Tuktukken rond Battambang: 31 Oktober

De nacht was een beetje pijnlijk. Darmen of de matras te zacht en rugpijn, ik kan het niet goed onderscheiden. Na het opstaan denk ik maar de matras, want een spidifen en opstaan verhelpen de klachten.
We vinden de ticketting voor de boot. Hopelijk de goede. Doch tot nu toe liep er nog niets echt mis, dus...
We hebben wel last van dezelfde tuktukker die ons blijft volgen en aanspreken, hoe vaak we ook nee zeggen. Tot ik hem vertel dat we mogelijk wel een tuktuk gaan nemen doch in geen geval de zijne omdat we hem opdringerig vinden. Dan geeft hij het op.
Het motorverhuurbedrijfje dat we zoeken is dicht en we aarzelen toch met verhalen over de politie in Cambodja. Onderweg spreken we een wachtende tuktukker aan. Die doet gelijk van zijn prijs af, en zal ons later uitleggen dat met de overstromingen hij al twee maanden geen grote rondrit meer kon boeken. Dat verklaart de agressieve benadering van de anderen.
Eerst gaan we naar de bamboetrein. Het ritje met de bamboetrein is plezant. Al vinden we ook onderweg een opa die wat veel aandringt.

We zien ook nog een trouwfeest onderweg, mooie landschappen, beklimmen een hoge tempeltrap en laten ons bij een andere tempelberg met de brommer naar boven voeren. Leuke dag zo. Dan op het dakterras, geblogged, en gezocht naar een verblijf in Siem Reap. We willen niet meer op zoek als we in de late namiddag aankomen. We bellen ook de tuktukker die Ewout ons aanraadde en die komt ons ophalen aan de boot.

foto"s van de dag

30 oktober: Battambang, riverside cafe.

We werden dus op tijd opgehaald en afgeleverd door onze motorgidsen. De bus is local, en rijdt vaak geweldig traag omdat de weg stuk is. Op een bepaald ogenblik loopt het water over de dijk. Op zich een ok rit, ze duurt wat lang.

Nog voor we stoppen in Battambang, wordt de bus al gevolgd door zwaaiende motoren. Eens gestopt verdringen een hoop tuktukkers met hotelaanbiedingen zich voor het raam. Allee eerst voor het raam, dan door elkaar roepend van aan de deur van de bus, dan op de bus. En allemaal tegen ons omdat wij de enige touristen zijn. Dus de raadgevingen van LP niet echt kunnen volgen, zijnde blijf altijd glimlachen. Afstand en stilte geëist. Dat helpt een beetje. Een spreekt goed Engels en stuurt de anderen weg om dan verder tegen ons te blijven praten, ook al vragen we om te stoppen. Echt een ander gevoel van personal space hebben ze hier.
Later vernemen we, met de overstromingen in Thailand en in Siem Reap zijn de toeristen weggebleven. Doch we voelden ons bijna opgegeten. We sturen ieder weg, behalve de ene die blijft plakken en praten, ook al stappen wij door de stad op zoek naar een hotel.
Dat vinden we in Royal een oud koloniaal hotel met hier en daar nog een touch grandeur. De kamer is mega en de AC werkt. Op het dak is een tof dakrestaurant. En gewone prijzen. We boeken gelijk maar twee dagen, dan moeten we vandaag niets meer uitzoeken. Daarna gaan we dwalen. Dat betekent vooral tuktukkers pogen uit te leggen dat we willen stappen.
We vinden een ATM, lopen door de stad, vinden wat koloniale gebouwen, een rare tempel (Hindu of Buddha?), en geven het bijna op om het riverside cafe te vinden als eindelijk een bordje. De ingang is nog een beetje shabby, maar eens de trap op....voelen we ons in het paradijs. De Jameson aan dezelfde prijs van de pint, en twee vingers hoog. Beetje babbelen met de andere klanten: twee. Eerst Fransen die hier werken over moto's en veel later op de avond met Chris en Ranesh. Zes uur later voert een tuktuk ons terug naar het hotel.

fotoverslag

29 oktober: pottenbakken.

Ontbijtje en weg uit PP. Terwijl de bevolking toestroomt voor een koningsfeest. Het ophalen is weeral een kunst, met een minivan worden we afgeleverd aan het busstation, en op de goede bus gestopt. De bus is gekoeld, een beetje roestig en gedeukt. Hij zit wel vol, met naast ons nog een koppel toeristen. De rest locals.

Het blijkt een hele karwei om de stad uit te raken, en de wegen hier zijn zoals in Vietnam, soms meer gat dan weg. Dus de gemiddelde snelheid ligt eerder laag. Al is ook gelijkend dat bussen, ook hier, bij voorkeur het snelst rijden, iedereen voorbijtoeteren en dit op het linker baanvak zogauw de weg dat toelaat.

We gaan naar Kompon Chhnang omdat ons Line daar ook is geweest, en we mikken op een hotel dat ook tripadvisor goed vind. Aangekomen zijn er voor ons een paar verassingen:het welkomsbrommercomittee vraag 1 USD voor ons vervoer naar het hotel. Het hotel blijkt evenwel volgeboekt door een groep Koreaanse studenten.
Onze brommermannen nemen ons mee door het centrum van dit stadje. We zien gelijk dat hier niet veel te doen is, en dat het centrum nog onder water staat. Dat levert alvast speciaal vervoer op. Samy en Channy leveren ons af bij een ander hotel, rustig gelegen, wel internet kondigt het aan. Wat blijkt: het internet werkt niet, ook de vaste lijn niet, en het is 'wedding season'. Twee trouwfeesten zullen ons de hele nacht auditief gezelschap houden. Dus niets rustig.
We gaan wel op toer met de brommermannen die we inhuren tot morgenvroeg. Zij voeren ons eerst naar een plek om iets te eten, alleen baan restaurantjes hier, daarna naar de floating villages. Doch hier moeten we een boot huren en daar hebben we nu geen zin in. Gezien Mieke's pottenactiviteiten van de laatste maanden willen we eerder naar het pottenbakkersdorp gaan. Dat is stap twee op de trip van Channy en Sami en helemaal de moeite waard. Vooreerst rijden langs stofwegen, door prachtig landschap, naar een dorp waar inderdaad nog ieder huis bezig is met pottenbakken. De foto's pogen een aantal processen te vangen, ook voor Polle.

Daarna nog een ritje door rijstvelden naar een klooster waar we van op de top pagode een zicht hebben over de stad. We zijn in de late namiddag al terug, na een douche, vragen we om ons af te leveren aan het volzette hotel, daar drinken we wat, en kunnen we online wat skypen met Fem en Line. Hier is ook het enige restaurant van de stad. Na de maaltijd bellen we onze gasten die ons ophalen en in ons hotel, 3 km verder afleveren.
Zoals gezegd een trouwfeest. En lawaai en muziek de hele nacht. Kenmerk voor een goed feest blijkt een luidspreker te zijn die aan de buitenkant van het feestgebeuren bevestigd wordt. De foto's zijn wel van deze ochtend, doch ik steek ze mentaal en electronisch bij de post van gisteren. Net op tijd denk ik er nog aan dat ik het geluid ook kan laten horen mits een filmke.
Oeps en bijna vergeten. Gisteren kochten we ook ons busticket naar Battambang. De gasten gaan ons aan het hotel opladen en aan de busstop afleveren. Merkwaardig is wel dat de hele afstand van PP naar Battambang evenveel kost als elke tussenstap op zich.

