Mieke beëindigd het ene boek na de andere. En ik ben nog maar aan boek drie. Op het einde van de dag nog tweehonderd van de zevenhonderd pagina's te gaan. Mooi boek: Willy Lamb, the hour I started to believe. En vlotte vertellende pen.
De hoofdfiguur is absoluut geen held, zijn tweede vrouw noemt hem emotioneel castrato. Ik kan volgen. Af en toe poog ik hem aan te moedigen: allee spreek dan toch, laat u zien aan die vrouw...Dus goed geschreven he als ge zo bezig zijt!
Verder 's middags lekker pastaatje van Mieke en 's avonds gaan eten bij hotel onderaan de berg naar Volterra. Wij zijn de enige gasten. Meestal is dat geen goed teken he. Doch Justine heeft ons deze mensen gewezen. Hun achtergrond is speciaal: hij een ex gevangene en resultaat van rehabilitatie programma hier en zij een Duitse.
Het eten was lekker. Homemade ravioli. Cinghiale wederom en konijn. Lekker gekruid beiden. En een goede fles, dus dat maakte het wat duurder. Is ok, de madam babbelt vlot. Gezien haar Duitse achtergrond versta ik haar Italiaans beter. Enfin ze spreekt trager. Je weet hoe dat gaat met Italianen,Fransen, eens ze horen je hun taal een beetje spreekt gan ze in normale tettervitesse.Enfin om hun wat te steunen, wat ook de vraag is van A en J gaat deze blog nu online op zaterdagochtend vanop hun terras.Morgen geen blog denk, ik. Wat opruimen, de was, inkopen voor een slaatje en een pasta voor onderweg. Boek uitlezen. Laatste zwem. Vroeger gaan slapen en zondagmorgen vroeg, zes uur is het plan, opstaan en de piste in.
Oh ja, en de foto's. Als het donker wordt zitten de kikkers lekker te kijken rond de zwemvijver. Ik heb er eens dertig geteld. Niet makkelijk om hen een beetje op beeld te pakken. Zogauw ze iets merken ploepen ze allemaal in het water. Hier toch een poging om hen weer te geven.
De hoofdfiguur is absoluut geen held, zijn tweede vrouw noemt hem emotioneel castrato. Ik kan volgen. Af en toe poog ik hem aan te moedigen: allee spreek dan toch, laat u zien aan die vrouw...Dus goed geschreven he als ge zo bezig zijt!
Verder 's middags lekker pastaatje van Mieke en 's avonds gaan eten bij hotel onderaan de berg naar Volterra. Wij zijn de enige gasten. Meestal is dat geen goed teken he. Doch Justine heeft ons deze mensen gewezen. Hun achtergrond is speciaal: hij een ex gevangene en resultaat van rehabilitatie programma hier en zij een Duitse.
Het eten was lekker. Homemade ravioli. Cinghiale wederom en konijn. Lekker gekruid beiden. En een goede fles, dus dat maakte het wat duurder. Is ok, de madam babbelt vlot. Gezien haar Duitse achtergrond versta ik haar Italiaans beter. Enfin ze spreekt trager. Je weet hoe dat gaat met Italianen,Fransen, eens ze horen je hun taal een beetje spreekt gan ze in normale tettervitesse.Enfin om hun wat te steunen, wat ook de vraag is van A en J gaat deze blog nu online op zaterdagochtend vanop hun terras.Morgen geen blog denk, ik. Wat opruimen, de was, inkopen voor een slaatje en een pasta voor onderweg. Boek uitlezen. Laatste zwem. Vroeger gaan slapen en zondagmorgen vroeg, zes uur is het plan, opstaan en de piste in.
Oh ja, en de foto's. Als het donker wordt zitten de kikkers lekker te kijken rond de zwemvijver. Ik heb er eens dertig geteld. Niet makkelijk om hen een beetje op beeld te pakken. Zogauw ze iets merken ploepen ze allemaal in het water. Hier toch een poging om hen weer te geven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten