20, 21 december en verder....

Wat is het belangrijkste, reizen, onderweg zijn, thuiskomen of wat nog komen gaat, vervagende herinneringen en in het lijf ingeschreven veranderingen? Het kan niet anders of er is een steen verlegd in de rivier...
Het reizen ging al bij al vlot. Kijk daar is al een steentje...Leuk opgestaan, en voor het laatst ontbeten op de plankenvloer boven de zee. Nog een keer gaan kijken of de stokvisjes er vandaag weer zijn, en of er nog andere scholen visjes onder onze voeten leven.
De mensen van het resort nemen afscheid, Mieke krijgt een knuffel, en het busje naar de luchthaven is lekker op tijd.

Dus een laatste keer de kronkelweg over het eiland, als laatste wringt ons busje zich op de ferry. Twintig kilometer verder ligt de kleine luchthaven er nog altijd idyllisch bij. Het vliegtuig zal verlaat zijn, 'technisch probleem' wordt gezegd. We kunnen kiezen met de minivan over de weg of 3,5 uur wachten.
We hebben tijd voor onze aansluiting naar Europa, dus dat is snel gepiept. We wachten. Op Trat gebeurt dat na inchecken , onder een strooien dak, terwijl de 'beveiligde ruimte' naar alle kanten open is. Er staat een, in een oranje uniform, uitgedoste veiligheidsbeamte rond. Niet dat je er niet uitkan. Om te plassen moeten we naar buiten (gewoon groeten), en dan door de metaaldetector terug binnen. Er zijn hapjes, en drankjes en later krijgen we ook gebakken rijst. We wachten met drie, wat ons doet vermoeden dat Bangkok Airways gewoon de middagvlucht heeft afgeschaft, wegens te weinig bezet. Gelukkig hadden we bij het boeken gezorgd dat er nog een latere vlucht ok was. En zo wordt het wachten, dat er 'zoizo', inzat in Bangkok, netjes in twee verdeeld.
De vlucht is kort en goed. Bangkok airport, Suvarnabuhmi, is nog steeds ijskoud. Amaai airco blazen dat ze daar doen. Het is zoeken naar een plek waar het mogelijk is 'uit de wind' te zitten. Niettegenstaande dat beginnen we te hoesten en keelpijn te krijgen, en we zijn amper genoeg gekleed met onze flies aan. Ook het door de paspoortcontrole gaan loopt vlot, we vinden nog een rookkot voor Mieke, en een wifi verbinding voor mij. Dus vliegt de tijd zo door. De vlucht naar Kopenhagen zit lekker vol. Mijn benen kunnen tussen de rijen, we kijken nog een filmke, eten nog een avondmaal, en, met de hulp van een halve Trazodone, slapen we een uurtje of zes zeven in brokjes. Om 12 uur 's middags Bangkok time, en zes uur Kopenhagen-tijd, is het nog steeds donker, nu al 18 uur lang. Kastrup doet nog even denken aan Kurt Wallander, en nu maar hopen dat de vlucht naar Brussel aangeduid is...Oef in tegenstelling tot de krantenberichten 'acv zegt geen enkel vliegtuig boven België, lijkt alles vlot te verlopen.
Kastrup heeft geen rookzone, dus dat is nog even 'bijten' voor Mieke. Zo duren de twee uur wachten hier voor haar langer. We kaarten nog wat af, we begonnen in Trat. Ik heb geweldig veel geluk met de kaarten...
In Brussel is er niet zoveel volk, maar wel de belangrijkste. Ardan is er met Femke in Matti zijn auto. En Line hebben we gisteren op de chat nog gezien. Eerst nog een pistoleeke met beleg bij Fem en Matti thuis. Thuis is alles zoals het hoort, al vinden het eensgezind KOUD hier. In tegenstelling daarmee is de ontvangst WARM. We zitten zo in de voorbereidingen voor het kerstdiner voor overmorgen. An brengt onze nummerplaat terug, en dat vraagt om het eerste glaasje cava. Ja we zijn terug!




19 en 20 december: de cirkel is bijna rond.

Bijna valt hier op te vatten in de meest benaderbare zin die men zich kan indenken. Er wordt wel eens beweerd onder psychologen dat mensen verschillen in tijdsoriëntatie: de mensen met de blik op het verleden, de nu mensen en de toekomstmensen. Wij horen beiden, duidelijk, tot het laatste type. En dus vraagt in het nu blijven ofwel een sterke prikkel, ofwel een inspanning.
Nu, een halve dag en een nacht voor ons vertrek hier, doen we moeite om hier te blijven.
Gisteren ging dat redelijk goed en hebben we ook nog prikkels gevonden: laat opstaan, vasthouden aan de spanning in het boek, de voetbal zien (s'morgens lukt het hier soms aardig over het net als in België iedereen nog slaapt), blij zijn met de overwinning van OHL - de hoop op redding groeit - en ontbijten. Rond de middag huren we weer het brommertje, om eens wat sjieker te gaan eten in Ban Bao bij Buddha View. Na nog een beetje winkeltjes doen, en wat rondtoeren, besluiten we onze zwempakken en strandmat op te pikken en door te rijden naar Lonely Beach. De boeken zijn ondertussen uit, dus we kunnen wisselen. We zwemmen beiden en Mieke drinkt alleen een Chang, ik hou dapper vol en drink water. Na de douche gaan we pizza eten bij de Italiaantjes. Die blijken uit de zaak gezet, en de 'nieuwe' baas maakt een goede en een foute pizza (niet doorbakken). Mieke raakt op haar beurt in de ban van het boek van Dorrestein en is dus 's avonds zoet met lezen.
Na de voorlaatste nacht beseffen we dat we op 19december helemaal geen foto getrokken hebben. Is dat ook al een voorafspiegeling van de cirkel die zich sluit. Wij die met een deel van ons hoofd bij morgen en overmorgen zijn? En terugvallen in onze oude modus?
We plannen vandaag zelfs om niet te vroeg te beginnen met pakken. En symbolisch hangen we de zwembroeken (bikini) aan de draad. We laten ook de voorlopige eindafrekening maken voor verblijf en eten. Dan weten we hoeveel Baht we nog moeten tanken aan de ATM. Mieke vliegt verder door Dorrestein, en daarna gaan we nog een laatste keer langs bij de massagemadam. Ik lijk wat losser in nek en schouders, en zeker is dat het knijpen en duwen minder harde pezen of spieren tegenkomt en dus minder pijn doet. Daarvoor zou ik moeten blijven si. Paar keer per week naar zo en madam (aan 10€/uur). Mieke is blij met gladde voetjes na een scrub.
Het gevoel bij onze laatste late namiddag hier gelijkt op het wachten voor ons vertrek naar Bangkok. Dan waren we rustig thuis na onze drie weken Italië, ook toen leek het zinloos om nog iets speciaals te doen (behalve uiteraard met de kids samen zijn). Ook dan zit je al een beetje in het vliegtuig. Nu dus ook, we hebben de staff een mooie tip gegeven. Dan houden zij die werken er ook wat aan over. Zo, nu is ons restbudget geregeld. We halen geen Baht meer uit de ATM en hiermee gaan we het dus doen tot morgen middernacht. Dan gaat onze vlucht naar Kopenhagen vanuit Bangkok. Voordien vertrekken we hier in Bailan rond 10.00 u, voor eerst eerst een ritje volk oppikken, dan de ferry, dan verder het busje naar de luchthaven van Trat. Daar vliegen we om 13.45 in een uurtje naar Suvarnabuhmi, Bangkok. Uit onze vorige ervaring kunnen we, tijdens de negen uur wachten, daar al wat oefenen met onze twee t-shirts, fliess en lange broek. Bij ons vorig inchecken naar Hanoi stond de airco ijskoud. Het laatste en afrondende verslagje komt dus uit Kessel-lo binnen twee dagen.

18 december:

We hebben beiden van het werk gedroomd, lijstjes gemaakt,  bekennen we 's morgens, en,omwille van dat gedroom, een beetje met spanning wakker geworden. Dus rusten we uit :-). Genieten van de zon in de schaduw van de bomen. We verplaatsen ons amper. In ieder geval langs landzijde verlaten we het domeintje van Vanalee resort niet een keer!
Ik ga een uurtje kajakken, Mieke haar duim geneest goed, doch is nog niet bestand tegen onverwachte tikken. Het kajakken doet goed aan de onrust bij het opstaan, een beetje 'werken' op het water. Grotendeels blijf ik in de baai, of dichtbij. Het waait redelijk en de golven buiten de baai halen een metertje. Rechtdoor varen is niet zo makkelijk met golven en wind die de kayak soms meetrekken. Dus ga ik eerst tegen de wind in, om net als bij het fietsen, bij eventuele vermoeidheid de wind in de poep te hebben. Het is verder rustig op het water, dus lig ik af en toe te dobberen. Bij zo een gelegenheid zie ik een paar keer een hele school minivisjes 'en bloc' uit het water springen. Schoon.

We beginnen ook beiden aan een nieuw boek. Dat hebben we gisteren bij Nature Beach 'opgehaald'. En dat is verder de luie dag, lezen, liggen, even op het nieuws kijken, en ...ook een zwemmetje om af te koelen. Zoals altijd hier is de zee daarbij alleen van ons.
Vanavond gaan we nog eens hier eten, op een rare manier om van ons schuldgevoel af te raken. Dat er af en toe nieuwe gasten komen, verlost ons ook een beetje. Anders hebben wij teveel het gevoel dat we deze lieve mensen hun dag, week...moeten maken.
Elke zonsondergang is hier ook verleidelijk om op foto te 'pakken'. Ik heb lekker gewacht tot er in de verte een boot voor de zon vaarde, doch vergat in te zoomen. Dus achteraf 'bijgeknipt' wat mogelijk aan de kwaliteit van het beeld knabbelt.