28 oktober: rust in PP



Niet echt veel gedaan vandaag. Een bus gevonden en geboekt voor morgen.
Wat gewandeld, gezweet, het is ondertussen echt warm hier, en op een bijzondere
plek gegeten. De bocht in de rivier (foto boven) is een artefact van het panoramisch beeld (180°).
Wij waren alleen op deze straffe plek, een dakterras van een posh hotel met zich op de Tonle Sap.
Rechts in het beeld vloeit deze in de Mekong.
Een van de kamers met riverview stond open, waw. En tegelijk, een beetje raar, de liftkoker is leeg.
Dat verklaart misschien mede waarom wij hier op het vijfde of zesde alleen zitten te eten.
Daarna gelezen, uitgepuft op ons terras. Wat gezocht over Kompon Chhnang,
waar we morgen naartoe gaan. En gekeken naar de drukte op straat, en naar de
monniken recht tegenover.
's Avonds blijkt nog eens hoe dit aan de rivier een uitgaansstad is. Wij houden het bij een ijsje als avondmaal.
beetje meer beelden

27 oktober: tuktuk en killing fields

Vandaag hebben we voor de hele dag een tuktuk 'besteld'. We willen killing fields en de oude gevangenis bezoeken. Killing fields memorial ligt 17km buiten PP.

PP is niet zo reuzegroot, al snel verschijnen er velden. En, een paar km buiten het centrum, ook een 'gewone" Aziatische stad: water, putten in de weg, drukte een verzameling van huizen en hokjes, volk. Wat wel anders blijft dan  in Vietnam: meer en luxueuze auto's. Blijkbaar is de stap hier: geen auto of direct een dikke SUV, of Mercedes 500!

Tuktukken is tof. De onze wordt getrokken door, naar wat ik vermoed, een Chinees moto-ke. En gereden door Rottana, die dat erg voorzichtig doet. De maks snelheid schat ik in op 25km/u. 

Bij killing fields nemen we de audiobegeleiding. Dat is een heel goed idee als je er bent. De uitleg is sober, emotioneel, pakkend en uiteraard wreed. Doch de toon is respectvol, zacht, niet wraakzuchtig en tegelijk helder. De uitleg laat je de plaats beleven, terwijl je er bent, wat toch anders is dan 'er over lezen ', terwijl je zelf elders bent. Je staat op de executieplaats, je kijkt naar een gewoon ogende boom waartegen wreedheden gebeurden... We zijn allebei stil, luisteren en zeggen verder weinig. Het is duidelijk wat je hier voelt. Dit is een plaats om in ere te houden. Dit soort 'eerbetoon' begrijp ik beter dan nog eens een nieuwe tempel aan Buddha. Doch dat zal ook wel een verhaal hebben. Zien of we dat tegenkomen.

Voor we, terug in de stad, S-21, een voormalige school omgevormd tot foltergevangenis, bezoeken,  eten we wat in een ecologisch/sociaal verantwoord restaurantje uit  de LP.

Ook in S-21 zijn we stil. Hier is de rondleiding minder goed georganiseerd. Al blijft het wegen dat wij mensen tot zo iets in staat zijn. Het doet je nadenken over de gevaren van collectivisme. En nadenken over de gevaren van individualisme dat deed ik al. Alles zal wel weer zijn Yin en Yan nodig hebben. Het bezoek valt ook mooi in de plooien van 'Luz' het boek dat Mieke net uit heeft en ik nu lees over gelijkaardige feiten in het Argentinië van vorige eeuw. Alleen hadden ze daar net de omgekeerde "ideologische " uitleg. Daarna hebben we eigenlijk geen plan. We vragen de tuktukker om ons naar een reisbureau te brengen waar we hopen een boot te vinden om morgen naar elders te verkassen. Dat levert een toffe tocht doorheen de stad op. Na de ervaringen van vanmorgen, lijkt dat nog het tofste. We willen eigenlijk niets bezoeken. Gewoon wat rondrijden en iets drinken.

Rottana brengt ons naar een plek waar we iets kunnen drinken, hij laat ook het woord 'garden' vallen. Zoals vaak begrijpen we de mensen hun Engels hier niet goed. Net als in Vietnam hebben ze een speciale uitspraak. En is het raden wat ze zeggen. Velen klinken tegelijk vlot en onbegrijpbaar in het Engels. Blijkbaar zijn wij dat ook, ook wij moeten onze zinnen vaak herhalen. De plek waar hij ons aflevert, toont mogelijk het moderne Cambodja: het is een soort park met namaak Cambodja, en speeltuigen, en namaak tempels enz. Kitsch is internationaal. Nu midden in de week is er bijna niemand. Op zondag loopt het hier vol. Tof is dat het zo ver ligt, wat buiten PP zodat we een leuke rit en een leuke rit terug hebben. Ik poogde dat in een tuktuk zitten te vangen op een filmke.

's Avonds besluiten we eens de andere kant op te lopen en naar de 'lungoMekong' te lopen. Gek, we zitten blijkbaar bij streetfood paradise, op 20m en we hadden het nog niet gemerkt. Evenwel de perikelen van de vorige dagen zeggen 'afblijven'! Op de boulevard langs de Mekong is het druk, nog meer buitenlanders, zoals wij, en spijtig genoeg ook gezinnetjes die op de grond slapen. Op de brede 'dijk' lopen jongeren te flirten, te sjotten, te badmintonnen,  tussendoor ook wel een hoertje vermoeden we.
Er zijn hier in PP opvallend veel 'oudere' blanke mannen, dat is op zich geen goed teken he. Gelukkig zien we hier niemand met een kind rondlopen, bij de 'gelukkigen' hangt er een Cambodjaanse vrouw aan de arm. Op de terugweg biedt een man op een brommer ons drugs aan (yama en opium). Mogelijk is dat ook een verklaring voor de aanwezigheid van oude hippies?

Oh ja. Het reisbureau was niet up to date en kon niet helpen. Wat wel blijkt te kloppen: er is teveel water in de Mekong en er varen geen boten wegens te moeilijk. Dus we zoeken een alternatief pad en besluiten dan maar nog een dagje in PP te blijven terwijl we dat uitzoeken. Anders moeten we zo snel gaan he, dat hebben we ondertussen verleerd.

Hier de foto's van vandaag.

