30 september Hanoi: naweeën van Typhoon Nesat

Goed aangekomen. Hier al enkele foto's  van de eerste kamer op het net.  Kamer twee lijkt er als twee druppels water op, alleen  twee verdiepen lager. Goed voor ons, WIFI reikte niet tot de vierde verdieping, wel tot de tweede. De foto's vanop vier geven wel een beter beeld van de straat. We zitten midden in het oude centrum. En het regent de hele dag oude wijven...De uitlopers van de Typhoon als ik het goed begrijp. Deze en zijn aangekonigde opvolger volgende week zijn wel een stoorzender voor de plannen voor Halong Bay. Vandaag zijn alle vissersboten teruggeroepen. Dus we moeten een alternatieve volgende stap zoeken. En we willen Halong toch meemaken.

En de nieuwe telefoonnummers voor Vietnam staan op blog.

We kopen ons een cape om over straat te kunnen lopen, en niet klodder te worden. We vinden ook snel het door Ewout aangeraden café. Het gangetje is de verborgen ingang, beneden bestellen, boven drinken met zich op het meer van het zwaard. Peyo gaat er bij liggen.kijk maar

Architecturaal lijkt Hanoi interessant, beetje negentienhonderd, en rommelig. Het is ook een stad met vele meren, mogelijk zien we daar ook nog wat van. Volgens LP ook koloniaal mooi, dat hopen we morgen te verkennen. Eén effect is al wel grappig:  de berekening van een oude taks op wonen naargelang gevelbreedte leidde tot 'smalle' huisjes.
De mensen lijken vriendelijk, de dong is ingewikkeld met die grote getallen, en het  verkeer is chaotisch. Een straat oversteken is een avontuur, vooral omwille van de brommers. De stoepen, als ze er zijn, dienen als parking voor diezelfde brommers. Het toeteren is een soort sonarsysteem voor de gebruikers.
Hanoi lijkt wel armer dan BKK en Europeser  in stijl, er zijn bijvoorbeeld cafés en terrassen, en kunstgalerijtjes. 
Het is ook weer verloren lopen, in de vele kleine straatjes hier in het oude centrum. Dat doen we niet te lang, wegens al snel heel nat aan de voeten, en de gekochte cape die al snel is gescheurd.
Morgen wordt het wat droger, dan gaan we de stad wat platlopen. Zondag weer de hele dag regen aangekondigd, dus dan plannen we een paar musea. Maandag willen we weg uit de stad: we moeten nog kiezen waar naartoe wegens de nieuwe storm. Nog even wachten op de verder weersvoorspellingen dus.

29 september: dagje dwalen.

Lang geslapen. Echte luierikken worden we. Om 9.30 wakker. Na de Nestcaffé op de kamer, en het insmeren tegen de zon, gaan we op stap. Nergens naartoe: :-). Beetje dwalen. Enfin ik heb wel een richting in gedachten. De busboot ver naar het Noorden en dan dwalen tot we Golden Mount vinden.

Het valt weeral reuze mee. Wij zijn nu al bijna goed in het negeren, afwimpelen van Tuktukdrivers, en de vervelende vriendelijke, Engelssprekende helpers. Alsof ze een opleiding hebben genoten vragen ze: Hi, dan vragen ze: where are you from, dan laten ze zien dat ze dit kennen ( gisteren Belgium? Good diamonds, Anderlecht?...), dan vragen ze: where are you going, en dan vertellen ze dat dit dicht is, of gisteren Lumpini onder water staat, dus zij weten iets beter... Vandaag hebben we op de vraag where are you going, geantwoord,' we do not know yet', en 'where We want to go'. In beide gevallen leidde dat tot iets wat op een Thaise GVD leek, in intonatie althans.

Langs het kanaal is het eerst rustig. Dan weer een drukke straat, waar we een zijpad induiken, lekker eten voor 30 Baht elk, langs steegjes en achtergangen een wasserette tegenkomen, en ineens zien dat de mensen stoppen aan een poortje en buigen. Daar ligt ineens een tempel met een grote Buddha. Leuk om er zo op te stoten. Verder langs het kanaal blijkt een padje te zijn, waar we de Peyo even laten rusten. En wij verder een pintje drinken bij een Guesthouse dat betere aandacht verdiend, maar blijkbaar toch vol zit.
Langs dit paadje zijn bijna geen toeristen en is het verbazend stil voor BKK. Tot Golden Mount in zicht komt. Is wel de moeite, vindt Peyo ook. En een mooi zicht over BKK. Het trekken van panoramische foto's is nog in de leer moeten jullie maar denken.

Daarna is onze stapzin over. We plakken weeral lekker. Dus een tuktukker gestopt, onderhandeld tot aan de rivierboot en terug naar 'huis'. Het voelt tof als je in een stad als deze je weg begint te kennen. Ik moet nog zelden op de kaart kijken. Enkel ter bevestiging.

Vanavond gaan we nog even naar Harmonique. Mieke vond de papaja salade zo lekker. Kort slapen. Om 3.30 op, om de taxi naar de luchthaven te nemen. En morgen nieuws uit Hanoi, waar de moesson dit weekend lelijk huis houdt lijkt de weersvoorspelling aan te geven. 100% rain, 0% sun. We zullen het wel uitzitten.
Terwijl ik dit schrijf brengen ze onze paspoorten en visa terug van de ambassade. Dus dat is ook in orde. En onthouden 100.000 dong is ongeveer 4 Eur.

28 september: Happy Foodies.

Vrijheid terug en gaan stappen. De stad begint in mijn hoofd te zitten en de TomTom werkt. Ik kan al beter zomaar links en rechts lopen. En de richting houden. We lopen richting Si Lom, algemeen doel Lumpini Park met doel om even een boek te lezen. Dat gaat uiteindelijk niet gebeuren omdat dat het voordeel van vrijheid is, je eigen baas zijn. Onderweg op Si Lom Road merken we Indische mannen met versieringen, even verder een drukke tempel. Schoenen uit en gaan kijken, foto's maken mocht niet. Er zit er wel een tussen van aan de poort. De vrouwelijke godheid krijgt veel eten blijkbaar. Recht tegenover zie ik activiteit in een steegje. We vinden een kleine vismarkt, de vissen hun ogen blinken nog! Dat geeft ons vertrouwen. De gedroogde vissen van de andere markten niet. Buiten de markt worden de vissen op een BBQ gegrild. Een vis is 180 Baht. Een vis kunnen wij wel op denken we. Dus gaan. En het blijkt een geweldige beslissing te zijn. De vis is heerlijk. En een klein sausje van limoen, limoen zest lijkt ons, wat pepertjes, waarschijnlijk een beetje zoet, en ...De vis even soppen in het sausje en mmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm.... Zelfs een vis met stokjes eten gaat vlot. Beetje gewokte groenten bij. Hemels...

