaan echt naar Cambodja. Wij krijgen de boodschap ons te haasten en- een jongen om ons te begeleiden. Aan de Thaise grens uitchecken en stempeltje halen, nog maar eens kijken in de pc camera voor een fotootje. Dan de honderd meter door niemandsland naar Cambodja (ineens weer 'madam', 'please money', sukkelaars en bedelende kinderen), en dan inchecken in Cambodja. Twee vlot Engels sprekende jongemannen beloven te helpen voor 100 Baht. Met hen beloven ze, gaat het sneller, en ze doen het inderdaad vooruit gaan. Zij vullen, onze paspoorten in de hand, de papieren in voor de visumaanvraag, overleggen met de beambte. Wij moeten enkel tekenen en inchecken, electronische vingerafdrukken nemen, foto nemen, en 1200baht/pp betalen. We mogen Cambodja voor een maand binnen. Dan een meter terug, letterlijk, naar een ander loket, om Cambodja te mogen verlaten. Pas afgeven, opnieuw vingerafdrukken en foto, en 300baht/pp (enkel als je meer dan een dag blijft moet je ni betalen). De jongens verpatsen nog een slof goedkope sigaretten aan Mieke, en ontvangen elk hun beloofde 100baht. Dan terug de grens overwandelen met onze begeleider uit Thailand, daar zit weer een jongen te wachten om onze immigratiepapieren in te vullen, doch deze formulieren kennen we. Langs de Thaise grenscontrole, fotoke nemen, papieren tekenen, en we mogen weer voor twee weken in Thailand verblijven. Nu nog 100baht voor de jongen die mee de grens overliep en we zijn er vanaf.
De derde gaste die mee terug moet is er nog niet. We worden verzocht even rond te lopen. We gaan iets eten in een zaak met zicht op de grenszee. Het eten is er ronduit slecht. Ni zo erg, we hebben eigenlijk geen van beiden honger.
Op de terugweg babbelen we wat met de derde passagier: 24 jr, vrouw, uit Luxemburg. Zij moet om de twee maand naar Cambodja, gaat dan op een eiland zitten voor twee dagen, betaalt ondertussen runners die met haar pas naar Phnom Penh reizen en daar bij de Thaise ambassade een lang toeristenvisum kopen. Daarna kan ze weer twee maanden op Ko Chang blijven. Nog een keer denkt ze en dan kan ze een werkvergunning aanvragen, ze werkt in een hotel.
Terug in onze plek, nog wat gelezen, en voor het eerst in een paar dagen goesting gehad in eten. Dan maar tweemaal blauwe krab gedaan. Lekker! Maar voorlopig zijn de hoeveelheden die er in gaan nog beperkt. Laten we hopen dat de tekens van beterschap meer dan tekens zijn.

8 december: aan de AB.

Wat overlegt met wijze mensen hier en thuis, gebeld naar Wieze, samen met Mieke gezocht op het net naar de generische naam van allerlei middelen ... Enfin als ge kunt kiezen om ergens ziek te worden, waarom dan niet hier.
De koorts 'smorgens overtuigd om dan toch maar te beginnen met antibiotica. Mieke doet een tocht naar de apotheek voor andere middelen, de ab hebben we mee van thuis. Oh ja en ze draagt dapper haar 'wonden': een verstuikte duim al vallend op de catamaran. Hadden we vergeten te vermelden.
We doen dus basically niets vandaag, eten gaat mij ook niet af. Mieke eet spek met eieren en ik yoghurt, 's middags een yakult en een ijsje en Mieke een shake. Bij de minste inspanning begin ik te hijgen dus niets doen is aangewezen.
's Morgens regent het, morgen terwijl we onze run doen regent het de hele dag volgens Wunderground. Daarna weer stralende zon beloofd.Doch ook met wat regen is het hier heet zenne.
Met de koorts ben ik slap maar als bij wonder is er hier BVN op tv, dus ik kijk het nieuws, Ter Zake, man bijt hond en de laatste show. En verder is dit ideaal om wat vertalingen af te werken voor Human Systems. Ze zullen hier denken, diene is met zijn laptop op vakantie zekerst.
Morgen vroeg op. Vertrek 07.00. Ben curieus hoe het loopt en hoe we ons gaan voelen..