P in PP: 26 oktober

Lang slapen, is hier tot 7.30. Doch dan hebben we lang tijd genomen om wakker te worden, te douchen, koffie te drinken en de blog te schrijven. Daarna gaan dwalen door PP. Ook hier, net als in BKK, blijft dat onbegrijpelijk voor tuktukkers dat we willen stappen. Doch ook hier valt er zo, zoveel meer te beleven. We starten rechtegenover en lopen door het bewoonde tempelcomplex. Een oude monnik, in bloot bovenlijf, zwaait vriendelijk, opent de tempel van de 'wenbrauwen Buddha', en doet samen met ons een kleine ceremonie. We veronderstellen dat hij ons al het beste toewenst en toezingt. Dat bedoel ik, met no way je op zo'n toevalligheden stuit,als je een tuktukker volgt.




We zien het koninklijk paleis van de buitenkant, bezoekuren zijn in de namiddag. Dan zullen we besluiten dat we er eigenlijk geen zin in hebben. Het gelijkt erg op BKK. Veel tempels en dus veel Buddha's waarschijnlijk. Dezelfde bouwstijl. Trouwens ook in PP valt op dat een gedeelte van de nieuwe rijkdom graag geïnvesteerd wordt in nog maar eens een nieuwe tempel. Dat kan ik ni zo goed vatten, doch als ik terugdenk hoe nog geen 50 jaar geleden parochies in Vlaanderen nieuwe kerken bouwden...of  kathedralen in de ME.
PP lijkt rijker, toch de ruime buurt waar we in rondlopen, veel dikke auto's, veel, ook voor Westerse ogen, tof ogende resto's en kaffeetjes. Pas op het einde van onze wandeling, en kort bij ons guesthouse in de buurt zien we nog armoede. Doch ook hier is de ietwat vervallen tempel in herstel. Onderweg krijgen we honger,niet ontbeten namelijk. We besluiten een adres uit LP te zoeken waar een tuin zou zijn, en waar gekookt wordt voor een goed doel. We vinden de straat en het nummer (niet op volgorde hier die adresnummering), doch het ding blijkt er niet meer te zijn. Mieke heeft last van de warmte, we zoeken eigenlijk een hoed voor haar. En dan zie ik een tent die aantrekkelijk oogt. Ik stap door de poort naar de binnentuin, waw! Poshe tent Malis is de naam. Geen klanten! Zeven man en vrouw in de zaal staat te wachten, nog eens zoveel in de keuken. We besluiten ' er over te gaan' en gaan zitten. Bestellen de viergangen lunch (aan 15 USD/pp) en een fles Chileense Sauvignon/Chardonnay. Het oogt mooi en het is lekker. Waw, verder op het elan van gisteren, lekker eten. Al is dit wel Khmer food. Zoals foodies past hebben we alle gerechten niet enkel opgegeten, geroken, geproefd, we worden er ook gelukkig en blij van. En dus liggen ze vast op foto, dan kunnen we later in gedachten nog eens proeven.'s Avonds valt de regen. Als ik wunderground mag geloven, voor het laatst. Na het schuilen lezen we nog wat op ons megaterras. Beetje eten naast de deur en een whiskietje om te ontsmetten he. P in PP. Posh dus.

25 oktober: water-wegen.



Daarna bezoeken we een eiland waar de lokale familie rijstpapier een kokossnoepjes maakt. Mooi om te zien en het rijstpapier met sesamzaad dat daarna  geBBQ is smaakt onze geteisterde ingewanden goed. Na dit bezoek gaat een deel van de groep terug naar Saigon, wij en een twaalftal anderen stappen in een speedbootje op weg naar Cambodja. We moeten vroeg uit de veren. De nacht heeft deugd gedaan. Geen koorts blijkt. De krampen lijken te verminderen en we eten voorzichtig en licht. Een broodje met confituur. Vandaag gaan we varen. Met drie verschillende boten raken we in Phnom Penh. Het belangrijkste van de dag is de Mekong. Wat een rivier. En zoals gisteren gezegd, ze staat hoog, de rivier. Dat moeten de foto's aantonen. Eerst bezoeken we een dorp met visboerderijen. Volgens onze gids is Vietnam de grootste visuitvoerder van de wereld. Als we het goed begrijpen zit er onder de drijvende huizen een kooi van zeven meter diep. Daarin worden drie soorten vis gekweekt: op het hoogste niveau ben ik vergeten welke, op middenniveau lijken het ons Dorade en op grotere diepte iets wat klinkt als zeebaars. Hier zover van de zee is de Mekong nog altijd brak blijkbaar, zodat hier ook zeevis kan gekweekt worden.
Na een uurtje bereiken we de Vietnamese grenspost, drijvend op de Mekong. Onze gids regelt alles, wat is dat makkelijk seg. Na de Vietnamese stempels gaan we weer aan boord, varen over de grenslijn en stappen terug uit aan de Cambodjaanse post. Deze is aan land, en erg laidback. De kantoren zijn grotendeels in open lucht. De gids regelt weer alles, wij moeten enkel ons gezicht laten zien voor de finale stempel.
Mieke en ik hebben de enige plek buiten bemachtigd en wij zitten dus lekker in zon en wind naar de Mekong te kijken. Een aantal jonge medereizigers gebruiken de trip om te maffen. Raar vinden wij dat. Er is zo veel te zien. En deze vorm van transport is GEWELDIG. Wij zouden het ieder die van Saigon naar PP gaat of omgekeerd, willen aanraden. Er rijden dus ook bussen. Wij zien niet in waarom je die zou nemen als je ook over de rivier kan. Het is een ervaring op zich, je voelt dat je reist, je voelt de afstand...
Anderhalf uur voorbij de grens hebben we rendez vous met een boot uit PP die ons komt ophalen. Overstappen midden op de Mekong, en hupakee verder tuffen aan een rustiger tempo naar PP. Er is plaats zat op de boot. En ook een kans voor onze eerst Cambodjaanse pint. Hier raken we aan de praat met Ania, een Poolse die samen met haar nicht Suzanne reist. Dat herinnert mij er aan dat ik jullie gisteren ben vergeten Yasu voor te stellen, een 24 jarige Japanse bartender op reis. Dingen gaan ook zo makkelijk op deze reis. We zijn nog aan het denken hoe we een hotel/guesthouse zullen zoeken, als aan boord blijkt een agent van een reisbureau mee te reizen. Hij heeft suggesties, we kijken, beslissen,en hij regelt alles, inclusief ophalen aan de boot. Rond drie uur bereiken we PP. De eerste indruk is tof. Minder lawaai, minder drukte. We verblijven weer midden in de toeristenzone, en zoals gezegd, dat is hier een goed idee. Wat rusten, opfrissen, uitpakken, simkaarten zoeken, dollars tanken en we gaan wat eten zoeken. Dat wordt Westers eten, een lekkere Hamburger met frietjes voor Mieke, ik doe voorzichtig met een wrap met tonijn uit blik en voor beiden echte, lekkere mayonaise. Dus thuis liefhebbers van Oosters eten, en hier van Westers ? Of een op zoek naar afwisseling eerder, en de ingewanden zijn ook eens blij voelen we. Een paar uur later eten we nog iets klein, ik ga nu voor de Hamburger en op aanraden van Ania drinken we verschillende Whiskies 'om te ontsmetten'.