Daarna nog toffe plekken vol eten, vol volk, zie foto's. En Lumpini gevonden. In het park zijn geen rechte wegen, wel leguanen. (Ja een rare zin mag ook wel eens he). Zo belanden we per ongeluk aan een plek die Tom van Eetavontuur aanraadde, een toffe plek met streetfood naast politiekantoor van Lumpini. Wel net gedaan maar nog zichtbaar her en der mooie schotels, verzorgd, proper.
Helemaal teruggelopen, wat we eigenlijk toch liefst doen. Liever stappen en de stad voelen,, ruiken, zien, details zien (zie verder) dan taxi of tuktuk. Heb ik trouwens al verteld dat ik te groot ben voor het vervoer hier (en ook voor sommige doorgangen, gelukkig staat er dan op 'mind your head'). Te groot wil zeggen dat ik in de tuktuk enkel het dak van tuktuk zie, en in bus boven het raampje kijk.
Enfin teruggelopen, wat toffe opschriften gezien op te merken in foto's. Rustig baddeke, weer fris, een pintje en nu nog wat lekkers zoeken.

27 september: een dagje toeristenvee

De nacht was kort deze keer, niettegenstaande de vermoeidheid van gisteren. Twee voorname redenen: het idee dat 'men' ons kwam ophalen om 6.30u voor de 80 km naar de floating market, en een geweldig onweer met bijhorende moessonregen. De laatste deed ons beiden twijfelen of we in die omstandigheden wel zouden gaan.
Gelukkig tegen de ochtend nog wat geslapen, en vroeg uit de veren. De ophaaldienst is op tijd. Tot dan voelden we ons koningen. Het vervolg heeft ons minder plezier gedaan en is een vervolg van onze 'leerstof' op zondag. Toen hebben we deze trip geboekt.
Een avontuur is het zeker wel geworden. Eerst een ander koppel ophalen aan een nabijgelegen hotel. Dan een chauffeur die maar belt en belt en ondertussen door BKK kronkelt, om uiteindelijk te stoppen in een drukke backpackers area. Het lijkt ons dat hij nog een bijkomende reiziger zoekt. Na een tijd wachten blijkt het omgekeerde: onze medereizigers moeten naar een andere minivan, en wij krijgen drie anderen bij ons. Twee jonge arabieren lijkt mij en een Thaise. Alledrie zijn moe en vallen zo in slaap. Ik zit in het midden tussen Mieke en de jongeman, groot (190cm, schat ik) in slaap valt, benen open tegen mij aan, zijn hoofd op mijn schouder bijna,enfin not my cup of tea. Voorzichtig terugduwen, mijn rugzak tussen ons inzetten leidt tot een slaperig 'sorry' en meer van hetzelfde. Ondertussen zien we wel wat van ochtendlijk BKK, rond zeven worden er al marktjes afgebroken, tof, en zit het verkeer al muurvast, minder tof.
Wanneer we eindelijk lijken te rijden valt het rijgedrag van onze chauffeur op, met twee vingers aan het stuur, ondertussen fruitstukjes uit een plastiekje halen, en zijn kleverige handen afkuisend aan de binnenkant van zijn broekzak. Toffer nog, ondertussen slingert hij een beetje, en de van lijkt mij wat raar te doen. Km verder is mijn diagnose: de ophanging is naar de KL! Dat wil zeggen bij een bocht moet hij geweldig vertragen (dan neemt hij het stuur stevig met twee handen vast) en wiebelt de van terug in evenwicht. In de bocht moet er met macht gesleurd worden wegens geweldig onderstuur. Enfin ik ben geen mechaniker, doch ik voel mij niet geweldig op mijn gemak. Hij praat ook ondertussen in amper verstaanbaar Engels, maar we kunnen wel opmaken dat de floating market 'only for tourists' is en al veertig jaar niet meer in gebruik is voor de locals.
Hebben wij dan niet opgelet, stond toch in de LP?
Na 2,5 uur aangekomen, komt er een verhaal van dit doe je, en als je dat wil doen moet je bijbetalen. Zoals een niet aangekondigde stop een olifanten rijden 'if you do not want you can wait'.
Voor toeristen levert het wel pseudo echte plaatjes op zie foto's.
De aangeboden koopwaar is toeristiek. De opdringerigheid vervelend. Enfin we denken:het regent niet, het is lekker warm, straks hebben we nog een halve dag. We rijden zo terug. Dat blijkt een misrekening: we moeten ook stoppen aan een slangenshow, die wij niet boekten, en ook niet willen zien, een vervallen oord dat in verkleurde letters aankondigd de greatest show on earth te leveren, dus wachten. Onze chauffeur steekt ondertussen lekker verder de draak met de show. Weer onderweg, tot we blijken te moeten stoppen bij houtbewerkers, die figuren in kasten, tafels en dergelijke snijden. 'We did not ask for this' helpt niet 8O K van BKK. Daarna moeten we wisselen, omdat onze reisgenoten blijkbaar ook nog een krokodillenshow boekten. Wij worden met anderen in een van gestoken die volle vaart naar BKK raast. Van deze van (jawel), lijken de schokdempers in orde, de motor ook, doch de chauffeur lijkt een rallyrijder. Rechts van de weg, midden op de weg, aan hoge snelheid dubbelen, pogen putten te vermijden, en af en toe een ferme slag. 'Zo gaan die schokdempers' er aan, denk ik de eerste keer. 'Aauw mijn nek' voel ik de tweede keer.