17 december: same, same but different!

'Same, same but different' is een veel gebruikt zinnetje hier in zuid oost Azië. In Luang Prabang hebben ze er ook T shirts mee bedrukt. Vraag je wat het verschil is tussen de ene massage en de andere zou dit het antwoord kunnen zijn, of bij het overlopen van de rijstschotels vraag je uitleg...
Zo is ook onze dag. Same, same but different. Gelijkaardige ingrediënten, iets andere samenstelling en volgorde. De lucht is weer staalblauw en het beloofd warm te worden. Na ons ontbijt lezen we verder, de boeken zijn over de helft en dan moet ne mens doorgaan he. De juffrouw van het resort heeft aangeboden Mieke haar nagels te herdoen, en ik ga eens langs bij de massagemadam voor vervolg losmaak behandeling en de combinatie van pijn/genieten. Na een ananasshake trekken we naar Nature Beach voor een lunch in de schaduw.


Daarna nemen we een zon/zee bad. Met de zon is het echt oppassen vandaag, ze lijkt wel sterker te stralen. Bij zonsondergang pakken we in.
Op de terugweg, in de schemering, zijn de apen uit het woud gekomen en bevolken ze, zoals bij ons de zwaluwen vroeger, de electriciteitsdraden. We hebben ze gevangen op een aantal foto's.
Mijn hongergevoel begint normaal te worden, en ik eet voor het eerst een normale Lieven-portie bij de Deen. Voor Mieke is het te kort na de lunch en zij moet haar bordje onafgewerkt achterlaten. In het donker teruglopen is altijd een beetje spannend met de brommertjes en auto's op de kronkelwegen. Thuis in Vandalee bloggen en nog wat lezen. Same, same but different dus.

16 december: Hedonistas.

Doch eerst op algemeen dochterverzoek: de Peyo!


Vanmorgen alletwee de 'cafard', 'heimwee' en dat ondanks de berichten over storm en smeltsneeuw thuis. Doch zoals zo vaak hier, de dag rekt zich uit en dat strijkt de rimpels glad. Bewolkt op wunderground wil vandaag weer zeggen, stralend blauwe luchten op Ko Chang. Onze boeken pakken ons vast, en we blijven lezen. In de tuin staat een bamboebed dat de Thai voor allerlei gebruiken. Wij slaan het aan als ligbed. Hmmm, vind ik, dat ligt beter dan het gras (minder mieren), en ik kan het makkelijk verzetten om een beetje in de schaduw te blijven. Gisteren toch een volle laag gepakt. Het water in de baai blijft lang hoog staan, en dus ga ik twee keer zwemmen. Mieke komt ook even afkoelen, en we besluiten wat foto's uit zee te nemen. Later worden we door de meiden via de blog aangemoedigd om de Peyo ook in beeld te brengen. Wat we dus gedaan hebben. Al lezend, liggend, pratend, verglijdt de dag en voor we het weten is het tijd om naar de massage te gaan.
Mieke geeft de voorkeur aan mani en pedicure en ik wordt onder handen, ellebogen en knieën genomen door de madam. Ik voelde eergisteren toen ze de 'snelle" verving, dat ik haar handen vertrouw. Dat voel ik nu weer. En nog veel meer: aauw! Doch het voelt juist, en de harde banden in mijn nek en schouders komen wat los. Wordt dus waarschijnlijk vervolgd.
Dan heb ik wel een beloning verdient vind ik, en de fles wijn is even verboden gebied. Ik herinner mij de aankondiging voor een Deense kok in Lonely Beach en daar wandelen we naartoe. 'Lampekes' mee voor de terugtocht in het donker. Het eten is njammie. En weeral Westers, doch mijn maag keert al bij de gedachte aan Thaïs. Dat hebben we even gehad. Het restaurant heeft een selectie aan warm/koude gerechten op een basis van zwart brood. In twee beurten stellen we ons een smörgasbord samen.


En nu op ons terras verslagske schrijven en nog even lezen. Mieke besluit solidair te zijn en drinkt cola.

15 december: het beste van twee

Na het ontbijt wandelen we vandaag de 2,5 km naar Lonely Beach. We 'moeten' niet dringend onderweg en trouwens het toilet was toch niet voor ons.
.
Het strand van Lonely Beach is dus het mooiste van het eiland, beslissen we, en bijna op het strand hebben we het lekkere eten en de schaduw van Nature Beach Resort. 's Avonds en 's morgens hebben we zo de rust en het groen aan zee van Vandalee, en wifi. Het beste van twee dus.
We lezen, zwemmen, en kunnen nog een beetje verbranden als het ware. Dus op de terugweg laten we ons lekker een uurtje 'verzorgen' met Aloe Vera. Mieke haar madam doet het heel goed, 'mmmm' hoor ik. Mijne is wat 'haastig'. De eigenares, waar we de eerste keer al mee praatten, beloofd mij morgen te helpen met de stijfheid in nek en schouders. Dat is dan geregeld he.
Na de pizza 's avonds spelen we pool. De Fransman heeft een nieuw laken laten leggen. Ik mag wederom winnen.
En de gezondheid blijft beteren, al voel ik dat fruitsapjes en water beginnen te vervelen.

14 december: (bijna) rond het eiland.

Eergisteren hebben we getoond hoe we op het kleine paadje voor een weggespoelde brug stonden. Dat paadje, niet geschikt voor auto's, is de enige verbinding die de cirkel om het eiland rond zou maken. Dus vandaag zijn we de andere kant uitgegaan met een Hondaatje. 300° van de cirkel dus. Het zou mooi geweest zijn als de onderbreking op de foto de hindernis van de andere kant was. Deze hindert ons om 'Long beach' te bereiken, een afgelegen strand aan de westkust.
En dan is het vier uur in de namiddag en is het tijd om ons om te keren en de 60 km, in wijzerszin, terug aan te vangen. Zoals gezegd, het theoretische kortere stuk, in tegenwijzerszin, is niet aangelegd, of onderbroken voor het bospadgedeelte.

We zijn dus na het rustig opstaan vertrokken in wjzerszin. Het is vandaag bewolkt, en zal dat tegen wunderground in, de hele dag blijven. Goed om te brommen dus, niet té warm. De eerste 30 km kennen we, dat rijdt ook al makkelijker nu ik de bochten en hellingen ken.

Voorbij de ferry begint voor ons de "andere kant". Hier alleen resorts in aanbouw, en in verhouding veeeel minder. Begrijpelijk ook: voornamelijk ochtendzon, en met de bergen op de achtergrond, he. Ineens is ook het verkeer rustig, er zijn rubber en annanasplantages en tegen de middag stoppen we aan een tof baan restaurant met uitzicht op de zee en de mangrovebossen. Er staat zelfs iets op het menu dat ik nog niet gegeten heb: vlees in een groenteblad. Het wordt met zorg gepresenteerd, ook de smoothies die we drinken. Helaas is het pikant, evenals Mieke's papajasalade. En ik ben nu veel te bang geworden. Dus laten staan.
Bij het verder rijden sla ik een klein wegje in naar 'The mangrove restauration' project. Dit wordt al aangekondigd 25 km verder van bij de ferry. Oeps, eerst voorbij een paar vervaarlijk bassende honden op een zandweg, en dan een vervallen toegangshokje. Niemand te zien. Doch het padje door de mangrove is er nog. Zij het wat wankel, en hier en daar wat ontbrekende planken. We besluiten toch te gaan kijken. Een mangrovebos dat is voor ons nog een nieuw landschap! Het merendeel van de foto's betreffen dus de mangrove.

Na de mangrove moet het kuifje in mij het "einde" van de weg zien, en die splits in twee. Dus bollen we die alletwee, de visserdorpjes die we vinden zijn vuil en de guesthouses hier zijn van hetzelfde soort. Bweuk, hier zouden we niet kunnen verblijven. Na een laatste afgesneden tocht waarbij we het eerste bord ' the road have a problem' negeren, worden we dus gestopt door de wegverzakking. Laat jonge gasten maar over de richel rijden, trouwens wij moeten nog 60 Km doen en binnen een uur is het donker.
De rit terug loopt vlot, de tankwijzer zakt, en het wordt een spannend spel om terug thuis te raken zonder nog te tanken. In Lonely beach zakt de wijzer onder het rode teken, en dus op elke bergaf met toegeknepen gas: Yes we zijn er geraakt.
's Avonds nog een lekkere pasta bij de Italiaanse 'vriendjes' verderop. Ook vandaag zijn we de enige klanten, en ze hebben onze raad gevolgd om een beetje minder zout te gebruiken. Ik kijk met plezier hoe Mieke lekkere wijn (ik ruik enkel) en op het einde heerlijke koffie drinkt.

13 december: rustig hier.

' s Nachts gaat het hier behoorlijk waaien, dus elke ochtend is ons eerst zicht de jongen die het gras 'bezemt'. Het waaien doet ons overdag ook denken aan wat we hier hoorden : "elk jaar vallen er veel doden door kokosnoten", een noot op uw noot dus. Na de avonturen van de laatste dagen, zit er precies meer vermijdingsgedrag in. We lopen nu een route door de tuin die ons weghoudt van eventueel vallende kokosnoten. Maar eigenlijk is het grote nieuws tweeërlei: met enige medische ondersteuning is de darmperistaltiek terug, en bij het ontbijt bekennen we dat we vannacht allebei aan het aftellen waren. Het verlangen naar huis dus.
Hoe kan dat nu, zeggen we: zie eens hoe schoon hier, en we zitten hier buiten, of in de schaduw, en de gazet zegt zoveel file nu en 8° en regen, ... en hier krijg ik het al 'koud' als er bij 27 een windje staat!
We nemen verder nog een hersteldag, lezen onze boeken uit, ik ga twee keer zwemmen, waarbij ik de kracht voel terugkomen, en gaan een aloe vera massageke halen van een uur. Lekker toch. Wat we niet doen is een foto nemen, geen enkele op deze datum!
's avonds spelen we poolbiljart bij de Fransman van bar Saint-Tropez, en Mieke houdt zich eens aan de eerste van drie huwelijksregels: ik win met 3-2. En kantje boordje.