24 oktober: de langste dag.

Ik schrijf dit, of begin dit de schrijven, meer dan een dag nadien. Het wordt dan ook al een beetje herinneringswerk. En dat idd na een lange dag. Drie keer zelfs, een lange dag: in uren,  inzet en  beelden.
Eerst in uren dus: het is ons niet duidelijk wanneer de dag begint, omdat het niet duidelijk is wanneer de vorige dag eindigt. We zijn lang opgebleven, op de strandstoelen gelegen tot het niet meer kon, gelezen met onze leeslampjes, tot de ogen en het hoofd zeer deden, dan nog paar uur gewacht buiten op de bus. Rond 2 u in de ochtend eindelijk vertrokken naar Saigon.
In inzet: bij het lezen krijg ik hoofdpijn, en de gastrointestinale krampen steken ook terug de kop op. Zij zullen in de loop van de dag aanwezig blijven en een onverdiend groot deel van de aandacht opeisen, evenwel,  zonder dat we dat aan het humeur laten raken. Tot 's avonds na een lange dag blijkt dat de energie op is. En ik dus rond 20.00, gesterkt door wat pillen in slaap val na 38 uur wakker zijn.
In beleving, dat moet het verslag dat volgt pogen over te brengen, en in beelden, daarvoor zijn er de foto's.
Onze bus van Mui Ne, was een gewone bus. Dus niet veel slaapmogelijkheid. En om halfzes wordt het licht, dan naderen we ook Saigon. Voor het eerst zien we iets wat op een snelweg lijkt in Vietnam. En dan nog met vier banen aan elke kant! We rijden langs een serie handelaars in bulldozers, kranen etc. Een paar kilometer lang de een na de ander, duizenden. Wie gaat hier allemaal mee bouwen? Zelfs als we rekening houden met de Vietnamese bouwwoede? Of zouden ze deze opkopen omwille van het staal vraag ik mij verder af?
Saigon bouwt ook hoog, er staat een hele mooie bij.
Even tonen we teveel vertrouwen als we denken dat we opgehaald worden door een taxi. Samen met de driver zien we onze vergissing in voor we vertrekken. No hard feelings. Ondertussen zijn de buikkrampen erger: Buscopan en Immodium drukken maar onderdrukken niet. Het vraagt de rest van de dag een inspanning om er voorbij te kijken, en elke mogelijke pauze zoek ik het lelijkste plaatske op. Tegen de avond ben ik er behoorlijk uitgeput van, en dat samen met de afwezigheid van slaap...We bekijken het verkeer en besluiten dat in onze ervaring qua brommerdrukte de wedstrijd gewonnen wordt door Hanoi met 5-3.
Dan volgt het nu al bekende ophalen, doorgeven, wisselen, van mensen om de juiste toer te maken. Het blijft ongeloofljk hoe ze dat doen, met een blad papier en een telefoon. We raken op weg,  eerst drie uur met de bus door de delta. Ook dat is de moeite waard. Water, water, water.... Daarna verkassen we alles, bagage inbegrepen naar een bootje. Eerst bezoeken we een floating market. Deze keer een echte. Een opluchting ook, ze willen ons zelfs niets verkopen. Dit is een groothandelsmarkt, een van de vele, zegt de gids, en eerder een kleine. De grote boten komen hier liggen, telkens geladen met één product. Welk product dat is kondigen ze aan door een exemplaar aan een bamboestok te hangen. De kleine bootjes komen kopen. De volumes beginnen ergens bij 2Okg, liever met 100kg. We kunnen ons voorstellen hoeveel markten er nog tussenzitten tot de madammekes die individuele stukken fruit verkopen aan toeristen. Daarna varen we nog een uurtje, om dan te stoppen bij een eiland, waar we even fietsen naar een lokaal eethuisje. Eten doen we niet veel, gezien de boven vermelde problemen. En Mieke wordt wat ongerust over de hygiëne.Na nog een uurtje varen, rijden we drie uur verder met een andere bus. Niet dat het zoveel km zijn, doch hier zijn de wegen slechter. Water is werkelijk overal. En de Mekong staat hoog. Enkel de huizen die verhoogd zijn staan niet onder. Vele tuinen wel. Soms  komt het water uit de riool in de stad. We kunnen evenwel nog vlot rijden op de dijken. Ook de ferry naar de overkant is nog een beleving.Tegen zeven uur 's avonds bereiken we Chau Doc. We slapen op een drijvend hotel. Dat heeft betere tijden gekend. Een beetje rijst eten en bed in, ik ben niet zeker of ik wat koorts begin te maken. Doch zoals geweten ben ik goed verzorgd.

22/23 oktober: één maand Azië, twee maand te gaan.

Ik dacht: " altijd rust tris, en quatro" schrijven enz. dat vertelt niet veel. Dat is echter wel de essentie, hier is enkel plaats voor relaxen en genieten. Dus zijn we ondertussen twee massages, een pedicure, en manicure, twee blauwpoot krabben en zo veel meer verder.
Dus zijn er niet veel foto's. We bewegen ons van onze hut, naar het terras van onze hut (1m), naar de ligstoelen (3m), naar het strand (6m), in de zee (heeeeeeeeeeeeeeeeeel ver), naar het massagesalon (75m), naar de ATM (100m), naar een restaurant (binnen een straal van 100m, meestal op het strand twee percelen verder), en terug naar onze hut....

De enige agitatie deze twee dagen waren twee fruitverkopende madammen die in een ruzie verwikkeld raakten. Daarom mogen ze ook op de foto.

Vannacht beginnen we dus weer te reizen, na de "vakantie" op het strand. Onze bus vertrekt hier om 01.00 naar Saigon, daar zouden we dus om 7.00 moeten zijn en om 7.30 vertrekt daar de tweedaagse over de Mekong, eindigend in Phom Penn.

Nu is het middag, de krabben zijn net verorberd. We gaan nog wat beachen, en lezen, en de tijd doorbrengen. Straks als het donker gaan we nog eens eten (we moeten nu rekenen, zodat we niet met teveel dong overblijven en morgen ook nog wat kunnen bikken en drinken). Kwestie van de 5€ die de bank hier bij elke afhaling op zak steekt, en afhaling is vaak beperkt tot het equivalent van 75€, ge ziet de fee.

21 oktober: rustig aan tris.

Zo rustig dat we een moto voor de deur hebben staan waar we niet mee rijden. Zo rustig dat we, op de foto van de zonsopgang na, geen foto nemen.

Rustig zonnen 's morgens, internetten, roman uit lezen (echt goed de geschiedenis van de liefde, ga ik herlezen), ontbijten met pannenkoek met mango en met banaan. Vers fruit.

En 's middag een massage van een uur, medium hard blijkbaar. Later gaat blijken dat mijn pijnlijke knie er op een rare manier onder geleden heeft. Morgen gaat Mieke mee, en ook mani en pedicure. Rijmt op epicure.