En dan moeten we nog een niet aangekondigde stop maken aan the national Gems factory. Gelukkig krijgen we een gratis cola. Maar zoals de derde leeftijd bij ons worden we door een verplicht filmpje gejaagd, door een zaal met slijpers, naar een reuzegrote zaal met blinkblink juwelen, en mensen die je vragen stellen en willen verkopen. Ons groepje blijft niet hangen en is vlug terug buiten. Daar echter wordt het vee weer verdeeld over vans. Ja, ik ben vergeten aan te geven dat hele horden van die witte toeristenvans hetzelfde parcours lijken te volgen. Dus, nu we de rand van BKK bereikt hebben, moet het vee verdeeld worden over sectoren, zodat zo min mogelijk busjes zoveel mogelijk schapen naar de stallen kunnen brengen. En BKK zit weeral vast. Weer meer dan een uur er en der stilstaan. No jam like a BKK jam! Wij hopen dat we eerst uit mogen, maar nee, laatst. En de chauffeur van wie ik al aan zijn lichaamstaal begreep dat hij ons adres niet weet te vinden op de kaart, kronkelt maar wat rond. Vraagt hier en daar de weg. Tot een jonge gast voor rijdt op zijn brommertje, en wij roepen, 'you just past it'. Uitstappen, en samen zuchten: eindelijk terug eigen baas! Leve de voeten velo, en de eigen keuzes. Spijtig de foodkraampjes zijn dicht of aan het opruimen, de vendors liggen temaffen achter hun kraam.En wij hebben honger. Liever dan iets halen bij de 7 eleven, doch nog maar wat gestapt en gezocht en wat rolls gevonden in een gangetje.

Et voila, oef back home. Beetje internetten. Achterstand met blog bijwerken. We blijken geweldig veel foto's getrokken te hebben gisteren. Selecteren, roteren ed. Nog wat chatten links en rechts. Titels maken. Foto's opladen of selecteren om niet op te laden. Na verslag van gisteren, nog even naar de bankstaat kijken. Line stuurt ook een tel rekening door. En ....op mijn visa afrekening blijkt Air Asia ook de vlucht waar ik nooit bevestiging van kreeg aan te rekenen. Gisteren nog niet. Fck,dus. Ook goed nieuws, een vriend van Matti, die in Hanoi werkt, wil ons wat wegwijs make. Tof is dat. En de Deense eigenaar van de guesthouse helpt morgenvroeg om te bellen naar Air Asia.

Gelukkig hebben we besloten om te gaan eten bij Harmonique, en Nadine vraagt of ze mee mag. Of course. Morgen gaat zij terug naar NL. En wij gaan nog maanden door :-).  Na het eten dit verslag, gemaakt, nog wat buiten zitten, het is minder drukkend na de bui van vanavond.
PS de market die wij bezochten is Dumneon Saduak. Degene die in LP beschreven staat is Amphawa en vereist een reis van een hele dag met: skytrain-trein-trein-te voet over een markt-een ferry- trein- bootje voor de 100k van BKK. De afstand was hetgeen ik onthouden had...
Oh ja en als samenvatting van de dag: een grapje, niet alles is wat het lijkt te zijn ook al is het het wel

26 september: een dag vol indrukken (ook voor Peyo)

Dus restaurantje dat lukte niet. Blijkbaar op zondag gesloten. En we hadden net Nadine uitgenodigd om mee te gaan. Een jonge leuke Nederlandse psychologe die tijdelijk wat gezelschap kon gebruiken.
Een tuktukker zou ons naar het zusterrestaurant brengen (jaja nog altijd lichtgelovig), enfin, niet zo lekker eten, wel tof gezelschap. En op de terugweg, de taxi van 200Baht naar 120 Baht onderhandeld. We reizen om te leren, he.
(tuk tuk had ons bij onze verleiding 40 Baht voor dezelfde route gerekend!). Niet te diep gaan he.

Drukke dag, in een drukke stad, met geweldig veel mensen en indrukken. Heel toffe dag, vollllllllllllllllllllllll. Tot we niet meer konden.
Om een indruk te krijgen van de veelheid van onze indrukken ga eerst naar de foto's. De indrukken dien je aan te vullen met geluiden (veel), hitte (veel), beweging (veel), geuren (intens) en vele km te voet en dus wat zere voeten.
Via boot naar tempels en koninklijk paleis, nog gedwaald aan de overkant van de rivier, nog meer tempels, actief deze keer, en straatjes. Dan de busboot genomen tot Chinatown, op zoek naar een aanrader van Tom van Eetavontuur op Yawarak road. Niet precies gevonden maar wel de drukte, de stalletjes, de km aan streetfood. Doch na zoveel indrukken kon het ons niet verleiden om daar op staat te eten met toeterende auto's en brommers naast onze al vermoeide oren.
Dus onszelf getrakteerd op nog een rondje Harmonique. Wederom lekker, en eindelijk papaya salade zoals ze waarschijnlijk moet zijn. Mieke is verzoend, en onze versie zal in de toekomst minder pikant worden. Naast deze ook slaatje met kip en pinda, gestoomde oesters, en vis met thaise basilicum saus. En Chang!

 Morgen heel vroeg op, trip geboekt naar floating market, en om 14 terug. Na een dutje zullen we dan de gemiste verhalen aanvullen.

25 september Chatuchak Market.

Vandaag onze eerste les Azië. En dat viel heel goed mee, daarenboven hebben we wat geleerd.