12/12: binnen exact een jaar trouwen er veel mensen.

Een redelijke nacht. En lang geslapen, pas om negen uur goed en wel opgestaan. Het ontbijt is altijd prachtig gelegen, en 'smorgens is het hoog water, dan zwemmen de visjes onder ons. Het is wel een beperkte keuze voor mij, en veel appetijt heb ik niet, dus youghurt en vers fruit. Mieke durft ook niets felgeurend eten wegens mijn tijdelijke gevoeligheid aan...
En de pijn blijft weg, de rest voorlopig ook :-(.
I.p.v. een taxi te nemen, huren we een brommertje om onze pas te gaan ophalen in het kliniekje. De verzekering meldde dat de betaling in orde is. De tocht is mooi, en voor het eerst op een brommerke. We stoppen nog even aan een viewpoint voor een 'langen arm'.
Zo goed als we het kliniekje vonden zo moeilijk vinden we het nu. Beter deze keer he. We rijden er drie keer voorbij, we beseffen onze vergissing pas als we voorbij de Ferry rijden.

Niet getreurd, het brommerke is een spiksplinternieuwe Honda automaat. Zelfs op de zware hellingen gaat hij met ons tweeën vlot naar boven. Wij rijden voorzichtig: het aantal jongeren met moto-schaafwonden is hier niet te tellen. Dat willen we er niet meer bij!
Bij het tanken uit flessen merken we dat de meesten hiervoor whiskyflessen gebruiken: dat levert nog wat op aan 40Baht de 'liter'. Na  zo een fles gooien we hem vol aan een tankstation 70Bht totaal, en bij aflevering 40km later is de naald nog niet gedaald. Kadooke voor de verhuurder. We zijn hier immers weer in het Vietnam/Laos systeem beland: verhuur met bijna lege tank.

Na het afhalen van onze pas, rijden we terug, voorbij ons resort, naar Bang Bao, het 'vissersdorpje' een tiental km verderop. Mieke herinnert zich een tip van bij Jan Dries: een zaak Buddha View genaamd. Ook Ban Bao roept bijna medelijden op: zoveel zaakjes en winkeltjes en bijna geen volk. We vinden de Buddha en dat blijkt een klasse zaak te zijn wat bediening, eten en view betreft. Er wordt aan een andere tafel luid Aantwaarps gesproken, de eigenaar vermoeden we. Wij eten 'heerlijke' huisgemaakte ravioli's.

Daarna rijden we nog even verder, al merkt Mieke terecht op dat ik weer wat lijk in te zakken. Doch dat gaat door al brommend. We  vinden het einde van  de weg, steeds smaller en eindigend in een bareel voor een prive resort. terugrijden dus. Ik neem verder een kleine zijweg. Ik vermoed dat dit mogelijk een stippelweg is, niet berijdbaar voor auto's, die ik zag op een kaart. Deze zou ons toelaten het eiland rond te rijden. Het wegje voert door het woud, is avontuurlijk, en eindigt voor een weggespoelde brug. Dus tuffen we rustig terug, halen wat drankjes (icetea zonder bubbels, en ik 'laptop', en Mieke leest). Het is al donker terwijl ik dit schrijf en we hebben de eerst golf van 'musquito diner time' al overleeft.

Oh ja en speciaal voor Polle: nu ik geen wijn mag drinken vind ik toch wel Cotto zeker.

De ander foto's , o.a. van Buddha View vind je hier.

11 december: recup.

Zoals gisteren gemeld, na 4.00, eindelijk beterschap. Dat blijft zo de rest van de dag. De laatste twaalf uur hebben bij ons beiden wel een gaatje geslagen in de emotionele reserves. Dus vandaag recup, rusten. Af en toe wat eten, al werkt de geur van een keuken voor mij eerder afstotend. Doch geleidelijk aan beginnen we te geloven dat het beter zal gaan. Vannacht droomden, hoopten we nog op een snelle repatriëring, dat is nu voorbij.
Eten wordt wel zoeken: geen seafood, no spicy, no alcohol, geen koolzuurhoudende dranken...


Enfin recup ziet er ongeveer zo uit
Het is wel volle maan, dus de getijden zijn wat groter: een deel van het gras loopt nu onder, en een deel van het ponton, bij laagwater staat het hele stakstsel droog.

10 december: RUN to the international clinic Ko Chang

Daar eindigt de dag mee, niet de nacht. De dag begon evenwel goed. De AB lijken aan te slaan, de druk in de buik wordt minder, ik voel mij sterker. Eén nadeel, de AB maken je gevoeliger voor zon, dus blijven we wat in de schaduw zitten. De lucht is staalblauw en 's morgens staat de zee hoog,het laatste deel van het restaurantstaketsel staat dan onder. We kunnen rond het staketsel ook aquariumkijken: hele scholen minivisje (1mm) en grotere modellen van 4-5cm zwemmen rond de palen. Tegen het land aan ontdekken we vissen met zo'n lange snuit en een oogje op vooraan. Ze vallen moeilijk te onderscheiden van de langwerpige bladeren die ook op het water drijven. Hun 'tegenstroomsheid', verrraad hen, ze bewegen soms tegen de golfslag in.
Dus wij lezen, schrijven, puzzelen en voelen ons goed. Ik ga eens zwemmen, dat gaat makkelijk van hier bij hoogwater. Zo van de pier en hup. Bij laag water zou je over rotsige bodem moeten. Oh ja en de Dulcolax zorgt op zijn minst voor enige beweging, zij het nog geforceerd. Dat verlicht ook en maakt blij.
's Middags eten we pasta bij een Fransman om de hoek, leuk om Frans te babbelen ook. Zelfde verhaal hier: er is ongewoon weinig volk, gewoonlijk zit rond deze tijd alles vol. Nu overal wachtende mensen in de bars en restaurants. Zijn pasta is lekker en we nemen ook een glas witte wijn. "Het is opmerkelijk hoe minder pijn en last, ne mens vrolijker maakt" zeg ik tegen Mie. En we zien het weer helemaal zitten de volgende dagen. Ondertussen is de zee gezakt en kunnen we over de baai naar het strand van het Mercure Hotel.
Goed ingesmeerd een beetje zonnen en zwemmen en lezen. Daar zijn dus ook wat foto's van. Tegen zonsondergang komen we terug. Ik begin weer wat last te voelen maar dat zal wel normaal zijn zeker.
Doch nee, binnen de kortste keren weer zo een aanval van verschrikkelijke, misselijkmakende pijn. Liggen helpt niet. Een pil P ook niet. Dan maar ijsberen door de tuin en stilaan niet meer weten wat! Het is hier ook extralang vrij weekend voor onafhankelijkheidsdag. Dat doet mij nog meer aarzelen om naar de dokter te gaan. Plus het feit dat het internationale kliniekje dat we zagen aan de andere kant van het eiland is, 25km ver over de kronkelwegen. Uiteindelijk valt het niet meer te ontkennen, dit kan zo niet verder, wat is dit toch, we moeten iets doen! Ik kan ondertussen niet meer helder denken, en beslissen, alleen ijsberen...Ik krijg onderweg van Mieke nog ergens wat Ibuprofen bij.
Mieke vraagt het meisje van het resort een taxi te bellen, zij beslist om ons samen met haar vader te voeren. 25 km hier, in het donker; betekent 40-50 minuten. Eerst moeten we nog tanken. Ook dat neemt zijn tijd, ik stap uit en ijsbeer. (Tanken gebeurt op het eiland voor brommers uit flessen, voor auto's uit tonnen langs de weg). En dan de lange tocht, met het raampje open lukt het net. En na 40 minuten voel ik de druk en pijn wat verminderen. Uiteraard bereiken we dan de plek des onderzoeks.
Het ziet er allemaal hypermodern uit (dat was mij opgevallen vorige keren, vandaar naar hier), de verpleegkundigen dragen hun uniform als in een film. Doch de eerste vraag is uiteraard 'have you insurance', en dan krijgen we uitleg over de betalingspolitiek.
Wij zijn ondertussen niet zeker waar ons kaartje van de verzekering zit, Mieke heeft er een maar zonder polis nummer. Ma soit.
Op de pijn vraag moet ik ondertussen antwoorden: now? 2/10. Enfin ze werken wel efficiënt, vragen stellen,je op een bed installeren...Daar besluit ik de Eeepc open te klappen die Mieke gelukkig op zak gestoken heeft. Yes er is internet. Dus kan ik bellen naar Line die heeft al gehandeld met mondial en misschien kan zij de polis vinden (is zelfde als zij en Ardan vorig jaar). En Mieke's kaartje vermeld dat je binnen 48 uur moet bellen naar een nummer (in België). Dus dat doet Line. En ze vinden onze polis op naam. Ondertussen vind ik hem ook terug in een mail die ik aan mezelf stuurde.
Dan komt de jonge dokter, die nog wat vragen stelt en een kort klinisch onderzoek doet. Hij is zeer vriendelijk doch we zijn niet helemaal zeker of we elkaar altijd goed begrijpen. Hij stelt een differentiaal diagnose voor en verder onderzoek via bloed en stoelgang afname. Dat laaste zal een beetje moeilijk liggen leggen we uit.
Tussendoor wat skypen met Line die blijkt het al aangegeven te hebben bij Mondial. Het bloed is snel terug (30') en besluit: geen pancreatitis, ook weinig infectie te zien doch wegens drie dagen AB kan dat ook daar aan liggen, hyperactive ingewanden te horen...
Dus van differentiaal besluit hij te kiezen voor gastritis en darmontsteking. De twee laatste differentiaal zijn voor als de behandeling niet zou aanslaan. Ondertussen zijn de lieve mensen van het resort al uren aan het wachten. Tussen het krijgen van de IV medicatie door, en het pogen begrijpen van de voorgestelde orale vervolgbehandeling, moeten we ook dealen met de betalingswijze. Mondial en Line zeggen zij direct betalen, kliniekje wil geld zien en dat wij dat terugvragen aan de verzekering. De pijn stijgt ondanks de medicatie weer naar 3. Enfin niet zo interessant, we betalen met visa, dan krijg ik een tel uit België van Mondial, die zeggen we hebben papieren al opgestuurd. Dat brengt wat verdere verwarring over email en faxadressen, en ineens  krijgen we ons geld terug, of beter wordt de visa betaling geanulleerd, doch moeten we uiteindelijk onze pas wel daar laten tot zij het officiële papier van Mondial dat die gaan betalen in de hand hebben. Ondertussen is het na elven, en gaan we terug naar Vandalee resort. Daar is alles donker, iedereen slaapt! De pijn stijgt weer naar 4.