En we vragen wat inlichtingen over de reis naar PP, Cambodja. En zoals we zijn, bij het tweede bureau hakken we de knoop door. Zondag nacht met de bus naar wat hier duidelijk Saigon heet (en niet HCMC), dan direct een dagtocht met een boot en bus door de Mekong. Overnachten aan de grens en dan met de Cambodjaanse boot verder naar PP. Blijkbaar moeten we nog ergens USD opvissen voor we aan de grens zijn.

's Avonds gaan we naar een tentje op de dijk met verse zeeproducten. Zelf kiezen: een blauwpootkrab, paar mossels, twee soorten clams, een grote schelp (op zicht een Rots van Halong Bay en vanbinnen lijkt het op St Jacobsvrucht, een inktvis, en een vis waarvan ik de naam vergeten ben. Iets met Blauw.

Dat op de BBQ op straat en smikkelen. Vooral de krab is lekker en vol. Ook de vis en de inktvis zijn ok. De schelpen, op de rare mosselen na, smaken niet erg naar zee en hebben de consistentie van Brusselse caracollen.

20 Oktober: rustig aan bis.

Dus valt er niet zo veel te melden. De ochtend krijgen we nog een uitgebreid ontbijtbuffet in het 'poshe' resort. Dan nemen we onze Honda, en rijden in twee beurten (L+M, + kl rugzak en grote rugzak tussen mijn benen vooraan; dan L terug tweede rugzak halen, )terug naar de area van de backpackers.
Eigenlijk zijn we hier meer thuis, zeker als we de sjiekste plek hebben, de hut aan zee. We moeten wel nog even wachten tot die ontruimd wordt, doch die tijd liggen we lekker te lezen op de ligbedden vlak bij het strand.

Ik beslis dat zo een resort eigenlijk niets voor ons is: het is een imitatie van wat we hier krijgen: een leuke plek aan zee, met in de buurt kaffeetjes en restaurantjes, en ontbijtplekken en massageplekken...Zo een resort imiteert dat geheel op een plek, en ok heeft een mooi zwembad. Dit is het echte.
Al gauw voelen we dat we nog geen zin hebben in denken of reizen, of een andere taal en gewoontes leren, of drukte (Saigon), en we boeken hier drie nachten. Om niets te doen.
Dus mogelijk worden de volgende verslagen korte zinnen: hetzelfde is ok.
En ja internet is hier zoals elders variabel aanwezig. En de Australische man van dit guesthouse wijst ons een restuarantje met echt goed eten: al kiezen wij Thaise gerechten. Die zijn toch meer gekruid, en rijker van smaak.

Nog wat foto's

19 oktober: rustig aan.

Ik wordt vroeg wakker, enfin rond zeven. En besluit te kijken naar de zon en de zee. Er is veel activiteit op het strand, vissers. Later ga ik zwemmen en merk ik dat het water hier een hele tijd ondiep is. Dat verklaart het harde sleuren om de boot weer vlot te krijgen. En mogelijk ook de kleine visjes die hier gevangen worden. De vangst wordt direct verkocht aan een madammeke met een helm op. Ik bestudeer het onderhandelen en dat gaat er hard aan toe: duwen, geld meer geld uit de ander zijn hand nemen, geld teruggeven, vis teruggeven, duwen, trekken. Uiteindelijk wordt de deal besloten, eens het rond is vertrekt het gezin/dorp. Het koopmadammeke vraagt hen hulp om de mand vis te dragen. Nope. Ik sta te kijken, krijg dezelfde vraag, sleur de 50 kg kleine visjes mee naar de weg en krijg een gemeende Cam On, en iets met wuivende handjes.
Na nog een zee plons, checken we uit, beetje met spijt in het hart,en buiten staat onze motoverhuurder op ons te wachten. We voeren de rugzakken en onszelf in twee beurten naar het Dynasty resort een paar km verder. Beetje meer posh (drankjes en eten kosten hier dubbel), wel dik in orde, ook lekker met een zwembad. En de zon schijnt hard, dus liggen we onder de parasol in de schaduw.
Rond de middag gaan we even toeren, we hebben ook honger en versieren een lekkere maaltijd. En een paar Saigon's uiteraard. We rijden verder tot het vissersdorp, veel boten he. En slaan een klein baantje in , de duin op. Na de koffiestop laten we ons op sleeptouw nemen door een jongetje, die aandringt en 'waterfall' roept. Hij kruipt als een kleine kapitein vooraan op de brommer. Zo rijden wij ook eens met drie. De waterval is niet veel soeps en hij onderhandeld even hard over geld als de vissersvrouwen. Terug in het hotel nog wat zwemmen, lezen, liggen, de fles wijn die we kochten drinken en wat babbelen over het net.
foto's

Morgen naar ander resort. Het idee ontwikkeld zich om hierna direct door te steken naar Phnom Pen.

18 oktober: de lange tocht naar de zon.

Twaalf uur op de nachtbus en dan een uurtje wachten, en nog eens ongeveer zeven uur bussen. De nachtbus is geweldig omdat je ligt, en ondertussen km doet. Minder is dat je niets ziet terwijl je km verslindt. Je spaart ook een nacht hotel terwijl je reist he. De dagbus is leuk omdat het landschap veranderd, omdat de zon er is, en de wolken steeds meer krimpen, tot we met volledig blauwe luchten in Mui Ne aankomen. De nachtbus was ook afwisselend te koud en te warm. Dus veel slapen deed ik niet. Mieke verging het iets beter. En dan... de gewone Lieven truuk.

We worden snelsnel af te bus gejaagd in Na Trangh en Mieke merkt dat ik mijn regenjasje heb laten liggen op de bus. Shit! Vergeetkop (ik heb namelijk een traditie in kleding her en der ter wereld achter te laten). In ons wachten gezelschap zit ook een Oostenrijkse madam die geweldig negatief doet over de Vietnamezen. En wij hebben net zo een toffe ervaring van hulpvaardigheid in de hotels. Ik besluit het hotel in Hoi An te bellen, en alhoewel het nog maar net zes uur in de ochtend is, regelt het lieve meisje een contact met de bus. Die is al dertig km verder, ze hebben idd mijn regenjasje gevonden. De bus stopt, spreekt een gast met een moto aan, via het hotel in Hoi An (600km of zo Noordelijker) bevestig ik dat ik graag 150K dong betaal als de gast mijn jasje brengt voor de bus naar Mui Ne vertrekt. Dat lijkt ni te gaan lukken, ik spreek de eigenaar van de bussen/reisbureau aan, die ook begint te bellen, denkt het te ver is om op tijd hier te zijn, en we wisselen tel en mail gegevens uit,dan kan hij mijn jasje met de bus van morgen meesturen. Hij zal die 150 eventueel wel voorschieten. Geweldig toch, nog geweldiger, net voor de bus vertrekt komt een gast aangetufd met mijn jasje. Hij kijkt wat angstig of ik dat geld wel zal betalen, maar ik ben blij en hij ook als hij de centen ontvangt.