Eerst de nacht, langgggg. Weeral 12 uur geslapen. Beetje foefelen met de airco tussendoor om de goede temperatuur te krijgen en lapsakee. Het korte nachtje op het vliegtuig moest blijkkaar toch worden ingehaald. En daarmee zitten we direct op het goede uurschema. Onze Lonely Planet (LP) meldde zeven uur verschil, maar die is natuurlijk in het Engels. En die denken mogelijk GMT! Dus het echte verschil is 5 uur tenzij jullie ondertussen op winteruur zitten dan wordt het zes uur.
Dus rond 10.00 lokale tijd ons op gang getrokken. Charoun Krung road de andere kant op genomen richting rivier. We dachten de Chatuchak market te bezoeken: de grootste markt van Azië, open op Za en Zo volgens LP. Onderweg worden we vriendelijk aangesproken door een meneer, die ons lijkt te helpen, vertelt dat de markt op zondag enkel eten heeft, een alternatief biedt met de Thaise markt, zogezegd in het hotel vlakbij werkt, net offduty....dus wij laten ons een tuktuk aansmeren, die ons eerst bij het toerist office zal afleveren, wat blijkt een reisbureau te zijn :-), enfin wij wouden de drijvende markt van BKK bezoeken dus die trip boeken we wel voor dinsdag. Start om 6.30 aan het guesthouse (is 80 K van BKK zegt ook LP). De tuktuk wacht en zal ons naar markt brengen, doch stopt onderweg, " omdat hij benzine moet inslaan", en vraagt ons ondertussen om even winkelcentrum in te lopen, als we dat niet doen,blijkt hij geen benzine te hoeven....Dus daar hebben we onderbroken en ons laten terugvoeren naar de skytrain die we oorspronkelijk wilden nemen. (Omdat de gast in reisbureau vanzelf reclame begon te maken voor de markt, hoezo enkel food...). Niet dat je aan de extra tuktuk km veel geld verliest hoor... Ze zijn wel beetje klein voor mijn lengte, stoot steeds mijn hoofd bij instappen zie enkel de kap van de tuktuk, tenzij ik half ga liggen.

Dus daarna met de skytrain door BKK en hele eind naar andere kant en idd een reusachtige markt. Daar spreken de foto's hopelijk meer dan woorden. Een ding spijtig dat een mens zijn maag niet groot genoeg is. Naast antiek, kleren, brol, spullen, prullen, en dies meer, wordt er genoeg eten aangeboden om foodies zoals wij te laten saliveren van begin tot einde.
Dus het bilan: een noedelgerechtje (ikke spicy en dat was toch op randje), tof met Thaise basilicum, munt, kool, komkommer ed op tafel voor zoveel als je wil toe te voegen, kwartel spiegeleitjes, iets ondefinieerbaars in een groen blad, wat de mevrouw vult met o.a. limoenstukjes, pinda, siroop van?, look, kokosbrokjes, elk gerecht 1 € of minder!
hier de foto's
Alhoewel de markt bezocht wordt door honderduizenden op een dag, valt het nog mee. Mensen duwen niet. Wachten, laten door.
Thuisgekomen, botsen we nog op een toffe buurt aan het einde van Charoun Krung, we vinden bier voor op de kamer, vinden geen after sun, lukken niet in het uitleggen dat we elk een halfuur voetmassage willen voor de prijs van een persoon een uur, nemen een goed bad, brengen onze wel doorweekte kleren naar de lobby voor wassen en nu zitten we in lobby dit te typen. Straks gaan we terug naar restaurantje om de hoek om een andere lekkernij te proeven.

Mogelijk lees je morgen wat....

24 September





Net aangekomen. Naar de luchthaven gebracht door bovenstaande comittee.
Hier in BKK, warm en bewolkt. Goede vlucht gehad, allebei een beetje kunnen slapen. Vliegtuig zat wel helemaal vol.
Dankzij de raad van ons Line de taxi genomen, de officiële. Hier kan ne mens nog tippen voor best een lange rit die dan 8EUR kost en nog eens twee E voor de tol op de expressweg onderweg. Staat mooi aangekondigd dat de klant die betaalt. Enfin. We zijn er. Ik zie nu net twee Deense jongedames zitten die ook op ons vliegtuig zaten. Niet voor niets is de guesthouse van een Deen.
Maandag maakt hij onze visa voor Vietnam in orde. Dan moeten we er zelf niet achter.

Na wat gepuzzel vind de vriendelijke onthaaldame onze boeking. OEF. Want anders hadden we een nauw kamertje. Nu ok en ruim.

Wij gaan wat dwalen in de buurt, de foto's vind je hier. Deze eerste aanzet voor de kids ihb om ons thaise tel online te zetten.
Hier in de buurt ruimen de stalletjes blijkbaar op in de late namiddag. Toch nog iets ondefinieerbaarsgeproefd (mieke dacht dat het mogelijk darmen waren en abdiceerde) en een lekkere flinterdunne pannekoek met banaan en ei, bestrooid met suiker en geconcentreerde melk. En dan...de verleiding niet kunnen weerstaan en nog gaan eten in klein restaurantje vlak bij: heerlijk stoofpotje met curry en kip, en gestoomde vis in limoen mmm

Nu beetje lezen, blog afwerken en naar Belgisch uur ontieglijk vroeg gaan slapen. En ik zie er is een akkoord over de financieringswet.

23 september

Et voila, nu is het echt!!!! De grooootte reis. Het avontuur. De spanning stijgt.
Voorlopig eerste plan. BKK, een kleine 5 dagen en einde week een vlucht geboekt bij Air Asia naar Hanoi. Dan kunnen we van het noorden afzakken en mogelijk de moesson beter vermijden.

De rugzakken gewogen en goed bevonden: 7kg en 8kg. Laptop in kleine rugzak.

De week is weeral snel voorbij gegaan. De rit naar huis was lang en vlot. Geen files deze keer. En dan stillekes voorbereiden en nog wat belangrijke mensen ontmoeten. Eindigend met een geweldig etentje met de kids onder leiding van master chefs Femke en Matti, en comis Line en Ardan. (cava, hartige madeleinekes met een sausje, gravadlaks, waterzooi met 'vethaan' eigenhandig gekild door de Matti, frambozentompoes met mascarpone en chocoladetaartje en koffie en toe,mmm, al wat we gaan missen aan food dus).
En zie wat te verwachten was we krijgen ook een vriendje mee op reis: ook deze noemen we de Peyo


16 september

Mieke beëindigd het ene boek na de andere. En ik ben nog maar aan boek drie. Op het einde van de dag nog tweehonderd van de zevenhonderd pagina's te gaan. Mooi boek: Willy Lamb, the hour I started to believe. En vlotte vertellende pen.
De hoofdfiguur is absoluut geen held, zijn tweede vrouw noemt hem emotioneel castrato. Ik kan volgen. Af en toe poog ik hem aan te moedigen: allee spreek dan toch, laat u zien aan die vrouw...Dus goed geschreven he als ge zo bezig zijt!
Verder 's middags lekker pastaatje van Mieke  en 's avonds gaan eten bij hotel onderaan de berg naar Volterra. Wij zijn de enige gasten. Meestal is dat geen goed teken he. Doch Justine heeft ons deze mensen gewezen. Hun achtergrond is speciaal: hij een ex gevangene en resultaat van rehabilitatie programma hier en zij een Duitse.