Slapen, hoe moet dat dan. Alleen op mijn rug valt de druk uitgeoefend door het liggen te verdragen. En als de medicatie, IV gegeven, niet aanslaat, was dan de diagnose correct? vragen we ons beiden af. Wat gedaan? 'If not better you call me' zegde de VP, 'we will send an ambulance and bring you to a bigger hospital on the mainland'. Shit zeg, dat is een grote stap. Dus ijsberen in de kleine hut, vooruit en achteruit. Elke minuut duurt een uur. Rond 02.00 vraagt Mieke of we niet beter beginnen te pakken, en dat doet ze ook. Nu willen we beiden niets liever dan een directe vlucht Leuven. Ik doe het net open en kijk of mijn mail naar Wieze met het medisch rapport al gelezen werd, ...ik sta stil... en vind een houding waar er minder pijn is, staande. Dan zittend...dan liggend...ik voel de pijn weglopen als een fietsband met een doorntje in. Ineens is er ontspanning. Ik vraag Mieke te stoppen met pakken, we kunnen misschien slapen, niet duidelijk hoe laat het ondertussen is 3, 4 uur, misschien.

En 11 december begint ook goed. De pijn blijft grosso modo weg. Er is wel geen verbinding hier per tel wat lastig is voor de verwachte opvolgtelefoons uit de kliniek en vanwege Mondial uit België.

9 december: visa run.

De AB lijken te werken, durven we hopen. Enfin ik voel mij in staat om de tocht te maken. Dus om 06.00 uit de veren, thuis gewoon voor Mieke, hier een wekkergeval.
Het loopt, zij het niet zo smooth als bij het afhalen van de luchthaven. Mijn stoel slaat soms naar achter in de minivan, het ophalen van anderen loopt wat verward. Onze chauffeur haalt onderweg ergens zijn kind op en zet het later, bij wat een onthaalmoeder lijkt, weer af. Deze keer nemen we de Central Ferry, wat een iets tragere en langere verbinding met het vasteland is. Onderweg naar de grens, stoppen we op een paar 'rare' plekken: eerst aan de Tesco, de chauffeur moet blijkbaar wat boodschappen doen, en ook ergens in een veld op een zandweg, waar niets gebeurt lijkt ons. En dan ineens zijn we op een drukke markt, dat blijkt de grens te zijn.

De vier andere medereizigers gaan echt naar Cambodja. Wij krijgen de boodschap ons te haasten en- een jongen om ons te begeleiden. Aan de Thaise grens uitchecken en stempeltje halen, nog maar eens kijken in de pc camera voor een fotootje. Dan de honderd meter door niemandsland naar Cambodja (ineens weer 'madam', 'please money', sukkelaars en bedelende kinderen), en dan inchecken in Cambodja. Twee vlot Engels sprekende jongemannen beloven te helpen voor 100 Baht. Met hen beloven ze, gaat het sneller, en ze doen het inderdaad vooruit gaan. Zij vullen, onze paspoorten in de hand, de papieren in voor de visumaanvraag, overleggen met de beambte. Wij moeten enkel tekenen en inchecken, electronische vingerafdrukken nemen, foto nemen, en 1200baht/pp betalen. We mogen Cambodja voor een maand binnen. Dan een meter terug, letterlijk, naar een ander loket, om Cambodja te mogen verlaten. Pas afgeven, opnieuw vingerafdrukken en foto, en 300baht/pp (enkel als je meer dan een dag blijft moet je ni betalen). De jongens verpatsen nog een slof goedkope sigaretten aan Mieke, en ontvangen elk hun beloofde 100baht. Dan terug de grens overwandelen met onze begeleider uit Thailand, daar zit weer een jongen te wachten om onze immigratiepapieren in te vullen, doch deze formulieren kennen we. Langs de Thaise grenscontrole, fotoke nemen, papieren tekenen, en we mogen weer voor twee weken in Thailand verblijven. Nu nog 100baht voor de jongen die mee de grens overliep en we zijn er vanaf.
De derde gaste die mee terug moet is er nog niet. We worden verzocht even rond te lopen. We gaan iets eten in een zaak met zicht op de grenszee. Het eten is er ronduit slecht. Ni zo erg, we hebben eigenlijk geen van beiden honger.
Op de terugweg babbelen we wat met de derde passagier: 24 jr, vrouw, uit Luxemburg. Zij moet om de twee maand naar Cambodja, gaat dan op een eiland zitten voor twee dagen, betaalt ondertussen runners die met haar pas naar Phnom Penh reizen en daar bij de Thaise ambassade een lang toeristenvisum kopen. Daarna kan ze weer twee maanden op Ko Chang blijven. Nog een keer denkt ze en dan kan ze een werkvergunning aanvragen, ze werkt in een hotel.
Terug in onze plek, nog wat gelezen, en voor het eerst in een paar dagen goesting gehad in eten. Dan maar tweemaal blauwe krab gedaan. Lekker! Maar voorlopig zijn de hoeveelheden die er in gaan nog beperkt. Laten we hopen dat de tekens van beterschap meer dan tekens zijn.

8 december: aan de AB.

Wat overlegt met wijze mensen hier en thuis, gebeld naar Wieze, samen met Mieke gezocht op het net naar de generische naam van allerlei middelen ... Enfin als ge kunt kiezen om ergens ziek te worden, waarom dan niet hier.
De koorts 'smorgens overtuigd om dan toch maar te beginnen met antibiotica. Mieke doet een tocht naar de apotheek voor andere middelen, de ab hebben we mee van thuis. Oh ja en ze draagt dapper haar 'wonden': een verstuikte duim al vallend op de catamaran. Hadden we vergeten te vermelden.
We doen dus basically niets vandaag, eten gaat mij ook niet af. Mieke eet spek met eieren en ik yoghurt, 's middags een yakult en een ijsje en Mieke een shake. Bij de minste inspanning begin ik te hijgen dus niets doen is aangewezen.
's Morgens regent het, morgen terwijl we onze run doen regent het de hele dag volgens Wunderground. Daarna weer stralende zon beloofd.Doch ook met wat regen is het hier heet zenne.
Met de koorts ben ik slap maar als bij wonder is er hier BVN op tv, dus ik kijk het nieuws, Ter Zake, man bijt hond en de laatste show. En verder is dit ideaal om wat vertalingen af te werken voor Human Systems. Ze zullen hier denken, diene is met zijn laptop op vakantie zekerst.
Morgen vroeg op. Vertrek 07.00. Ben curieus hoe het loopt en hoe we ons gaan voelen..

6 en 7 december

Voila we hebben besloten: we blijven op Ko Chang tot we naar huis gaan. Dan boeken we en vliegtuig naar BKK de 21 st en hoeven we de stad ni meer in voor een overnachting.

En op de dag van de goedheiligman zijn we beetje gaan wandelen, en bijna als vanzelf beginnen kijken naar verandering. Dat hebben we gevonden in Vandalee resort, een paar km verder.

Dit resortje heeft omgekeerde + en - etjes. Zo zijn de hutjes kleiner, doch aan de helft van de prijs. Zo is er een grasveld ipv van het soms wat vuile zand, het restaurant is dan weer dubbel in prijs, en mogelijk net als in Nature beach resort, goed. We zitten ook aan zee, met zicht op een kleine mangrove, doch het strand is een beetje verder: 10 m bij laagtij, wat meer omlopen bij hoogtij. De staf is hier supervriendelijk, in Nature waren sommigen soms was 'bot'en 'koud', hier is het stil, in Nature waren veel jongeren en veel boenke boenke, vaak ook 's nachts. Overdag geeft dat wel meer kijkgenot natuurlijk. Dat ga ik hier moeten ontberen :-).
De foto's zijn dus vooral van ons nieuwe verblijf.
Na onze ochtend wandeling nog een laagske bijgelegd op het Nature strand, dat dus geweldig prachtig blijft, vooral als je een beetje de baai inzwemt.
Vanmorgen zijn we opgehaald door ons nieuwe resort, ze zijn dus heel vriendelijk en ook heel blij van ons te zien. Alle reservaties zijn afgebeld voor november en december wegens de 'floods'. Ook hier doen we het rustig aan, beetje liggen, lezen, zwemmen zitten en vechten tegen de buikpijn die vervelend aanwezig blijft. Het door wunderground beloofde onweer hangt nu in de late namiddag ook wat in de lucht.