En dus de dagbus. Die levert nieuwe landschappen op waarvan we er enkele pogen te vangen op foto's. Doch al rijdend op een bus is dat niet zo eenvoudig.
Mui Ne is nog rustig, al zijn er veel resorts en hotels. Het eerste dat ik boekte valt geweldig mee ondanks dat we de seaview niet hebben. Doch het is niet veel minder. Ik typ dit verslag met geruis van de oceaan op de achtergrond, vanop onze porch. Een gelijkvloers kamer rechtstreeks op de tuin met gras en palmbomen en die geeft direct op het strand uit. Spijtig we kunnen niet blijven, en ook voor donderdag en vrijdag is er in dit kleine resort geen plek meer.

Morgen doen we dus posh, en voor donderdag en vrijdag boekte ik hier even verder een seaview, dan zitten we met onze neus op zee. De prijzen variëren dus van vandaag 15 €, naar morgen 40€, en dan twee dagen 28€. Het mag ook als een breder hebben we bedacht, we gaan hier een beetje strandvakantieën, en een moto huren en wat tuffen. Even verder zagen we een vissershaven met geweldig veel boten, dus verse seafood dat moet hier kunnen.

We lopen even over de dijk, een beetje op zoek naar ons volgend hotel. Praten wat met motoverhuurders, en lopen dan over het strand terug. Opeens zwaait er iemand naar ons vanop een ligbed: William. Zij hebben al lekkere seafood gegeten 'streetwise" dus dat gaan we zo ook samen doen.



foto's

17 oktober: kookenetenken.


Het regent nog steeds, de rivier zal vandaag overstromen wordt gezegd. Wij gaan naar onze kookles. Het meisje dat ons les gaat geven is Toth, en zal een toffe kok blijken. Zij het met moeilijk Engels om te verstaan.
Eerst lopen we nog eens over de markt, niet om te kopen, dat is blijkbaar al gebeurd. Het is er druk, en met de regen is er nog meer lawaai. Dus wij horen en verstaan weinig. Wanneer we terugkomen is de 'mise en place' gedeeltelijk klaar. Toth blijkt een 'echte kok'. Dat leiden we af uit haar ordelijke en systematisch werken en  we zijn helemaal zeker wanneer ze verlangt dat alle nems precies even groot zijn!
Ik mag koken, en Mieke speelt reporter. We maken twee heerlijke 'lokale' nems. Beiden met varkensvlees en garnalen, sla en munt.  De ene wordt gevuld met een omeletje, de ander met een rijstpannekoek. Ik luk er in de pannekoek van de eerste keer in de lucht te draaien. Yeah!!!
We maken ook een stoofpotje met makreel en gember, sjalot, look, fishsaus, zout, suiker, soja, karamel, kippenpoeder (wat het lokale geheim lijkt te zijn, het gaat in alle gerechten), piment, en bieslook.
Tenslotte maken we ook de morning glory klaar met werkelijk een massa look. Lekker is het wel.
We eten ons te pletter en krijgen alles niet op. Hele toffe ervaring die ons drie uur plezier oplevert.foto's
Daarna rustig naar het hotel, we hebben afgerekend. Voetbal kijken, lezen, internetten, rummetje drinken. Mieke altijd met limoen,ik puur. En op verzoek van Femke aan Peyo gedacht.
Binnen een uur gaan we de bus op. De mevrouw van het eerste resort belt om onze reservatie van een beachview hutje te bevestigen. Nu alleen nog zon!

16 oktober: iedere dag zijn verrassing.

De eerste verrassing vandaag is dat de uitlopers van de tropische storm ons toch bereiken. Het giet pijpestelen. Dus dat plan om een moto te huren en de stranden hier in de buurt te verkennen vergeten we maar. Zoals zo vaak in Vietnam, doet internet het weer tijdelijk ni. Gelukkig weet ik al van 03.05 vannacht dat OHL gelijkspeelde tegen Westerlo! En zijn er hier ook een paar vaste pc's. Wat mijn beurt afwachten en de verslagen verschijnen helder in beeld. De wifi blijft uit, dus ik kan geen blog posten of foto's opladen. Om tien uur gaan we op plastic sloefen door het water, naar de finale passing en betaling van onze kleren. Die gaan op het rokje na, ook gelijk in de mail.

In het hotel worden we door de staf uitgenodigd voor het avondeten. Bijzonder hotelletje dit. Van een Australische madam die hier vaak komt en lang blijft horen we dat dit de gewoonte is in dit hotel: soms zelfs kadootjes voor de gasten. De nachtbus naar Na Trang, en de vervolgbus naar Mui Ne zijn geboekt. We gaan daar op zoek naar en stukje strandvakantie. Dat zorgt er wel voor dat ik een paar uur zoet ben met uitzoeken van logies.  Mieke zoekt ondertussen een kapsalon op om haar haar te laten verzorgen. We willen aan het strand en het moet ook nog in ons budget kunnen. Het is ook moeilijk kiezen op afstand. Ik kan ni goed beslissen en kies uiteindelijk twee verschillende resorts. Een low budget (20 €),en een wat sjieker, niet upperclass. Uiteindelijk valt die prijs ook geweldig mee, het programma ('Agoda) waarmee ik boek zorgt nog eens voor extra korting en dan komen we aan 40 €. With seeview both!

Het personeel sleurt mij bijna van de pc, het eten is opgediend. Het wordt een gezellige avond. Op een minpuntje na: ik wind mij wat op in een Franstalig Belgische die in het buitenland woont. Verder is het heel gezellig, we praten allebei in verschillende gesprekken. Ik leer Catalaans vloeken van Daniel, Mieke praat Gloria en de Australische madammen (de rokers). Voor we het weten is het laat. En dit blijft een gekke bedoening: alle gasten gratis en veel eten, gratis en veel drinken.... En we vervolgen ons vervallen in de oude gewoonte, vergeten foto's te nemen van het feest en de mensen.
De jonge staf zit met slaapoogjes te wachten dus gaat iedereen uiteindelijk braaf slapen.
Dus de les op reis: er komt altijd wat op het pad, ook als het regent.

15 oktober Hoi An: passen.

We gaan in de loop van de dag nog twee keer terug om de kleren te passen en er kan nog een extra blouse van af vinden we. Toch wel verbazend hoe vlug deze mensen werken.  Dus eerste passen om 10.00, minder dan 24 uur na onze keuze. Een pak, drie hemden, een pantalon, een kleedje, twee blouses. De meeste zitten direct bijna goed, een heeft wat meer werk nodig. Om 20.00 terug voor de tweede pas dus. Dan blijkt alles perfect te zitten. Morgen terug om de afwerking definitief te testen.


