14 december: (bijna) rond het eiland.

Eergisteren hebben we getoond hoe we op het kleine paadje voor een weggespoelde brug stonden. Dat paadje, niet geschikt voor auto's, is de enige verbinding die de cirkel om het eiland rond zou maken. Dus vandaag zijn we de andere kant uitgegaan met een Hondaatje. 300° van de cirkel dus. Het zou mooi geweest zijn als de onderbreking op de foto de hindernis van de andere kant was. Deze hindert ons om 'Long beach' te bereiken, een afgelegen strand aan de westkust.
En dan is het vier uur in de namiddag en is het tijd om ons om te keren en de 60 km, in wijzerszin, terug aan te vangen. Zoals gezegd, het theoretische kortere stuk, in tegenwijzerszin, is niet aangelegd, of onderbroken voor het bospadgedeelte.

We zijn dus na het rustig opstaan vertrokken in wjzerszin. Het is vandaag bewolkt, en zal dat tegen wunderground in, de hele dag blijven. Goed om te brommen dus, niet té warm. De eerste 30 km kennen we, dat rijdt ook al makkelijker nu ik de bochten en hellingen ken.

Voorbij de ferry begint voor ons de "andere kant". Hier alleen resorts in aanbouw, en in verhouding veeeel minder. Begrijpelijk ook: voornamelijk ochtendzon, en met de bergen op de achtergrond, he. Ineens is ook het verkeer rustig, er zijn rubber en annanasplantages en tegen de middag stoppen we aan een tof baan restaurant met uitzicht op de zee en de mangrovebossen. Er staat zelfs iets op het menu dat ik nog niet gegeten heb: vlees in een groenteblad. Het wordt met zorg gepresenteerd, ook de smoothies die we drinken. Helaas is het pikant, evenals Mieke's papajasalade. En ik ben nu veel te bang geworden. Dus laten staan.
Bij het verder rijden sla ik een klein wegje in naar 'The mangrove restauration' project. Dit wordt al aangekondigd 25 km verder van bij de ferry. Oeps, eerst voorbij een paar vervaarlijk bassende honden op een zandweg, en dan een vervallen toegangshokje. Niemand te zien. Doch het padje door de mangrove is er nog. Zij het wat wankel, en hier en daar wat ontbrekende planken. We besluiten toch te gaan kijken. Een mangrovebos dat is voor ons nog een nieuw landschap! Het merendeel van de foto's betreffen dus de mangrove.

Na de mangrove moet het kuifje in mij het "einde" van de weg zien, en die splits in twee. Dus bollen we die alletwee, de visserdorpjes die we vinden zijn vuil en de guesthouses hier zijn van hetzelfde soort. Bweuk, hier zouden we niet kunnen verblijven. Na een laatste afgesneden tocht waarbij we het eerste bord ' the road have a problem' negeren, worden we dus gestopt door de wegverzakking. Laat jonge gasten maar over de richel rijden, trouwens wij moeten nog 60 Km doen en binnen een uur is het donker.
De rit terug loopt vlot, de tankwijzer zakt, en het wordt een spannend spel om terug thuis te raken zonder nog te tanken. In Lonely beach zakt de wijzer onder het rode teken, en dus op elke bergaf met toegeknepen gas: Yes we zijn er geraakt.
's Avonds nog een lekkere pasta bij de Italiaanse 'vriendjes' verderop. Ook vandaag zijn we de enige klanten, en ze hebben onze raad gevolgd om een beetje minder zout te gebruiken. Ik kijk met plezier hoe Mieke lekkere wijn (ik ruik enkel) en op het einde heerlijke koffie drinkt.

1 opmerking:

  1. Geweldige foto van bord en wegverzakking. Die moet je inzenden bij fotowedstrijd of zoiets.
    Kus

    Zusenzo

    BeantwoordenVerwijderen