Het eten was lekker. Homemade ravioli. Cinghiale wederom en konijn. Lekker gekruid beiden. En een goede fles, dus dat maakte het wat duurder. Is ok, de madam babbelt vlot. Gezien haar Duitse achtergrond versta ik haar Italiaans beter. Enfin ze spreekt trager. Je weet hoe dat gaat met Italianen,Fransen, eens ze horen je hun taal een beetje spreekt gan ze in normale tettervitesse.Enfin om hun wat te steunen, wat ook de vraag is van A en J gaat deze blog nu online op zaterdagochtend vanop hun terras.Morgen geen blog denk, ik. Wat opruimen, de was, inkopen voor een slaatje en een pasta voor onderweg. Boek uitlezen. Laatste zwem. Vroeger gaan slapen en zondagmorgen vroeg, zes uur is het plan, opstaan en de piste in.
Oh ja, en de foto's. Als het donker wordt zitten de kikkers lekker te kijken rond de zwemvijver. Ik heb er eens dertig geteld. Niet makkelijk om hen een beetje op beeld te pakken. Zogauw ze iets merken ploepen ze allemaal in het water. Hier toch een poging om hen weer te geven.

15 september

De opleiding begint in Leuven. Voor het eerst in hoeveel jaar zou dat zijn dat ik het eerste jaar niet mee opstart? In ieder geval de eerste keer deze eeuw. Ze zijn evenwel in goede hANden.

Hier zit het ritme ondertussen zo: ik slaap wat langer (wegens iets later op voor het voetbal), de koffie staat klaar, ik loop eens rond het domein, we ruimen een beetje op...Jack Johnson nog eens in de cd speler, lezen, een zwemmetje, beetje zon, veel in de schaduw...iets eten, tegen vier een tochtje.De reden om hier te blijven hebben we al getoond, nog wat interieur shots van Mieke erbij.

Na vieren dus naar San Geminiano. Schitterend, mooi stadje. Zo schitterend het een open lucht museum is. Dus is de bewoner de museumbewaker en den toerist. Heel erg de moeite waard om te zien. Om er te zijn, mmmm, dat weet ik niet. Foto's zeggen meer, dus kijk daar.
Volterra, heeft nog meer echt leven evenwel, meer echte winkeltjes, meer Italianen enfin.Onderweg naar huis had ik op een top een restaurant gezien, lange oprijlaan met cypressen. Saladone van de chef, ravioli met champignon, cinghiale met truffel, en escalope met citroen, 1/2 wit, 1/4 rood, liter san Pellegrino en koffietje toe = 45€.
Daarna eindelijk de grote lichten van de auto kunnen testen. Er blijken 's nachts meer bochten te liggen, merkt Mieke op. Tja de weg is ook ni zo bekend, blijkbaar ergens verkeerd afgeslagen naar Volterra. Wel tof rijden zo. En leve de Garmin en de TomTom in mijn hoofd, we rijden zo langs een andere weg toch lekker terug naar Podero Loghino.

13 en 14 september

Gisteren middag naar Volterra om de blog online te zetten. En om een gazet te kopen, lezen over OHL en mijn 'vorige ploeg' RSCA.

Mails zijn leuk en soms gevaarlijk, er kan werk bijzitten. Toch maar hier en daar geantwoord, een VRT voorstel zal mij vannacht nog wat wakker houden omwille van zijn deontologische consekwenties en vraagstukken. Ineens voel ik ook weer wat ontspannend is: geen antwoorden hoeven te vinden.
Ja, we zijn er toch in Volterra. Dan maar bij Gianpaulo gaan lunchen. Het valt mee en ni mee. Eigenlijk hebben ze een paar typische gerechten. Ik begin direct te denken over 'verbeteringen', ni goe bezig. Voor wie er gaat eten: neem een antipasto voor twee, een primo, een secundo, dat levert genoeg 'vulling' op en drukt geweldig te prijs. Geweldig wel de grappa en limoncella die er altijd gratis bijkomt. Homemade. Spijtig ik moet nog de berg afrijden.Dus alleen een sip van de fles 'hoestsiroop'.
Nog wat aan de zwemvijver (het water is bijna helemaal helder), de planten wateren, en ah ja er is een satteliet TV.
Barca=AC Milan gekeken,en de andere matchen. Ook Genk in svt. Voor het eerst in lange tijd dat het mij lukt een match uit te kijken. Ontspannen toch????

En dan de volgende dag merken het ritme ons bereikt. Slapen tot we wakker worden.Koffietje zetten. Een youghurtje. Beetje lezen in de schaduw. Ook daar aan merk ik de aanpassing. Er is een stralend blauwe hemel en we blijven lekker in de schaduw lezen.Nog even de vijver testen, beetje zon en inspiratie voor de maaltijd. Italiaanse worsten, lekkerrr, eens zoeken waar ze te vinden zijn. In MM?
Lekker slaatje gemaakt,hier het recept.

Een venkel: fijn in schijfjes
Een frisse lente-ui: fijn in halve maantjes
Twee tomaatjes: in blokjes
Verse basilicum: vernsipperd
P/Z (liefst zwarte peper)
twee TL kappertjes
witte wijnazijn 1/2
aceto balsamico 1/2
olijfolie

uurtje laten trekken, zodat beetje 'gekookt en toch nog krakend.,met de worstjes en vers gebakken brood.
Aan te vullen met een Toscaanse witte (wij bianco dei poggi) en ondertussen Jack Johnson op de installatie, het kan niet beter.

12 september

Arthur vertrekt vroeg naar een een festival in Belgrado. Daarom voeren wij Justine 's middags naar de luchthaven in Pisa. Toffe lunch onderweg nabij de Conad, 20 K hiervandaan. Op de terugweg doen we daar de inkopen voor de rest van de week.
Ezi en de mannen zijn ondertussen aan de druivenpluk begonnen.
Hard werken en lange dagen. De lamborghini doet zijn werk. Ik poog hem een van dees nog eens op de foto te zetten. Iets voor Ardan om mee te rijden? De lambo is veertig jaar oud, rupsbanden, en 'behalve olie bijvullen', nog nooit iets aan gehaperd.

