De lampkes van Line en Ardan hebben dienst gedaan bij het opzoeken van het sanitair. Nu is duidelijk dat de overvloedige afwatering niet enkel aan het bier of de rijstwijn ligt. Mogelijk doet ook groene thee irrigeren. Kwestie van in sync. te blijven met de omgeving zekerst.
Het was wel hard slapen op de vloer,doch ook goed slapen. Geen airco, lucht van buiten. En 'snachts de regen in bakken op het dak. We hoorden dat dit dak van bladeren er al vijfentwintig jaar ligt, en nog geen lekje. Door de dunne bamboevloer hoor je wel ieder opstaan en rondlopen.
's Morgens is de regen voornamelijk overgegaan in miesel. Ontbijt is heerlijk, zelfs een pakske nestkaffee kan fantastisch zijn. En dan veel fruit en heerlijke bananenpannekoeken. De kleine banaantjes hier zijn heerlijk: zoeter en romiger. En klein intiem detail: we kunnen ...! (ondanks de sanitaire omgeving). Nood breekt wetten he. In nood mag ook ieder de sacramenten toedienen leerde ooit de Mechelse catechismus.
En dan weeral FANTASTISCH. We hebben het pogen vatten in de
foto's.
Wat niet te zien is: Mahn loopt op roze, plastieken, instekertjes, drie maten te klein (we vernemen later dat hij zijn sportschoenen, die hij kreeg van vorige klanten, niet nat wil maken), en nog kunnen wij hem niet volgen!
Ook niet te zien, ikke op mijn gat. Mieke op de poep en uit evenwicht gereed om in het rijstveld onder te vallen, en Mahn op zijn gezicht. En maar lachen. Geweldige manier om met tegenslag hebben ze hier: lachen en gieren. Ook als wij iets niet kunnen: lachen.
Twee uur stappen doen we op deze tocht. Rondje over de berg via ander stuk vallei terug. Ook Helloo roepen ondertussen...

Daarna afscheid nemen van de madam. En op weg met de brommers. Het plan is om niet langs de grote weg terug te keren, maar achteraf baantjes te nemen, 'only 50 km more'. Wat een avontuur zal dat worden. Eerst lijkt de brug verdwenen en vervangen door een brug in aanbouw. Met wat vragen van Mahn vinden we toch een oversteek. Er ligt wel een bamboeponton met een paar jongens erbij, Mahn lijkt van plan over de dam te rijden. Hij doet het eerste stuk, en dan ik. Over glibberige stenen, schiet ik uiteindelijk bijna het diepere deel in. Mahn komt mij redden en rijdt verder, tot...hij op het einde van de dam met moto en al in kniediep water terecht komt. Daarna met de tweede brommer idem. En weerom maar lachen, ik nu ook met hem. Niet uitlachen, dus, goedmoedig oppakken. Zijn sportschoenen die hij in een plastiekzak gebonden had om mee te rijden zijn ondertussen natuurlijk wel nat!
Aan de overkant is er ondertussen veel volk gekomen. Anderen doen de oversteek met de jongens. En zwaaien Helloo. Deze groep gaan we nog tientallen km op allerlei plaatsen tegenkomen. Zij rijden verder en Nahm draait de meest verzopen moto een beetje uit elkaar, poogt het water uit het systeem te krijgen, trappen, bougie afdrogen enz...
De gast van de pont komt gewoon helpen, ik doe ook een klein deeltje door de schroevendraaier met vod in de ontstekingsruimte te houden terwijl Namh aantrapt. Met de hand is dat niet houdbaar voor je denkt 'luierik'. Fantastische machientjes: broem en ze zijn weer vertrokken.