De voormiddag bezoeken we de oude stad van Hoi An. We kopen ook een toegangsticket, wat achteraf gezien niet echt nodig was. Anderzijds, met het ticket kunnen we een aantal oude huizen binnen bezoeken.
We lopen ook even over de markt. Her zijn meer variaties  in groenten beschikbaar dan in het noorden lijkt ons. De vis ziet er ook vers uit, en we besluiten vanavond vis te eten. Het blijft ook de hele dag droog. Ik gebruik de omgekeerde mantra: zo vaak mogelijk herhalen tegen Mieke, "t'is te hopen dat het gauw regent, het is hier zo warm". Het werkt! De vorige dagen had ik immers gemerkt dat zeggen: toch tof dat de zon er door komt binnen de 10' aanleiding was tot regen. Zo werkt dat dus hier. De weersvoorspellingen op het net daar hebben we niet veel aan. foto's.
Als het donker wordt lopen we langs het water in de oude stad, best gezellig, er worden ook papieren lichtjes voor op het water verkocht. In het uitgekozen restaurantje zijn we de enige klanten. Ik durf nu al vragen om eerst de vis te zien en te ruiken alvorens te bestellen. We bestellen ook twee slaatjes en die blijken hemels te zijn. Een heet 'vijfkleuren salade', de ander is een bananenbloemsalade. Dat had ik nog niet geschreven trouwens: de laatste drie dagen hebben we telkens bananenbloemen gegeten of in een slaatje of in de Phô. We zijn wel vervallen in een oude gewoonte, geen fototoestel bij.
En ondertussen gaan de hemelsluizen op en! Plots zonder aankondiging, valt de regen in bakken verticaal omlaag. Gelukkig hebben we deze keer wel de paraplu's uit de kamer meegenomen.
En, we boeken bij de zusjes die het restaurant runnen een kookles voor maandag. Morgen willen we het nabije strand bezoeken. We lezen immers lovende beschrijvingen.

14 oktober: P'rao naar Hoi An

De ochtendstond heeft goud in de mond. We zijn vroeger wakker dan gepland, de mevrouw van het hotel maakt een heerlijke Phô en de bikers zijn weer e-weg. De eerste 70KM nog op DHCM, wat de verdere groene foto's oplevert.Meer van het zelfde plezier, aangevuld met de zon. Eens we genoeg gedaald zijn gaat het onderste stuk van de lange broek en de regenjek uit.

De laatste 50k naar Hoi An zijn op een andere manier spannend. Ineens zijn er weer dorpen en geweldig veel kinderen en jongeren. Dat betekent geconcentreerd rijden, we kruisen op de smalle weg met zeven in een richting en vier in de andere, of variaties hiervan.

Hoi An lijkt direct een verademing, overzichtelijk. Ik zeg het niet graag: meer toeristen in verhouding tot de lokale bevolking en een sfeer van vakantie. Tai zet ons af bij een vriendin van een vriend...kleermakersshop en we komen al snel tot het besluit dat we geen zin hebben in eindeloos vergelijken en afdingen. De prijzen zijn volgens ons ok, ik onderhandel er enkel een hemd extra bij, en we doen onze inkopen voor ons Line haren trouw.

Na het eten valt een geweldige drasj uit de lucht en wachten lijkt niet te helpen dus komen we na een korte wandeling doorweekt aan in het hotel. De keen's vervolgen hun duurzaamheidstest.

13 Oktober: Ho Chi Minh Trail.

We nemen kleine baantes, de zon verschijnt soms tussen de wolken en het is droog. De moto's snorren lekker. En wij hebben ogen en foto's te kort. Bij het begin van deze tocht hebben we nog geen benul hoeveel ogen tekort. Veel, zal blijken! Duong Ho Chi Minh, de bevoorradingsroute van de VC doorheen de bergen, dat is de route die we opzoeken en gedurende meer dan 200 km zullen rijden. Dus eerst opstijgen van zeeniveau, door dorpen en smalle hoofdbanen, vol volk, naar de betonnen paaltjes met DHCM. De titels voor deze dag kunnen variëren, naargelang de kennis, of de hypothesen, die we toevoegen aan de ervaring. Ik begin met de blote ervaring, wat als titel oplevert: Bikers Paradise!

Het landschap is werkelijk geweldig, de baan evenzeer. Stillaan verminderd het volk, veranderen de woningen weer in paalwoningen, en kronkelt de weg op en neer. A bikers paradise! Geen meter recht, een redelijk goed bollende ondergrond, op en af, en geweldige vergezichten. De Yamaha doet zijn best, Mieke zit bij mij achterop vandaag, Tai heeft de drie rugzakken opgebonden. In een plastiek zak voor het geval. DE hellingsgraad varieert, doch er zijn hele stukken met 10 %. Hier moet de Yamaha in de krachten, tot 8500 t/m in tweede, opschakelen en het toerental valt langzaam naar beneden. Dus het is denken en werken, en bochten aansnijden, en op de motor remmen en schakelen en ondertussen de ogen utikijken. En dat meer dan 200km aan een stuk.
Bij het lunchen haalt de regen ons in vanaf de kust, dat is ook het punt waar we de bewoonde wereld verlaten. Boven de duizend meter rijden we 50 km zonder tegenligger, zonder dorp, zonder, mens, zonder achteropkomend verkeer. Het is ondertussen beginnen plensregenen, werkelijk stortbuien. Met Tai's plastieken pakken blijven we relatief droog. De keen's doen wel hun volgende droog-nat-droog-nat/test. We moeten enkel opletten op koetjes, geitjes, buffels, die het midden van de weg als ligplaats kiezen. In een lange tunnel ergens op 1200m schuilen we even, de rokers roken, en we mogen niet te onvoorzichtig remmen want een koe heeft de tunnel als stal gekozen en vol 'vijgen' gelegd.  Hier vinden we nog stukken en plukken oorspronkellijk regenwoud en nog meer indrukken van titel twee.
Agent Orange