5 december: zeilen, zonnen en snorkelen.

En de pijn onderdrukken met mijn vrienden Ibuprofen en Paracetamol. Gelukkig hebben we onze voorraad aangevuld in Chiang Khong. 'With a little help from my friends' is het best doenbaar. Opletten na 5 uur zegt de buik, denk aan je vrienden. En dat doen we dan.

Dus stappen we in de bak van het toyota jeep/truckje. De chauffeur is een Belg uit Eupen die hier blijkaar al een paar jaar werkt. We moeten het hele eind terug naar White Sands beach. Wat op zich een toffe rit is in de bak. Op het strand ontmoeten we de anderen die aan boord gaan. We zijn met 8. Joepie. Weinig volk, en rustig volk. Een dinky brengt ons in twee beurten naar de catamaran.

De baas hiervan is een Engelsman, die geweldig veel babbelt. Wat tof is en ni  tof als ge zou moeten blijven luisteren. Dat doet een Engelse jongeman voor ons :-). De wind is wisselend: we vertrekken onder wind en gaan direct snel...dan valt de wind weg, en moeten we op motor naar het eerste snorkeleiland. Onderweg kunnen we lekker zitten en liggen aan boord. Plek genoeg. Volgens de baas vervoert hij makkelijk 20 mensen. Op de voorplecht op het net liggen, met de klotsende zee onder je, prachtig landschap errond, zeilen boven je, en zon op het gezicht. Ik doezel bijna weg.

Het snorkelen is mooi! Het materiaal is heel degelijk. Met deze snorkels zwem je zo rond, geen insijpelend water. En onder water veeeeeeeeeeel vissen. In alle kleuren en tot 40cm groot. Het water bij de eerste snorkel is heel helder blauw. Dus moeten we na 45 ' geroepen worden om terug aan boord te komen. Daar krijgen wel lunch. Ik sla voorlopig de pintjes af. En we tuffen naar de tweede en derde snorkelplek aan de andere kant van Ko Chang. Op zich ontspannend, en zoals gezegd als de pijn opsteekt komen I en P ter hulp. Bij de tweede plek durven we onze camera meenemen onder water. Spijtig genoeg is het water hier niet zo helder, en zijn de vissen minder te zien. Foto's van scholen grote vissen heb ik moeten weggooien wegens niet of amper te zien. De anderen heb ik via contrast wat 'bijgewerkt'.
Na de laatste duik is er een zacht windje, dus de terugtocht duurt lekker lang en is lekker kalm klotsend. Terug in Nature Beach resort, gaan we wat eten, en we zijn beiden doodop. Dus voor 8 in bed en geen verslag gaan schrijven.

4 december: beachen

Dus weinig te melden dat ziet ge ook aan de foto.Op strand gelegen, gezwommen, gelezen. En de tweede dag op rij 's avonds aan de zee een vis van de bbq gegeten. Gisteren een red snapper, vandaag een white snapper. Lekker. En ook de pasta is hier lekker.


Na het eten waren we nog wat naar een film ah kijken en ineens weer die verschrikkelijke buikkramp. Gevolg, de hele nacht geen oog dicht gedaan, veel rondgewandeld omdat een beetje afleidt, pogingen gedaan op de wc, en weer rondlopen en nog een pil tegen de pijn. En vrezen dat we morgen de geboekte snorkeltocht niet gaan kunnen benutten. Letterlijk duurde de nacht even lang als de dag, psychologisch veel langer.

3 december:beachen.



Voila een zicht van in de baai. En hiermee nog eens nen danku aan Ardan om dit geweldige fotoapparaatje voor ons te vinden.
Dus vandaag vooral 'gestrand'. 's morgens is het al vroeg warm, en 's middags steekt de zon. Het mooiste is het na 15 uur, dan begint de zee te glinsteren terwijl de zon verder zakt.

Hier een beetje verder in lonely beach zijn nog vele bars en restootjes. Dus we kunnen nog even voort. En tegelijk is het eten in de bar/restau van Nature Beach (het strand) geweldig en verzorgd, en mooi gepresenteerd. We gaan nog wel eens elders, later.

We vonden ook een plek om onze was te doen. Dat doen ze niet in Nature, en er is ook geen wifi. Daarvoor gaan we 's avonds, honderd meter verder op het strand een pintje drinken. Hier is free wifi. De laatste foto is met het laatste van de schemering genomen. Mieke leest en ik schrijf. Dat past he.

En we denken een run te doen op 9 december. En maandag hebben we een plaats op een catamaran geboekt voor een snorkeltocht langs vijf kleine eilanden in de buurt.

2 december: YES!

Dus vanmorgen begonnen we dag met het bekennen van de heimwee. Dat we het ni zo erg hadden gevonden als dit vliegtuig nu naar Leuven ging. Dat gevoel is niet lang blijven hangen.
1 december was uitgevonden om ons nog meer van 2 december te laten genieten.

Ik schrijf dit nu, zittend in een  strandbar, ver op het einde links van de foto, pintje bij de hand, toffe zeventig muziek erbij, olielampjes op het strand, lichten van visserboten in de verte over de donkere zee, en allebei zeeeeeeeeeeeeeer content.

Yes Ko Chang is het. En de plek die we 'vonden' op Lonely Beach is just perfect. Hier denken we zeven dagen te blijven tot onze run naar Cambodja. Dat wordt dus zonnen, zwemmen, lezen, schrijven misschien...

Maar eerst moet ons iets van het hart: R.E.S.P.EC.T. aan ons Line. Amaai de weg op het eiland is ni steil maar heel steil. Onze moderne Van, die ons van het schattige luchthaventje, we wanen ons in een film, naar de ferry en naar Lonely Beach brengt, moet soms in eerste! Terwijl die om de ferry te halen soms aan 12O over de kronkelwegen op het vasteland jaagt, en behoorlijk power toont. RESPECT dus Line dat je dit met de fiets deed. Zelfs te voet een fiets voortduwen is karwei hier.

Vliegen dus. Op zich een verademing. Ineens is alles georganiseerd en getimed. Bangkok Airways geeft ons zowel op de vlucht naar BKK, als op die naar Trat iets te eten en te drinken. We moeten maar 10 minuten wachten tussen de twee vluchten. En het landen op Trat is, zoals ik boven schreef, als aankomen in een film. Onze propeller toestel is het enige toestel op de luchthaven. Het luchthaven gebouw is 'schattig'. Binnen staan verkopers van vervoer je op te wachten. Het is niet overdreven duur, en we worden gewoon gebracht waar we willen zijn. Alles in enen trek.

We hebben geen boeking, en de man van de van, zet ons af bij op een plek, die niet beter kon. Ok we betalen, naar normen van deze reis wat meer, 40€ deze keer. Maar waarvoor! Een ruime hut met AC, een ruime badkamer/Sanitaire ruimte, TV, en een beetje weg van het strand (100m) zodat de muziek van de bar ons niet zal storen...Doch, van onze hut gaan we op blote voeten over zand naar 'ons strand' he. Nog wat andere slaapgelegenheden in de buurt, ni direct een dorp of zo, een kleine keuze aan bars en restauratie, de zon die ondergaat over de zee,
vlak voor onze neus. Warm en groen water, ... Dus we gaan wat zwemmen, kopen ons een grote strandmat, en een sarong voor Mieke, en kunnen de grijns ni van ons gezicht halen. Wat was 1 december weeral?

Meer foto's van de zonsondergang vind je hier.

1 december: opnieuw geschreven.

1 december was ni de beste dag. Ik had er gisteren wat over geschreven. En zie, vandaag wil ik dat online zetten en moet ik de  laptop terugzetten omdat ik heb zitten knoeien om online te raken op onze nieuwe plek. (zie 2 december). En oeps mijn tekst is weg, en scribfire is weg. Met een incoontje op een rare plek vind ik de vorige versie van scribfire nog. Het is als eindelijk 'docx' gewoon zijn en nu alles terug zoeken in 'doc'. De 'docx' woorden zijn onbereikbaar.

Dus typisch voor 1 december. We kregen er zelfs wat heimwee en thuisgoesting van, bekenden we elkaar vannacht, dus na 1 december. Dat om de lezer wat in tijdverwarring te brengen.

Gisteren dus, naast een verdere verkenning van de tempel met de kabouterbeeldjes, wat deze 'rare' Duckha en nog ander foto's opleverde, gingen we eerst naar immigratie op de luchthaven. Daar is volk, en dienen we een nummertje te trekken. De juffrouw die daarbij helpt geeft ons hoop, "yes you can extend your visum on arrival, fill in paper c3, foto, fotocopy of pasport and 1900baht". Dus wij schrijven, en bij de sergeant majoor langs gaan, die onze ingevulde papieren wat beter bekijkt, en meedeeld: "no, you have to do a visum run". Om dit verhaal af te maken, en de tijdverwarring vol te houden, 's avonds krijg ik ook een mail van aan gespecialiseerd advocaten kantoor dat ik aanschreef. Two options: the visa run, or send pasports, pictures to us and we will fix 30 days in 48 hours for 6000 baht. Dus er is een achterpoort te vinden blijkbaar.

Enfin wij pogen ons over de irritatie te zetten. Dus gaan we de rest van de voormiddag winkelen. Mieke zoekt een rok. En die blijkt onvindbaar.