Nu lijken we echt in land waar geen toerist komt. Spijtig genoeg regent het stillaan harder. Dat maakt het alleen maar 'minder fantastisch'. Dorpjes, veel buffels, overal kinderen en heel opvallend, scholen. Wij erkennen ondertussen de opschriften die volgens ons besluit zeggen: de jeugd is de toekomst van ons mooie land. In het kleinste dorp zijn kinderen en scholen, regelmatig zijn er grotere scholen. En zoals we vanavond in de regen nog zullen merken, ook op het platteland zijn er massa's kinderen en jongeren. Velen op de fiets en de meesten in de blauw en witte trainingsjek van de scholen. Toch nog iets commie, en iets heel tofff. Er wordt duidelijk gekozen voor onderwijs.
Ergens verder, een uurtje misschien, na een paar hellingen van 10% waar onze Honda zich in tweede over trekt, is de weg onderbroken en veranderd in een modderbrij. Tevens redelijk stijl bergop. Mahn vraagt dorpelingen of het ver is, 100 m is het antwoord (het blijken er laat ons zeggen 400 te zijn). Hij wil dat ik probeer en ik wil niet liever. Na honderd meter steek ik vast in eerste, en in tweede raak ik niet meer vertrokken. Mijn sandalen zijn ondertussen veranderd in leemblokken en wegen een paar kilo. Moet moeite doen om ze aan te houden. Ondertussen komt de groep van de pont weer voorbij. Al dan niet sukkelend. De madammekes doen hun schoenen uit en lopen door de modder. Ik probeer ook, doch mijn voetjes zijn te delicaat voor deze modder met steentjes. En mijn sandalen worden zwaarder en vallen steeds uit. Je kent het 'laars in de modder fenomeen' van bij ons. Ik moet weer gered worden door Mahm.

Paar kilometer verder staan we in een beek om onze schoenen te wassen. We zien er nogal uit. Modder tot ver op de broek. Nat. Maar laat ons lachen, we kunnen dat nu ook al. Ergens onderweg stoppen we bij een eetplaats. Enkel noodle soep op het menu zegt Mahm. Ok zeggen wij. Beef or pork vraagt de gast van het kraam: en dat blijkt letterlijk ook zo, zie foto's. De pint die ik wel verdiend heb laat op zich wachten, als ik navraag blijken ze die elders halen. Alsook de noodles en de bouillon. Uit een oplospakje zoals bij ons, maar aangevuld met de beef, en lekkere verse kruiden is het lekker en verwarmend.
Nu nog 90 km zegt Mahn. Amaai en het is al 15.30 u. Ik denk dat lukt nog wel. Aan 40 km uur gerekend moeten we vroeger zijn. Zijn inschatting blijkt beter. Edoch de resten van de storm vallen nu over ons. Soms met straffe windstoten. Het wordt duister, de weg zit vol putten. Later wordt het donker, we stoppen nog ff om iets te drinken of om te plassen en geven gaaaaaaaaaas. Daarom is de laatste foto ook van het boven beschreven noodle eten. Uiteindelijk blijkt dat nog een zware tocht voor de poep, voor de nek, voor de ogen, ... Ik rijd ondertussen zonder bril wegens de regen op die van mij. Ik poog het achterlicht van Mahm te volgen om putten te vermijden, maar kwak af en toe in één. Soms is het beetje te spannend omdat de Vietnamezen niet graag de lichten van hun brommers of fietsen aansteken. Omdat we zelf zowel links als rechts van de weg rijden op zoek naar de goede ondergrond is dat soms verschieten als je op het laatst zo een tegenligger merkt. De kinderen uit school zijn gelukkig met horden en daardoor zichtbaar. Het hotel wordt ook ongerust waar we blijven. Doch moe, zelfs een beetje op, met stijve nekspieren van het turen en rijden, bereiken we Nihm Bihn. Eerst een warme douche, waarbij we onze kamer een beetje in een modderbrij veranderen, verse kleren aan, rest laundry service, een pintje en een rijstschotel moeten voor warmte zorgen. Beetje moeilijk dat opwarmen, mijn flies heeft ook wat vocht gepakt onder de regenjas en dus worden mijn nieuwe kleren ook weer nat. Gelukkig draait de airco ook op positief, en kunnen we warm slapen en dingen drogen.