Dankjewel Justine en Arthur, jullie zijn geweldig.

Het is al 16.00 als we terugkeren. Nog wat zwemmen, nog wat algen vegen. En kokenetentje spelen. Ons menuutje:

tempura van zucchinibloemen
tomatenslaatje :tomaten uit de tuin!, een jong ajuintje versnipperd, groene olijven in schijfjes, opgelegde lookbollen versneden, PZ, lokale olijfolie, witte wijnazijn.
gegrilde steak...nog lang getetterd...lekkere wijn erbij, deze kwam uit Puglia.

11 september


Heerlijk opstaan. Stilte buiten, snel even rondlopen voor een paar foto's (ja die van gisteren zijn dus vanmorgen pas gemaakt). En dan een heerlijk gezellig ontbijt met een mooi ommeletje. Gezellig kletsen over het huis, het leven, de kinderen (jaja mannen) enfin elkaar beter leren kennen dus.
Ezi komt langs om aan te kondigen dat de druiven rijp en zijn en morgen mogen geplukt worden. Ik wordt bijna ingelijfd. Maar 'vediammo'...
Het is 'zen', een voorbereiding voor Azië om met het schepnet de algenslierten uit de zwemvijver te scheppen. Trage bewegingen, in de zon, en zien dat het water steeds meer en meer helder wordt...
Justine werkt tussendoor aan haar NVRG kolom, ben trots dat ik mag meedenken...
En het goede weer dat zijn we bijna gewoon, toch nog even vermelden dan: nog altijd zon en 30° .
Late namiddag een toertje gaan doen in Volterra. foto
Mooi stadje zoals jullie zien. Vooral Italianen. Tussendoor ook even tijd om de blogs online te zetten. Deze was uiteraard toen nog niet geschreven. Wij herinneren het ons allemaal zo mooi niet meer van tien jaar geleden. Ja, we hebben ondertussen maar besloten dat onze trip naar Toscane in de lente van 2001 zal geweest zijn en dat deze in aanmerking kwam als twintigjarige renewal van ons 'huurcontract'. Waar Praag, twee jaar te laat was (12 ipv 10), zal Toscane een aantal maanden te vroeg geweest zijn. Enfin terug naar 2011.
En naar Pace (www.osterialapace.com klik), waar Justine en Arthur met kussen onthaald worden door het hele personeel. Heerlijke, "echte" Osteria. Pasta Truffolata en pasta con cinghiale (everzwijn) en een werkelijk fantatastische steak. De baas Gianpaulo vraagt om beetje reclame te maken. Is eigenlijk zonde omdat de zaak buiten het centrum ligt en meer door Italianen dan door toeristen bezocht wordt. Hij is trots heeft net een prijs gewonnen als beste Osteria van Italië. Hij lijkt het nodig te hebben, dus bij deze...Heel authentiek, heel lekker en in onze Leuvense normen, helft van de prijs! Mieke rijdt daarna nog de vele korte bochten, waaronder haarscherpe haarspeldbochten, naar beneden. Ik weet dat ze dat zeker in het donker spannend vindt. Dikke bravo dus.

6 september

De dag begint een mooi ontbijt. Uiteraard in een mooie omgeving. Voor vandaag de nadruk op de verse vijgen. Mieke in de hemel. En vers = vers. Namelijk van de boom recht voor de deur. Daarom foto's.

Een dagje uit. We kunnen toch ni de hele tijd hier blijven LLL (liggen-lezen-luierikken). Het lukt al de tweede keer op rij onze strada bianca te verlaten zonder de onderplaat te horen!!!We gaan er op vooruit. Mooie wegen hier, was het niet zo ver, ideaal met de moto. Mogelijk dan in de lente. Anders wordt het wel zweten.

Het is hier de streek van stadjes op de toppen van de heuvels. Het enen na het andere. Ook dit hebben we pogen te vangen op onze amateur foto's. Trouwens heb ik al verteld dat rechtover ons huis ook zo'n veld ligt?


Nog een fenomeen: velden met zonnepanelen. Zoek op de foto,het donkere vlak.

Ons doel: Macerata. Iets grotere stad met een centrum op de top. Een universiteit. Ik kan mij niet voorstellen dat een grote universiteit is. Thuis toch maar eens nakijken. Na enig zoeken en gevraag, een cafetaria gevonden met internet. Het enige van het stadje blijkt. Onze eigenares van Malcesine legde ons uit openbaar internet in Italiê moeilijk ligt omwille van een wet op kinderporno...Hier hebben ze anders een tof systeem gevonden om in te loggen. Je moet je registeren via je monbiel nummer, je nummer is je ID en je ontvangt een sms met je inlog code.Enfin de blog en de foto's online gezet. Er valt nog veel te leren. Dank zij een tip van Ardan kunnen jullie nu eindelijk en echt de foto's zien op ons picassa album.
Plakken in de tekst blijft maar niet lukken. Bijsnijden van foto lijkt te lukken en dan weer niet.
Ritje terug, nog meer mooie vergezichten.
Als herinnering aan Nerano (lang geleden, achter Sorrento) een pasta gemaakt met zucchini, look, ricotta. Mmmmm.

7 september

Vandaag bezoekjesdag. Afgesproken met Hans en Tinneke die aan het Trasimeense meer logeren om elkaar halverwege te zien. Wij hebben de mooiste en ook de langste rit in tijd, door de Apenijnen. Kronkelen en mooie gezichten, even boven Montegiorgio is de natuur al anders, groener, de zonnebloemen en de maïs later. We dachten ook door het nationale park te rijden doch de tijd blijkt te ontbreken.

Foligno, de ontmoetingsplaats hebben we zomaar gekozen,wegens halverwege. Het blijkt in eerste oogopslag een rommelig stadje te zijn. Bij nader toezicht en een verder zetten van de poetsbeurt die aan de gang lijkt, wederom een pareltje van de renaissance bij aan de Italiaanse kroon.