Na de middag hebben we een tuktuk geregeld om ons naar een waterval te brengen. We wilden immers niet de hele dag op de georganiseerde toer die overal verkocht wordt met olifanten, waterval, rafting, langenekdorp...En we hebben goede herinneringen aan tuktukken in PP en Battambang. Deze tuktuk komt te laat, en erger, verbrand olie. Dus stinkt en pakt op onze adem. Op zich is het laatste deel van de tocht,eens we de viervaksweg af zijn, wel tof. En de wandeling naar de top van de watervallen is leuk en mooi. Ook hier vertellen de foto's dat. De beloofde zwemplek vinden we niet echt. Later zoeken we nog een plek om iets te drinken, dat wordt een orchideeënboerderij. Je hoort het, we moeten wat werken om goed gezind te blijven op 1 december. Al schijnt de zon en is het hier warmer dan thuis zeggen we tegen mekaar.

Terug in Chiam Mai gaan we direct naar de avondmarkt, op jacht naar het rokje, en dus naar dat blij gevoel. Uiteindelijk wordt het gevonden. Het is een schoon. En dan gaan we naar een Joods meditteraan restaurantje,dat ik de vorige dag gespot heb, om de foodie in mij op te krikken. Dat blijkt een succes. We vinden de andere smaken, eten mezze, en de madam spreekt ons in het Vlaams aan.
Morgen beter denken we, morgen gaan we vliegen.

30 november: Kafka ook in Thailand

Aan de grens hebben ze ons een visum voor 14 dagen gegeven, dat gaat blijkbaar zo als je over land komt. Aan de beamte vragen we waar we kunnen verlengen, we blijven immers 24 dagen in Thailand. Geen probleem zegt hij, alle grote steden hebben een immigratiedienst, dus ook in Chiang Mai, daar kan je verlengen. Wat blijkt nu in CM? Visa zijn enkel te verlengen met een week hier, mits betaling. En voor een verlenging van 14 dagen moet je naar een grenspost. Dus wij vragen bij reisbureau's, ze kennen het probleem een beetje, enfin ze hebben speciale 'visa runs' naar de Burmese grens. Hele dag in de minibus om je stempel te halen (5 uur op, 5 uur af). Doen we dat dan morgen vragen we? Ah, nee kan ni, dan is het visum enkel verlengd vanaf die dag met 14 dagen! Dus van op Ko Chang, of waar we ook zullen zijn, op 7-8-9 december, moeten we dus een dag naar een grens om daar en stempeltje te halen!!!! Begrijpe wie kan.

We hopen nog maar een klein beetje dat er een andere mogelijkheid is. De immgratiedienst is hier op de luchthaven, dus we gaan vrijdag op tijd gaan en hopen dat ze open zijn op dat uur.

Na het bekoelen van de emoties, en de zon die er zoals gewoonlijk is, en wat slenteren doorheen Chiang Mai, en zeker na een dik uur massage, stukje hard, en stukje met warme kruidendoeken, zijn we weer veerkrachtig.

We doen nog wat aan Watkijken, vooral de oude zijn wel mooi, en blijven verwonderd over de nieuwe bouwsels, Toch wat mooie foto's van gebouwen en van wat 'rariteiten'.

Daarna gaan we even snorren op internet of er een alternatief voor de visa extension is. Nee blijkt dus. En de boete voor overstay is ook 'redelijk', als we niet aanpassen moeten we 300€ betalen!Desnoods doen we de run vanuit Ko Chan naar de Cambodjaanse grens, die 'runs' zullen ze daar ook wel verkopen.

's Avonds lopen we naar een restaurant dat er leuk uitzag en ook leuk en lekker blijkt. Yep goed lokaal eten op een niveau van bij ons. Eindelijk. De zaak ligt ergens achteraf, en hadden we ze overdag niet gespot we zouden het donkere straatje niet zijn ingelopen. We laten de eigenares voor ons kiezen en zij brengt een lekker stoofpotje van varkensvlees met kaneel, een groentengerecht, met kip, en vooral een mixed plate van varkensvlees (pikante worst, een soort witte pens, een soort salami/gedroogde worst, gefrituurd vel, en gekarameliseerde spekjes) met verschillende groenten (kool, wortel, een ronde aubergine, bloemkool, okra, boontjes). Aan te vullen met twee erg pikante dipsausjes: een van tomaat en andere groenten, een andere van piment en thaise kruiden (basilicum, munt, citroengras...).

 

Ah ja, en we spreken een oranje monnik aan waarom ze alles aan het versieren zijn? Vrijdag is de verjaardag van Bummibol. We hadden al opgemerkt dat deze, in zijn jonge jaren erg op koning Bo lijkende koning, overal aanwezig is in de Wat's en ook een beetje op straat. Ook daarvan is iets te zien op de foto's.

29 november: naar Chiang Mai

Ok, er is reizen en reizen. En nu na meer dan twee maand, zijn we toch blij om een beetje de 'toerist' uit te hangen. Maleewan, de eigenares van de guesthouse brengt ons naar de minivan bij een resort. Samen met 7 anderen snorren we naar Chiang Mai. Een afstand die in Laos zelfs met een VIP bus 12 uur zou duren wordt hier in goed 5 uur overbrugd. Verplichte stop inbegrepen. En de weg is ook hier kronkelig.

We komen wel in de Westerse wereld terug. Voor het eerst sinds Saigon, en omdat we daar enkel doorreden, eigenlijk voor het eerst sinds Bangkok zien we een viervaksweg, Westerse merken, grote autogarages en Pizza Hut.

In Chiang Mai worden we afgeleverd aan een guesthouse. Blijven of ni, is de vraag. De kamer is groot, en een beetje onderkomen. Anderzijds voor 5€, wat kunnen we vragen. Blijkbaar hebben we beiden een 'geheim' plan door te blijven. Ik denk: dan kunnen we duurder gaan eten, Mieke denkt aan kleedjes kopen.

Uiteindelijk verkennen we een beetje CM, buiten de centrale straat niet zo veel te vinden aan restau. Wel veel massage en spa en resorts. Ook dingen die mooi zijn en dik boven ons budget. Doch we zorgen goed voor onszelf: een heerlijke voetmassage van een uur, een T shirt voor Mieke en een voor mij, en een lekkere fles Chardonnay/Chenin Blanc die op zich drie keer zoveel kost als onze vier gerechten. Zo moet dat vinden we.

Dus de plannen voor morgen krijgen ook al vorm.

Oh ja, er zijn hier weer veel tempels, Wat's. Ik plande ooit en titel:wat is dat toch met die Wat's? Tot we half besloten om er geen meer te bezoeken of op foto te zetten. Awel, vanavond zagen we een oude Stupa in baksteen, en die hebben we toch getrokken. En misschien lopen we morgen dan toch hier en daar binnen. We will see.

Wat we ook zien is een motoke, een 'monster', en het is geen Ducati.

28 november: een geplande plandag.

Vandaag ni veel van plan geweest en ook  ni veel gedaan. Lekker veel op de computer ikke, alle voetbalverslagen gezien terwijl de server ni zo belast is in België, omdat iedereen daar slaapt.

Ook gekeken en beslist hoe we het verder doen. Morgen nemen we een minivan naar Chiam Mai. Daar blijven we een paar dagen. Wat we daar gaan doen zien we nog wel, ons visum verlengen is een noodzaak.

We hebben ook vluchten geboekt naar Ko Chang, een eiland aan de oostkust. Daar vliegen we op 2 dec naartoe. En dan zien we wel.

Vandaag alleen met de fiets even het guesthouse verlaten, oeps een bril gekocht voor Mieke deze keer. En gezocht, gezocht naar een beetje speciaal eten en... aan de Mekong iets gevonden en 'horsecrab' gegeten met pikante papajasalade en daarna hot softshellcrab. Ook frietjes erbij, foei. Nog een beetje stoefen hier dat we mogelijk een regering krijgen na de langste formatie in de wereld. En genieten van de snelstromende Mekong van op het terrras.

27 november: het Noorden van de Mekong voor ons.

 

We begrijpen dat de Mekong nog verder naar het noorden te volgen is. Eerst vormt zij de grens verder tussen Myanmar en Laos, verder tussen Myanamar en China. Wij huren een Honda om naar Chiang Saen te rijden, nog vijftig km boven Chian Khong. Eventueel gaan we ook nog een waterval bezoeken...

 

Dat blijft evenwel, eventueel. Na twintig km blijkt onze achterband leeg te lopen. Dus wederom blij dat we net onze Thaise sim's bijgeladen hebben. Bellen lukt wel, en een soort Engels spreken met de verhuurder ook. Elkaar begrijpen dat lukt ni echt. Dus vraagt hij: want to talk to Thai people. 300m terug vind ik mensen die aan het eten zijn bij een rubberbomenbos. Mijn tel valt al snel zonder Baht, en de vriendelijke Thai bellen met de hunne. Het blijken een groepje imkers die de honing aan het oogsten zijn. Na lang wachten komt er een mevrouwtje op een Yamaha aangereden en na nog wat telefoongewissel begrijpen we dat we een paar km terug moeten naar de 'repair'. Een man bij een hokje langs de weg, met ook een vrouw en twee mooie kindjes. Die vervangt de binnenbant, wij betalen, en we kunnen verder op onze trip. Een beetje ongeruster nu omdat ons nu ook opgevallen is dat die achterband wel heel kaal en dun is.

Het landschap langs de Mekong is evenwel wederom mooi. Heuvelend ook, steil soms. Dus de Honda moet vaak in tweede, soms in eerste om ons over de hellingen te trekken. Door het oponthoud zijn we laat, en de instructie was om niet later dan om 14 u de terugtocht aan te vangen. Heen gaan we langs de Mekong, terug over de berg. De tweede vakantiewet van Lieven indachtig: neem niet dezelfde weg terug als bij het heengaan.

Chiang Saen is volgens Don, de Amerikaanse guesthouse baas, de oudste stad in Thailand. Hij geeft er op voorhand bij dat daar niet veel van te merken is. Archeologie is hier geen prioriteit. Wij vinden wat oude tempels die wat Angkor en Khmer aandoen, zou dat kunnen?