6 en 7 december

Voila we hebben besloten: we blijven op Ko Chang tot we naar huis gaan. Dan boeken we en vliegtuig naar BKK de 21 st en hoeven we de stad ni meer in voor een overnachting.

En op de dag van de goedheiligman zijn we beetje gaan wandelen, en bijna als vanzelf beginnen kijken naar verandering. Dat hebben we gevonden in Vandalee resort, een paar km verder.

Dit resortje heeft omgekeerde + en - etjes. Zo zijn de hutjes kleiner, doch aan de helft van de prijs. Zo is er een grasveld ipv van het soms wat vuile zand, het restaurant is dan weer dubbel in prijs, en mogelijk net als in Nature beach resort, goed. We zitten ook aan zee, met zicht op een kleine mangrove, doch het strand is een beetje verder: 10 m bij laagtij, wat meer omlopen bij hoogtij. De staf is hier supervriendelijk, in Nature waren sommigen soms was 'bot'en 'koud', hier is het stil, in Nature waren veel jongeren en veel boenke boenke, vaak ook 's nachts. Overdag geeft dat wel meer kijkgenot natuurlijk. Dat ga ik hier moeten ontberen :-).
De foto's zijn dus vooral van ons nieuwe verblijf.
Na onze ochtend wandeling nog een laagske bijgelegd op het Nature strand, dat dus geweldig prachtig blijft, vooral als je een beetje de baai inzwemt.
Vanmorgen zijn we opgehaald door ons nieuwe resort, ze zijn dus heel vriendelijk en ook heel blij van ons te zien. Alle reservaties zijn afgebeld voor november en december wegens de 'floods'. Ook hier doen we het rustig aan, beetje liggen, lezen, zwemmen zitten en vechten tegen de buikpijn die vervelend aanwezig blijft. Het door wunderground beloofde onweer hangt nu in de late namiddag ook wat in de lucht.

5 december: zeilen, zonnen en snorkelen.

En de pijn onderdrukken met mijn vrienden Ibuprofen en Paracetamol. Gelukkig hebben we onze voorraad aangevuld in Chiang Khong. 'With a little help from my friends' is het best doenbaar. Opletten na 5 uur zegt de buik, denk aan je vrienden. En dat doen we dan.

Dus stappen we in de bak van het toyota jeep/truckje. De chauffeur is een Belg uit Eupen die hier blijkaar al een paar jaar werkt. We moeten het hele eind terug naar White Sands beach. Wat op zich een toffe rit is in de bak. Op het strand ontmoeten we de anderen die aan boord gaan. We zijn met 8. Joepie. Weinig volk, en rustig volk. Een dinky brengt ons in twee beurten naar de catamaran.

De baas hiervan is een Engelsman, die geweldig veel babbelt. Wat tof is en ni  tof als ge zou moeten blijven luisteren. Dat doet een Engelse jongeman voor ons :-). De wind is wisselend: we vertrekken onder wind en gaan direct snel...dan valt de wind weg, en moeten we op motor naar het eerste snorkeleiland. Onderweg kunnen we lekker zitten en liggen aan boord. Plek genoeg. Volgens de baas vervoert hij makkelijk 20 mensen. Op de voorplecht op het net liggen, met de klotsende zee onder je, prachtig landschap errond, zeilen boven je, en zon op het gezicht. Ik doezel bijna weg.

Het snorkelen is mooi! Het materiaal is heel degelijk. Met deze snorkels zwem je zo rond, geen insijpelend water. En onder water veeeeeeeeeeel vissen. In alle kleuren en tot 40cm groot. Het water bij de eerste snorkel is heel helder blauw. Dus moeten we na 45 ' geroepen worden om terug aan boord te komen. Daar krijgen wel lunch. Ik sla voorlopig de pintjes af. En we tuffen naar de tweede en derde snorkelplek aan de andere kant van Ko Chang. Op zich ontspannend, en zoals gezegd als de pijn opsteekt komen I en P ter hulp. Bij de tweede plek durven we onze camera meenemen onder water. Spijtig genoeg is het water hier niet zo helder, en zijn de vissen minder te zien. Foto's van scholen grote vissen heb ik moeten weggooien wegens niet of amper te zien. De anderen heb ik via contrast wat 'bijgewerkt'.
Na de laatste duik is er een zacht windje, dus de terugtocht duurt lekker lang en is lekker kalm klotsend. Terug in Nature Beach resort, gaan we wat eten, en we zijn beiden doodop. Dus voor 8 in bed en geen verslag gaan schrijven.