Dat is onderweg ook opvallend: de stadjes op de heuvelruggen worden allemaal gepoetst. De centra mooi en proper uit, op vele plaatsen lijken de kerken en de omringende huizen opnieuw gevoegd, geeft een museaal effect. En je kan je nog enkel voorstellen hoe vervallen velen er in het recente verleden zullen uitgezien hebben.
Op de markt van Foligno, met Hans en Tinneke superlekker gegeten, en lekkere lokale wijn gedronken. Een feest voor de ontmoeting en een feest voor het palet. En net bij de koffie sms van Marc en Marijke 'we zijn al in Ancona'. (Voor wie de verhalen kent ik ken Marc uit de eerste kleuterklas, oeps meer dan een halve eeuw). Oeps wij moeten terug! M&M gemeld dat we binnen enkele uren daar zijn, dat ze maar over het poortje kruipen en in het zwembad duiken.


's Avonds nog samen inkopen gaan doen, en lekkere risotto gemaakt. De kadavers van de wijnflesen groeien.

8 en 9 september

Rustige dagen. Zoals het de bedoeling was. Dus ook niet veel speciaals te melden.
In de fotoreeks heeft Marc het huis wat beter in beeld gebracht. We zijn op vrijdag, zoals echte toeristen betaamt, de markt van Montegiorgio afgelopen en het stadje eens doorgelopen. Op de foto zien jullie het potentieel.

Bij internet contact wil ik nog wel opzoeken wat de rijkdom van deze steek einde zeventiende eeuw zou geweest zijn. Palazzo's groeien ook enkel op geld he.Namiddag genoten van de omgeving, het boek en het zwembad. De eerste full blu dag. Dat maakt het nog warmen en het plonsen en zwemmen nog aangenamer.

Voor 's avonds inktvisjes gemaakt met pasta. Voor elk van ons een hoedje gevuld met: de gehakte tentakeltjes, gehakte lokale worst, gestoofde radiccio, limoenzest en limoensap en broodkruim. Dat in een sausje van verse tomaten (1kg) aangevuld met een blik, en daarin de inktvis laten stoven. Sausje afgekruid met PZ en citroentijm uit de tuin, kappertjes en vier tenen look. Bordjes waren leef op einde van de maaltijd!

Morgen afscheid nemen en op weg naar Justine en Arthur in Volterra.

10 september

En PS de data van de picassa zijn een beetje verschoven. Nu geen tijd en lange link om uit te zoeken.
Dus 7 en 8 sept in picassa hoort bij 8 en 9 op blog, en 9 sept hoort bij 10 op blog.
Komt later in orde.
Nog even opgeruimd, afscheid genomen van M & M, en Casa Aurelio vervolgens achtergelaten. Na een ommetje naar de Conad voor wat wijn en 'olive' (gevulde olijven,specialiteit van Ancona) voor Justine en Arthur, de GPS gevolgd naar Volterra. Best een mooie rit. De GPS stuurt ons op een bepaald moment door een baantje van een auto breed naar beneden de Apenijnen af. Scherpe bochten, steile hellingen, bossen en geen mens. Schoon. En ineens is daar de beschaving weer, aangekondigd door een mooi oud fort.

Verder langs Assisi, Perugia, Sienna, San Geminiano naar Volterra. Spannend, met minimale aanwijzingen hebben we toch Podero Loghano gevonden. Of beter, wederom een paradijs gevonden. De eerste foto's moeten voor zich spreken.
Jus en Arthur zijn zoals geweten hele lieve en warme mensen. Dus wij voelen ons direct thuis.
Omdat wij overal waar we zijn onze hum nog opjutten door 10/dag te zeggen 'dat is hier allemaal van ons', krijgen we ook de toestemming van Jus en Arthur hiervoor op hun domein :-). Het weze duidelijk dat wij ons niet laten hinderen door de omschrijving van hun domein, wij bedoelen zover als je kan zien...
Bij het eten 's avonds (lekker bereid door Justine) nog een leuk SMS van Matti: OHL wint! Ze krijgen ons niet meer uit eerste. OHL,OHL,OHL, olé,olé!!!!!

4 en 5 september

Prachtig. Pastoraal, stil. Twee dagen met zon, en zwembad; en zon en wijn; en wijn en eten; en zon en een goed boek. Goed voor elkaar zorgen. Bedienen en bediend worden.
Belangrijk onderdeel van het huis: een goed uitgeruste keuken met goede potten. Zo uitzonderlijk in huurhuizen. Wie ons kent: jiepiejee!
Ik lees 'the Thousand Autums of Jacob de Zoet van Mitchell (thanks Tom). Soms een moeilijk woord (achtiende eeuw VOC in Japan, dus specifieke termen; ook wel grappig in het Engels lezen over mensen die Nederlands spreken). Om dat  moeilijk woord zou ik graag kijken op Google, edoch. Wel internet beetje missen, is toch nog meer weg zijn... Mieke leest een whodunit zoals je ziet.
De vliegenmepper is niet voor de dader maar voor de wespen die hier ook graag zijn.
Wat wisselende bewolking, een nacht met veel wind, en ja een paar druppels (te merken aan het stof op de auto, wat kratertjes in, doch niet afgewassen). Soms een onweer in de verte. Weinig sterren daardoor. Overdag dus soms beetje schaduw van een cumulus, zo moet dat hier heten, anders volle zon en bakken.

Voor de omgeving van het huis: kijk maar op Picassa, of als het mij lukt op link hieronder.

3 september

Nog lekker  ontbijten met het gratis bijgeleverde zicht op het Lago di Garda. Laat de bokes en de koffie extra smaken. Gisteren op Michelin gekeken een kleine vijfhonderd K naar Montegiorgio. Het meest lijkt langs de snelweg te doen.
En daar nijpt het schoentje of beter daar stropt de snelweg. Italië heeft mooie snelwegen, doch niet zo dicht als bij ons. En er zijn blijkbaar veel Italianen die op zaterdag ergens moeten zijn. De snelweg in de Po vallei zit eivol. Stilstaand verkeer, werken, ...enfin same story als over de Brenner. Duurt dus wat langer dan gedacht. Uiteindelijk raken we na een tocht van goed 8 uur voorbij Ancona en kunnen de snelweg verlaten voor de laatste 32K. De Britse eigenaar heeft een goede beschrijving opgesteld, amaai, al zullen er nog mensen het huisje missen...en dan vraag ik mij af. Casa Aurelio heeft geen adres.
De laatste anderhalve K zijn 'Strada Bianca', mooi, spannend, echt het veld in...
Ons Beetje (den auto) is hier niet echt op voorzien, wegens lage ophanging. Stil rijden, af en toe toch een schraapgeluidje onderaan...en we zijn er! Beeke ziet al wit van die anderhalve K wit stof. De grond rondom is geploegd, ziet er kurkdroog uit en leemachtig.