Onderweg zijn er ook geweldig veel Wat's. Oude en nieuwe in aanbouw, grote gebouwen, en ook een reuzeBuddha met een parasolletje.Van ons mogen ze niet meer op de foto. Teveel is teveel.

Terug in Chiang Khong eten we net als gisteren een portie gefrituurde oesterzwammen met pikante saus op de markt. mmm. Ah ja en het maal in Chiang Saen moet het goedkoopste tot nu toe geweest zijn: een lekkere Pho en Mieke rijst met groenten om nog wat te stoppen, een pepsi en een coca voor samen 2 €!

Morgen gaan we wat 'nadenken' over hoe verder. En wat zoeken in boeken en op het net. Dinsdag gaan we dan door naar Chiang Mai.

26 november: van Huang Xai naar Chiang Khong, de Mekong over.

Op weg naar ons laatste land. En dus een grote reis: de 100m over de Mekong en we zijn in Thailand. Stempeltjes halen ook. Aan land geeft Thailand maar een visum voor twee weken dus dat moeten we later nog verlengen.

We bellen de mevrouw van het guesthouse waar we willen verblijven. Twee verschillende groepen hebben onderweg op de boot over dit guesthouse 'gestoeft'. Het klinkt alsof we daar wel even kunnen blijven.

De mevrouw komt ons ophalen, eigenlijk komt ze een lading gasten afleveren voor de boot naar Laos. Vriendelijk stopt ze aan de ATM zodat we Baht kunnen laden. Andere taal ander centen dus werderom.

Het guesthouse beantwoordt aan de verwachtingen, de mevrouw blijkt getrouwd met een vriendelijke babbelende zeventigjarige Amerikaan. Het zit al snel vol. Lekker leuk terras.Goedkoop ondanks de luxueuze ligging.

Wij dwalen nog even naar het stadje, wat dingen aanvullen. Tandpaste, shampoo, conditioner, de sim kaarten voor onze oude thai nummers en...we lopen een optieker binnen. Amaai de monturen zijn hier goedkoop, dus er gaan er een paar mee voor tegen als...

In het geusthouse nog wat pintjes drinken en kijken naar de Mekong, babbelen met Duitsers die de omgekeerde richting gaan. En de dag eindigen met Clapton in mijn oor.

Ah ja, ik tank ook internet tijd op mijn 'Iphone'. Did you buy this in Laos vragen ze met argwaan. De nerd in de winkel zoekt een halfuur om verbinding te krijgen. Uiteindelijk lijkt het te lukken doch traag. Ik poog 's avonds op de porch ook wat te verstaan hoe het werkt.

verder nog wat sfeerbeelden.

24, 25 november: over de Mekong.

De slowboat zal ons van Luang Prabang de grensovergang in Huay Xay brengen, en dat in twee dagen 'varen'. Halverwege wordt er halt gehouden in Pakbeng, een dorpje dat tien jaar geleden waarschijnlijk gewoon rustig lag te slapen langs de Mekong.

Dat is nog te merken aan onze landing in de avondschemering. Onze boot is de laatste van een stuk of acht die aanleggen. Dat betekent dat we langs de boeg van boord springen en dan met rugzak en alles een duin beklimmen. Dat is de haven! Paskong is dus volledig afhankelijk van de stroom toeristen die van Luang Prabang naar Huay Xay reist en dus in het bijzonder van de ontwikkeling van Luang Prabang.

Zand dus, duinen, en rotsen, basalt denk ik, zwart, of anders leissteen wegens de verticale lagen, en dan nog GROEN dat vormt de grens van de Mekong, en dus in variaties is die schoonheid hetgeen onze netvliezen bereikt. Soms is de rivier breed, soms zijn er rapids, en draaikolken. Het water kan ni echt diep zijn en het varen is dus zigzaggen doorheen rotsformaties afgewisseld met rustig tuffen op brede stukken.

Mensen en dorpen, zijn er amper de eerste dag. Ik denk dat de drie dorpen die we zien op de foto's staan. De tweede dag is er meer beweging, langs de oever, doch ook niet overweldigend. Dat is en blijft de natuur. Om ze ook voor ons nog uit elkaar te houden zijn de foto"s verzameld in dag 1 en dag 2.

De mensen op de boot zijn 60% toeristen. Toffe en minder toffe. Zo zijn er een lelijke gast die we Jean Blaute dopen (de jonge dan) en zijn dikke meestal boos kijkende en blowende vriend die twee dagen hun best doen om elke twee zetels te bezetten. Er zijn ook twee onbeleefde Poolse meisjes, die de eerst dag mijn oren kapot schreeuwen (dan zitten we achteraan dicht bij de motor, en ja die is op zichzelf al luid) en de tweede dag lekker in de weg van ieder gaan zitten. Zij vergeten hun factor dertig bijna, ik ga hem brengen, en er kan geen danku of geen glimlach van af. De tweede dag zorgen we ervoor dat we meer vooraan zitten en kunnen we spreken zonder te roepen. Zo hebben we toffe babbels met twee Portugese meisjes en met een Canadese papa die met zijn vrouw en twee zonen (7, 9) op reis is. Wij verslinden tussen het kijken door elk en roman. Ook een lekkere plek om te lezen vinden we ondertussen.

De tweede dag zijn we laat om de grens,zijnde de Mekong, nog over te steken naar Thailand en we brengen een laatste nacht door op Laotiaanse bodem.

Er is geen eten aan boord, dus de eerste dag hebben we getankt op de ochtendmarkt in LP. Ik had maar 20 minuten tijd, dus kon ni echt zoeken.Het menu: sticky rice with bananas in bananaleaf, sticky rice with black beans in banana leaf, sticky rice gefituurd met een korstje zonder banana leaf en bananen.

23 november: olifantentenrijden

Dit is een verhaal zoals dat van de jungle flight. De beelden moeten het zeggen. De bibberende benen na een ritje van een half uur kan je niet vangen.

Al gaat dat bij de derde rit al beter, dan zit ik minder krampachtig, kan ik rijden zonder handen op het hoofd van ladyboy.
We zijn met een zeer beperkt groepje, twee lieve Nederlanders, Sanne en Pieter, boekten een halve dag rijden, en Jill uit Texas en wij boekten een hele dag mahout.

Gevolg: we doen drie ritjes op de olifant. Die zijn geweldig, vooral geweldig groot. Ik berijd de namiddag 'ladyboy' 3,5 ton zwaar en 255 cm schofthoogte. Niks ladyboy als hij zijn erectie even laat zien! Amaai. Hij steekt zijn slurf ook graag tussen de benen van de echte lady olifanten. Ladyboy en ik zijn even oud ook. Dat zou je niet zeggen he.

Dus gewoon indrukwekkend, zo hoog als je er op zit, en die bewegende schouderbladen onder je. We leren zogezegd de instructies, doch er zit altijd een mahout achter ons die zijn ding doet. Ik heb helemaal geen bevelen gegeven.

Wel een beetje akelig dat het derde soort bevel, voor als ze niet luisteren, een scherpe haak is. De olifanten lijken anderszijds wel goed verzorgd. En de eerste die we berijden wil niet echt mee en dan voel je die enorme kracht.

Bij de derde rit gaan we door de rivier, worden wij gewassen ipv de olifant, en brengen we hen naar hun rustplaats aan de overkant van de Nam Khan.

Morgenvroeg verlaten we Luang Prabang. Twee dagen "slowboat" over de Mekong naar de grens met Thailand, ons laatste land op deze trip.

Bij het afrekenen van het guesthouse geven de jongens aan dat we geluk hebben aan 35 USD/nacht. Op internet zou de prijs 60 zijn en wij horen hier in de loop van de dagen en het 'high season' de prijzen stijgen van 35 naar net 50 USD. Mag ook eens, he. Mogelijk zullen wij in Thailand moeten rekening houden dat het gedaan is met supergoedkoop. We zien wel he. Dag per dag.

Voor geweldig veel olifanten foto's van ons kijk hier.

22 november: over Phu Sy mountain.

Dus eigenlijk uitrusten in Luang Prabang deel 2. Mieke bevecht de beesten redelijk goed, doch af en toe wordt ze "slap". Dus we gaan ni te ver. Ni dat we veel kunnen kiezen. Toen we gisteren voor de mahout cursus wilden boeken, bleek die volzet te zijn. En een olifant bij uitvinden gaat moeilijk he. Dus gaan we woensdag (straks terwijl ik dit schrijf).

We zijn dus eindelijk de berg overgegaan: dat levert nog een reeksje foto's van Buddha op, en een paar vergezichten over Luang Prabang. Die staan nu ook op het net.

Daarna doen we 'niets', zijnde : we zoeken een boekenruilwinkel,vinden elk een nieuw boek, en gaan lekker lunchen en rusten in Utopia. Daar blijven we hangen tot het bijna donker is. De dag is wat bewolkt, en dat gaat het morgen (vandaag, dus) ook zijn.

Onze ober blijkt Sa te heten. Gisteren was zijn eerste werkdag zegde hij ons, dus informeren we hoe het gegaan is. Hij blijft een beetje bij ons plakken, als een klein hondje, hij kijkt ook een beetje droef. Sa blijkt 18 jaar oud te zijn, hier overdag te werken en dan van 5 tot 8 pm Engels te studeren. Als er geen school is werkt hij de hele dag. Naar huis is in het Noorden blijkt twee dagen reizen te vragen. De vorige drie jaar op de middelbare school was hij ook weg van thuis. Een keer per jaar naar huis zegt hij. " I miss my parents" zeggend lijkt hij ineens nog jonger. Mogelijk hangt hij mede daarom zo rond ons.