4 december: beachen

Dus weinig te melden dat ziet ge ook aan de foto.Op strand gelegen, gezwommen, gelezen. En de tweede dag op rij 's avonds aan de zee een vis van de bbq gegeten. Gisteren een red snapper, vandaag een white snapper. Lekker. En ook de pasta is hier lekker.


Na het eten waren we nog wat naar een film ah kijken en ineens weer die verschrikkelijke buikkramp. Gevolg, de hele nacht geen oog dicht gedaan, veel rondgewandeld omdat een beetje afleidt, pogingen gedaan op de wc, en weer rondlopen en nog een pil tegen de pijn. En vrezen dat we morgen de geboekte snorkeltocht niet gaan kunnen benutten. Letterlijk duurde de nacht even lang als de dag, psychologisch veel langer.

3 december:beachen.



Voila een zicht van in de baai. En hiermee nog eens nen danku aan Ardan om dit geweldige fotoapparaatje voor ons te vinden.
Dus vandaag vooral 'gestrand'. 's morgens is het al vroeg warm, en 's middags steekt de zon. Het mooiste is het na 15 uur, dan begint de zee te glinsteren terwijl de zon verder zakt.

Hier een beetje verder in lonely beach zijn nog vele bars en restootjes. Dus we kunnen nog even voort. En tegelijk is het eten in de bar/restau van Nature Beach (het strand) geweldig en verzorgd, en mooi gepresenteerd. We gaan nog wel eens elders, later.

We vonden ook een plek om onze was te doen. Dat doen ze niet in Nature, en er is ook geen wifi. Daarvoor gaan we 's avonds, honderd meter verder op het strand een pintje drinken. Hier is free wifi. De laatste foto is met het laatste van de schemering genomen. Mieke leest en ik schrijf. Dat past he.

En we denken een run te doen op 9 december. En maandag hebben we een plaats op een catamaran geboekt voor een snorkeltocht langs vijf kleine eilanden in de buurt.

2 december: YES!

Dus vanmorgen begonnen we dag met het bekennen van de heimwee. Dat we het ni zo erg hadden gevonden als dit vliegtuig nu naar Leuven ging. Dat gevoel is niet lang blijven hangen.
1 december was uitgevonden om ons nog meer van 2 december te laten genieten.

Ik schrijf dit nu, zittend in een  strandbar, ver op het einde links van de foto, pintje bij de hand, toffe zeventig muziek erbij, olielampjes op het strand, lichten van visserboten in de verte over de donkere zee, en allebei zeeeeeeeeeeeeeer content.

Yes Ko Chang is het. En de plek die we 'vonden' op Lonely Beach is just perfect. Hier denken we zeven dagen te blijven tot onze run naar Cambodja. Dat wordt dus zonnen, zwemmen, lezen, schrijven misschien...

Maar eerst moet ons iets van het hart: R.E.S.P.EC.T. aan ons Line. Amaai de weg op het eiland is ni steil maar heel steil. Onze moderne Van, die ons van het schattige luchthaventje, we wanen ons in een film, naar de ferry en naar Lonely Beach brengt, moet soms in eerste! Terwijl die om de ferry te halen soms aan 12O over de kronkelwegen op het vasteland jaagt, en behoorlijk power toont. RESPECT dus Line dat je dit met de fiets deed. Zelfs te voet een fiets voortduwen is karwei hier.

Vliegen dus. Op zich een verademing. Ineens is alles georganiseerd en getimed. Bangkok Airways geeft ons zowel op de vlucht naar BKK, als op die naar Trat iets te eten en te drinken. We moeten maar 10 minuten wachten tussen de twee vluchten. En het landen op Trat is, zoals ik boven schreef, als aankomen in een film. Onze propeller toestel is het enige toestel op de luchthaven. Het luchthaven gebouw is 'schattig'. Binnen staan verkopers van vervoer je op te wachten. Het is niet overdreven duur, en we worden gewoon gebracht waar we willen zijn. Alles in enen trek.