Het huis: super! Mieke wordt er lyrisch van. En een degelijk uitgeruste keuken. Joepie eindelijk kokkerellen op niveau. Een grote living. TV en dvd's. Geen internet, zoals jullie al zullen gemerkt hebben aan het tijdelijk onderbreken van de blog.
En dan de tuin: pastoraal zicht op hellingen en vallei. Stilte. Amper een auto te horen (en 's nachts op krekels na, en een eenzaam blaffende  hond ver weg....STILTE.

Op goed geluk weggereden en nog een supermercato gevonden in Montegiorgio. Niets toeristisch hier. Lokaal stuff. Op het terras van het lokale kaffee, kletsende oude peekes. Geen vrouw of jongere te zien hier. Eten en drank dus in orde.
De dag geindigd op het terras. Mieke eindelijk gewonnen met kaarten, gelukkig en blij. Om af te sluiten, de grooote lukse: naar het zwembad, kleren uit en in uwe pure nog wat gaan zwemmen. Geen kat in zicht, zo verlaten ligt dat paradijsje hier. Dus dat wordt het ritueel: opstaan en gaan zwemmen, en nog even afkoelen voor het slapengaan....

2 september

Goed nachtje slapen. Meer dan dat. Tien uur plus is hier een must. Naar buiten kijken. Altijd mooi. Altijd anders. Vandaag open en later bewolkt en dan weer zon en dan weer...Snel wisselt het hier...

Maar eerst ontbijt op het terras! Verse meloen, Griekse youghurt, knappend brood en kaas...koffietje en wat tetteren. Oeps al tien uur. Proberen op de blog, fotokes van gisteren ordenen, selecteren, opladen...tot daar wel. En dan verbinden aan de blog. Dat lijkt vandaag anders te zijn. Een bezigheidje: foto plakken, foto aanhangen, niks lijkt te lukken vandaag. Is wel lekkere tijdvulling. Een alsof taakspanning. Doen en leren. interneut worden. Ondertussen uurtjes die doorgaan. Ah sms, ons Line wat langer werk. Blij. Even met drie skypen. Ondertussen Mie Sms-en. Zijn we verbonden, of niet! Skypetje hier, chatteke daar, beetje gmailen, ...

Oei is al middag voorbij. Naar Spar afgedaald in de zon. Hmm waarom geen vongole vandaag. En slaatje vanmiddag. Lokaal bubbel gevonden.Nog snel even in de diepvries terwijl het slaatje vaardig gemaakt wordt. Lekkere tomaatjes hier. En in de zon met zicht op wisselend meer onder wisselend weer. Lekker, oei , zijn die bubbels nu al op. Lekker tetteren. De koning te rijk. Herhalen: dat is hier allemaal van os! Amaai zo schoon hebben we nog ni gezeten. Stomme grapjes en lachen. Zou ik toch al de grappa proeven. Waarom ni. Oei is het al vier uur, en we hebben nog geen knijt gedaan. Ikke beetje maffen, Mie beetje aan zwembad.
Daarna samen, ik met herstelde Ipod in oor. Allee zes uur. Radio 1 aan. Gestreamed. Azerbeidjan-Belgie. Vol Hoop. Ondertussen vongole maken. Op twee vuurtjes. Met anderhalve kom. Jiepie samen klaar. Flesje uit Lugano kraken. MMM smikkelen. Lekker toch. En zo simpel. Yes 1-O. Fck 1-1.

Opruimen want morgen verder. Naar Montegiorgio. Le marche. Geen idee of internet daar. Zullen wel schrijven. Maar of het gedeeld raakt. Geen idee. Zo'n vierhonderd kilometer. Naar het zuiden. Weer schoon hopen we. Is het de aanpassing die de dag zo snel doet doorgaan?

Ah. Geen foto vandaag. Vergeten. Niets nieuws ook. Voor de liefhebbers, klik op link Picassa rechts. Moet weer zoeken of lukt in blog zelve.
Nog achttien weken. Amaai we gaan dit gewoon worden. En traag.

(kwam in mij op deze stijl. D Verhulst?)

1 september: kindjes naar school

Amaai, hier gepast feest voor alle kindjes. Dag begonnen met veel wolken, en dan heel donker en regen en onweer. De overkant van het meer ni meer te zien.Zo droomde ik het ook als kind. Zon in de vakantie en regen als de school begon. (spijtig was het ook wel omgekeerd).
Voor alle kindjes en ihb voor Elias, Ismene, Elise en Arno (voor zijn eerste dag bij de grote kindjes) dus dit feestje hier met onweer.
Doch het trekt hier zoals voorzien vlug over, en het blijft warm. Tegen middag al weer lekker zonnetje.

Nu lekker carpaccio si, met wijntje (muscat geprobeerd, beetje zoet ma alle) en dan langs de kust gaan wandelen: lungolago.Ondertussen blij met internet, en Mie blij met mij (ook om andere geheime redenen). Nu internet gaat, tof lezen van gazetten, en oplossen van probleemjes en zo een techneutje worden. Lukt zoals jullie zien al met foto's, moet nog kortere weg zoeken, doch begint te komen.En belangrijker: Ipot was kapod. Vastgelopen, geen beweging in te krijgen. En dan is er het net he. Even googlen en er staan allerlei suggesties. Gelukt via terug gaan naar fabrieksinstellingen (menuknop en centrale knop ingedrukt houden). Blijkbaar vorige keer bij op dees laptoppekke zetten paar onderdelen ni goed gecopieerd, programma herstelt en zet op zij. Dus nu terug Ipod ipv Ipot.