Trouwens ook de twee gasten die samen de receptie van ons guesthouse 7/7 en 24/24 bemannen blijken jong en ver van huis. En de obers in het Belgische restaurant bleken overdag te studeren en 's avonds te werken (voor tips!).

Wij lezen nog wat verder, ik poog wat te vinden voor de Iphone en morgen dus gaan we op de olifant, we zijn curieus.

21 november: uitrusten in Luang Prabang :-)

Op het gemakske opstaan, koffietje zetten (we hebben een waterverwarmer en nescaffé) en dwalen. De apotheker is dicht, dus dat is voor morgen. We vinden nog stukjes van Luam Prabang, dat een schatkist vol verborgen plekjes blijft. Het eerste restautje laten we aan ons voorbijgaan, doch het tweede aan de rivier Nam Khan, is er helemaal voor ons. Hier kan je relaxen, ni!

 

We bezorgen onszelf een internationale tapalunch: spring rolls, bruschetta, een broodje met champignons en fried Mekong weed met pikante saus.

Onderweg doen we wat winkeltjes, een marktje, zien nog overal tempels. Het moet echt de moeite zijn de honderden monniken 's morgens op bedeltocht te zien vertrekken. Maar 06.00 is voorlopig te vroeg voor ons.

Eerder nog eens twijfelen of we het bamboebrugje oversteken. Het beloofd aan de overkant nog een riverside bar. De jongetjes duiken onder de brug om onder de rokken te kunnen kijken.

Wij spelen kaart, en Mieke wint weer!

Het beklimmen van de tempel op Phussy mountain blijven we uitstellen. Wat niet wegneemt dat we weer veel plaatjes schieten.

20 november: dagje uit!!!!!!

Een dag die we niet zullen vergeten. Ik zal maar beginnen met de het middengedeelte. Van elephant village gaan we met de boot naar Tad Sae watervallen, en daar besluiten we ons programma uit te breiden met een vlucht door de bomen. Hier een filmke van  Mieke op grote hoogte.

Knikkende knieën na de eerste vlucht, wat minder erna. Ik maak de fout naar beneden te kijken en waw, daarna hou ik mij goed vast aan kabels en bomen (al zijn we goed beveiligd). Onze twee vrolijke boomgidsjes, blijven roepen 'very fun' en lijken zichzelf ook werkelijk goed te amuseren. Dat helpt om de spanning weer te laten zakken. Van een platform stappen voor een rappel is het akeligst, al is het naar beneden gaan dan weer het minst plezant. Dat zijn overduidelijk de slides. De langste overbrugging is 200m. Er zit ergens een foto tussen met al de stappen. De gidsjes zijn dit duidelijk gewoon en trekken vlot foto's en video. Anders zouden wij enkel 'bibberende' beelden hebben he.

 

Dus, dit zou genoeg geweest zijn voor een geweldige dag. De ervaring op zich, en dat wij dat gedurfd hebben (al is er geen weg terug natuurlijk eens je vertrokken bent op de eerste slide!).

Voordien was het ook al geweldig, wat je hopelijk kan oprapen uit de foto's. We boekten dus een dag kajakken voorafgegaan door een bezoek aan Tad Fae waterval. Het busje dat ons oppikt, brengt ons groepje van 8 eerst 20km door stofwegen naar Elephant Village. Een plek waar ze ecotourisme bundelen aan het beschermen en onderhouden van olifanten. De plek is werkelijk prachtig, en we weten dat je hier ook twee dagen mahout (olifantenbegeleider)training kan boeken. Dan blijf je hier slapen,en ga je 's morgens de olifant weer ophalen uit zijn slaapplaats in het woud. Ma toch maar ni, een van dees, komen we hopelijk hier terug om te rijden op de olifanten. De foto's van andere mensen die dat doen gaan ons dan voor.

Verder is de natuur gewoonweg prachtig. Ook hier moeten de foto's van elephant village, van op de rivier, van de watervallen en van tussen de boomtoppen voor zich spreken.

Na het boomvliegen, krijgen we lunch in een bananenblad en ga ik, om de kans niet te missen, even in het (frisse) blauwe water van de waterval zwemmen. Mieke niet, die heeft precies mijn verkoudheidsbeest geërfd. Laten we hopen dat zij de beesten er onder krijgt.

De motorboot brengt ons terug even voorbij elephant village. Daar rapen we kayaks op, steken onze kleren in een wetsack, en vertrekken voor 3 uur peddelen op de Nam Khan river. Hier zijn minder foto's van. Dat is een beetje moeilijk al peddelend. Ik probeer het toch, en slaag er zelfs in er een paar te trekken in een kleine versnelling. Op het einde zorgt de gids ook voor foto's van ons beiden.  Bij de snelste rapid, slaat een boot met twee jongens om. Geen erg evenwel 'big fun' roepen en verder gaan. Het gezelschap bestaat buiten ons uit twintigers. Die accepteren ons vlot.

Zware armen hebben we er wel van gekregen, het is toch behoorlijk peddelen zelfs 'bergaf'. Kleddernat en een beetje koud worden we op de Swaeng thaeng gezet voor de laatste km naar de stad.

Mieke vecht met de beesten en dus willen we niet aan de Mekong zitten eten. We raken ook ni zo goed echt warm. Uiteindelijk zullen we belanden bij een Belg (ook hier is de Duvel, doch weeral 6€!) waar we een spagetti eten. Nog wat op bed liggen en warm krijgen sluit de dag.

 

Het fotoverslag is dus behoorlijk uitgebreid. Ik laat ze toch in een bestand zitten.

 

 

19 november: Luang 'Paradise' Prabang.


Eigenlijk valt er naast de titel niet zoveel meer in woorden te vangen. Dus een kort verslagje. Doch Luang Prabang is werkelijk 'te mooi' om waar te zijn. We hebben van de slag vijf nachten geboekt hier.
De kamer die we gisteren gereserveerd hadden was een beetje basic. En dat na twee dagen een krappe kamer in Vientiane. Dus gingen we nog gisteravond op zoek naar iets anders. Het blijkt hier ook redelijk vol te zitten al zijn er enorm veel guesthouses. En in een ervan vonden we onze gading. De foto's van de kamer zitten achteraan. Enfin van onze tweede kamer, in de eerste viel er soms water uit een geheime bron langs de muur. Verder heel rustig hier, we hebben amper een andere gast gezien. En de beesten blijven weg!!! Dat doet toch iets met ne mens zijn humeur. Zonder beesten en met dit prachtig stadje zijn we blij 'vanzelf'. Verder is dit heel mooi, elk straatje is een plaatje. Er zijn massa's tempels (die we niet meer binnengaan), en een geweldige relaxte sfeer. Daarenboven zijn de prijzen niet mee met zoveel toeristen. Nog niet?
Pas 15 jaar geleden werd Luang Prabang erkent als werelderfgoed en dan met de hulp van Unesco gerestaureerd. Dus dit gaat nog boemen. De LP uit 2007 vermeldt nog dat er geen ATM is in de stad, nu zijn er overal. Wat ook leuk is er zijn veel bureautjes die activiteiten in de omgeving organiseren.
Wij dwalen door de stad, tussen de twee rivieren: Mekong en Nam Khan. Kijken hier, zitten daar, eten een broodje aan de Mekong, drinken een biertje in een oud Frans huis, en 's avonds lopen we over de avondmarkt. Waar voor het eerst mooie dingen te koop zijn. Dus maandag moeten we kijken of er hier post kan naar huis gestuurd worden. Daarna eten we in een klein restaurantje met een beperkte kaart, voor het eerst in Laos 'eten met liefde en smaak bereid'. T'Kai meen ik mij te herineren, en 'apenoren' paddestoelen. Dus Laotiaans en met twee 66cl Laobeer voor de totale som van 5.9€! Best om de sfeer te proeven is het fotoverslag in een slideshow afpelen. Dat doen wij hier ook eens voor onszelf om na te genieten.

18 november: door de bergen rijden.


Vandaag zijn we dus op weg naar Luang Prabang. We moeten wat wachten op de Swaeng Thaeng die ons naar de bus brengt. Het busstation is een heel eind buiten de stad. Daar wacht onze VIP bus al op ons. De benedenverdieping is weer ingericht als vrachtruimte. En de roestplekken zijn niet goed te zien op de foto's. Op een uurtje na voert de tocht - die aangekondigd is als 8 uur, ondertussen weten we al beter he-, ons door de prachtigste groene bergen. Uiteindelijk zullen we tot een paar uur na het donker rijden en na ongeveer 12 uur de bestemming bereiken. Op de uren in het donker na, de moeite omwille van de prachtige vergezichten en de grootste stukken regenwoud en overdadig groen die we op onze reis al tegen kwamen.

In die zin is het nog een voordeel dat de bus zo traag rijdt. Op steile stukken moet hij vaak naar eerste. Dat geeft ook een veilige gedachte, hij zal niet te snel rijden. Aan boord is ook een helper/technieker die bij de stops wat aan de bus prutst. Zo stoppen we bij de afdaling aan een bronnetje om koelwater bij te vullen, en ligt hij daar onder de bus wat te prullen. We horen verhalen dat deze bus ook soms stilvalt en je dan op de bus in de bergen moet overnachten.
We hebben al rijdend wat foto's genomen, die vangen het maar gedeeltelijk. De rest zit in ons hoofd he. De foto's vatten af en toe ook de weerschijn van de ruit, en ook een electriciteitspaal, die neem je er maar bij.
Luang Prabang is op het eerste zicht rustig, ons guesthouse wat shabby. We zijn wel blij dat we gisteren toch telefonisch reserveerden. Bij de Mekong, in de kleine straatjes lijkt het vol te zitten. We zoeken en vinden wat beter (duurder) voor de volgende dagen en doen ons te goed aan een spagetti!