We hebben geen boeking, en de man van de van, zet ons af bij op een plek, die niet beter kon. Ok we betalen, naar normen van deze reis wat meer, 40€ deze keer. Maar waarvoor! Een ruime hut met AC, een ruime badkamer/Sanitaire ruimte, TV, en een beetje weg van het strand (100m) zodat de muziek van de bar ons niet zal storen...Doch, van onze hut gaan we op blote voeten over zand naar 'ons strand' he. Nog wat andere slaapgelegenheden in de buurt, ni direct een dorp of zo, een kleine keuze aan bars en restauratie, de zon die ondergaat over de zee,
vlak voor onze neus. Warm en groen water, ... Dus we gaan wat zwemmen, kopen ons een grote strandmat, en een sarong voor Mieke, en kunnen de grijns ni van ons gezicht halen. Wat was 1 december weeral?

Meer foto's van de zonsondergang vind je hier.

1 december: opnieuw geschreven.

1 december was ni de beste dag. Ik had er gisteren wat over geschreven. En zie, vandaag wil ik dat online zetten en moet ik de  laptop terugzetten omdat ik heb zitten knoeien om online te raken op onze nieuwe plek. (zie 2 december). En oeps mijn tekst is weg, en scribfire is weg. Met een incoontje op een rare plek vind ik de vorige versie van scribfire nog. Het is als eindelijk 'docx' gewoon zijn en nu alles terug zoeken in 'doc'. De 'docx' woorden zijn onbereikbaar.

Dus typisch voor 1 december. We kregen er zelfs wat heimwee en thuisgoesting van, bekenden we elkaar vannacht, dus na 1 december. Dat om de lezer wat in tijdverwarring te brengen.

Gisteren dus, naast een verdere verkenning van de tempel met de kabouterbeeldjes, wat deze 'rare' Duckha en nog ander foto's opleverde, gingen we eerst naar immigratie op de luchthaven. Daar is volk, en dienen we een nummertje te trekken. De juffrouw die daarbij helpt geeft ons hoop, "yes you can extend your visum on arrival, fill in paper c3, foto, fotocopy of pasport and 1900baht". Dus wij schrijven, en bij de sergeant majoor langs gaan, die onze ingevulde papieren wat beter bekijkt, en meedeeld: "no, you have to do a visum run". Om dit verhaal af te maken, en de tijdverwarring vol te houden, 's avonds krijg ik ook een mail van aan gespecialiseerd advocaten kantoor dat ik aanschreef. Two options: the visa run, or send pasports, pictures to us and we will fix 30 days in 48 hours for 6000 baht. Dus er is een achterpoort te vinden blijkbaar.

Enfin wij pogen ons over de irritatie te zetten. Dus gaan we de rest van de voormiddag winkelen. Mieke zoekt een rok. En die blijkt onvindbaar.

Na de middag hebben we een tuktuk geregeld om ons naar een waterval te brengen. We wilden immers niet de hele dag op de georganiseerde toer die overal verkocht wordt met olifanten, waterval, rafting, langenekdorp...En we hebben goede herinneringen aan tuktukken in PP en Battambang. Deze tuktuk komt te laat, en erger, verbrand olie. Dus stinkt en pakt op onze adem. Op zich is het laatste deel van de tocht,eens we de viervaksweg af zijn, wel tof. En de wandeling naar de top van de watervallen is leuk en mooi. Ook hier vertellen de foto's dat. De beloofde zwemplek vinden we niet echt. Later zoeken we nog een plek om iets te drinken, dat wordt een orchideeënboerderij. Je hoort het, we moeten wat werken om goed gezind te blijven op 1 december. Al schijnt de zon en is het hier warmer dan thuis zeggen we tegen mekaar.

Terug in Chiam Mai gaan we direct naar de avondmarkt, op jacht naar het rokje, en dus naar dat blij gevoel. Uiteindelijk wordt het gevonden. Het is een schoon. En dan gaan we naar een Joods meditteraan restaurantje,dat ik de vorige dag gespot heb, om de foodie in mij op te krikken. Dat blijkt een succes. We vinden de andere smaken, eten mezze, en de madam spreekt ons in het Vlaams aan.
Morgen beter denken we, morgen gaan we vliegen.