Lager al worden we geconfronteerd met de 'oplosssing' die de USA nastreefden om de bevoorrading van de VC uit te kunnen schakelen. Een chemisch ontbladeringsmiddel dat ze net als een CIA agent een naam gaven, of die naam kreeg, Agent Orange! Wij rijden door het landschap dat ooit een regenwoud was, en nu een variatie aan evoluties van herstel laat zien. En dit meer dan veertig jaar na het einde van het gebruik van Agent Orange! Al brommend mijmer ik over het gevaar van 'eenvoudige' oplossingen. Ze zijn zo verleidelijk, ze lijken alles te beloven. In ons werk is dat hetgeen wat mensen vaak van ons verwachten, om maar te zwijgen over de verwachtingen van de efficiency managers (in de gezondheidszorg). Eenvoudige oplossingen is op zich ook al een enge formulering bedenk ik. Nog verdokener is de giftige invloed van 'de eenvoudige probleemformulering'. Die maakt de eenvoudige oplossing aanvaardbaar, zelfs wenselijk. Dus, we kunnen de commie's niet vinden omdat ze zich doorheen het gebergte en het regenwoud bevoorraden. Laat ons dan het woud ontbladeren! We zien variaties van het woud. De natuur is ondertussen op de meeste plaatsen terug groen. Doch een regenwoud groeit niet in veertig jaar he. Soms lijkt het landschap nog de overvloed van een regenwoud te tonen, dan weer lijkt het op het hoofd van een persoon die zijn haar verliest bij een chemo: hier en daar plukken haar (grote bomen), eenzamen haren, en plukken dons tussenin. Op andere plekken heeft de landbouw overgenomen. Het woud is veranderd in rubberplantage of ananasveld. Wie zal zeggen wat na veertig jaar effect is van Agent Orange, of effect is van de effecten van....waardoor land vrijkomt om te bewerken.En verder: Bikers paradise..
Het blijft ondanks de overpeinzingen, heerlijk tuffen, ook al valt de regen met bakken. De natuur blijft fantastisch, het rijden zalig, maar wel inspannend. We zijn content. Rond 16.00, en zoals gewenst voor het donker, komen we aan in P'rao. Een stadje met twee hotels, weeral geweldig veel jongeren, en verder electriciteitspannes. Ons hotel is spiksplinternieuw. We krijgen lekker eten, waaronder een berg jonge bamboescheuten, wie ons geweldig smaken. Er is nog een andere "gids" in het hotel met een gast. Deze voert de naam van de 'Hoi An Easy riders'. We vernemen dat het oorspronkelijke gedacht van het met moto's de DHCM afrijden gekopieerd wordt en de naam ook schaamteloos overgenomen wordt in dit hyper kapitalistische/communistische land. Trouwens, dat had ik nog niet vernoemd, gisteren hebben we de oorspronkelijke easy rider ontmoet bij het ondergrondse dorp. Het gesprek over echt en vals, geïnitieerd door de sticker Harley Davidson op moto van de Hoi An gids, leert ons dat onze Yamaha  ook een 'Chinese' is, de echte zijn veel te duur.
Volgens Tai is het meest gegeerde beroep qua verdienste in Vietnam politieman! Het was ons al opgevallen hoe onze nachtbus hen blijkbaar iets toestak toen ze deze deden stoppen, en hoe ze langs de NZ as staan en vrachtwagens tegenhouden.

Oh en in bikers paradise, ook niet te versmaden, de onttelbare helloo's en de glimlach van de kinderen die je groet. Spijtig, een kereltje van vijf gooit met een kwaad gezicht een steen naar ons. Doch ook hier hangt van de hypothese af, of we dat erg vinden. 'Willeke' gooide als vijfjarige ook stenen naar alle voorbijgangers in Drogenbos.

Hier de foto's

12 oktober: Hue Freedom Riders on the road.

Gisteren was het kiezen: laat opblijven, tot middernacht, om de match Duitsland-België te volgen over het net, of, vroeg gaan slapen, en vroeg opstaan, en dan de samenvatting zien op sporza.be. Het werd het laatste, omdat de oogjes na de lekkere maaltijd bij Nina's café al snel dichtvielen.
Dat liet dan ook toe om het verslag van gisteren, vanmorgen, nog snel te maken. Snel is ook relatief, we nemen zoveel foto's! Dat vraagt wat selectiewerk, wat opkuisen ook. Daarna een ontbijt (brood en eieren) douchen, inpakken, afrekenen en daar is Mr Tai.

We rijden met een Yamaha 125cc. Mieke zit achterop bij Tai, ik rijd alleen. Hij heeft het liever zo om te starten. Vrij vlug geven we hem gelijk. Rijden in Hue is al niet simpel. En het zal mij toch een aantal km kosten eer mijn brein wil aanvaarden dat de versnellingen net omgekeerd lopen dan bij mijn K75S. 1 naar beneden, dan 2-3-4-5 op. Het duurt ook een tijdje eer ik de N vlot terugvind. Desalniettemin blijkt al snel een leuke moto. Wendbaar, wat hier wel moet, en tegelijk toren je qua power boven de meesten uit.
We moeten ook nog voldoende dong tanken. Met tegenzin in het hart betaal ik telkens 5 dollar per afhaalbeurt van 2 miljoen. We hebben gisteren wel 10 ATM's geprobeerd, geen enkele geeft meer. Dikke premie voor de banken 7,5%!
We rijden eerst de stad uit en doen een circuit dat ons uit en terug door de stad brengt: buddistisch klooster, bunkers, tombe/paleis van de keizers, pagode. Over het rijden valt dit te zeggen: het lukt vrij snel, ik raak ook door het verkeer in Hue, we schenden al onze motoregels: in korte broek, t-shirt, zonder handschoenen, wel met helm en sjeezen. Bij momenten halen we met deze moto's 70km/u. Ma ja, als je in een bus op een tweevaksbaan met drie of vier kruist dan ben je niet eens zelf meester van de situatie. Ik besluit dat het hier mag. Het klooster is mooi. We halen net 10.00 uur wanneer vier monniken een mooi ritueel opvoeren met zang en muziek. Ik poog hier een filmke te plaatsten met geluid.

Daarna rijden we door een bos een helling op naar een Frans/Amerikaanse bunker vanwaar een prachtig zicht op de Perfume river. Tegen dan loopt het rijden vlot. We rijden terug door het centrum van Hue, over de brug die we gisteren als voetgangers zo druk vonden. Ik snijd net als Tai de bochten binnenkant, en tegen de richting aan. Aan de overkant, en langs de rivier, bezoeken we het mooie tomben/paleizen complex. Mooier dan de citadel in de stad, vinden we beiden. Als laatste punt rond Hue doen we een pagode aan, waar een belangrijk monnik herdacht wordt die zichzelf als protest tegen de oorlog in brand stak. Deze bezoeken zijn beter te begrijpen met foto's dan met woorden.
We rijden verder richting noord. Terug richting Hanoi! Op de drukke weg. Dat is iets minder prettig. Wel prettig, we hebben al de hele ochtend zon. Dat begint al aardig te pikken, dus toch nog maar ingesmeerd. Zoals 's avonds zal blijken een beetje te laat. Ongelukkig voor het rijden, gelukkig voor ons vel, begint het later onderweg te stortregenen. Tai rijdt een beetje door, we waren blijkbaar dicht bij het volgende doel: een kerk die 81 dagen door de Amerikanen belegerd werd, en even verder een middelbare school die zwaar beschoten en gebombardeerd werden. Beide worden "in ere" gehouden als oorlogsmonument.

Hier gaan we eindelijk ook van de grote weg af. We rijden door een half ondergelopen zandlandschap richting zee. Daarna volgen we de kustlijn ettelijke km. Nu ziet het er nog vredig uit. De weg wordt van de zee gescheiden door een duinenrug, met bosjes ' en veel afval). Op een paar plaatsen komt een nieuwe viervaksweg loodrecht op de tweevakskustweg. We zien ook heel wat borden met grote urbanistische projecten,vakantiedorpen en hotels lijkt het wel. De koetjes die nu nog in de berm grazen zullen verschieten.
Daarna bezoeken we een dorp dat in de gedemilitariseerde zone, of net ervoor lag, en veel gebombardeerd werd. Het hele dorp kon blijkbaar ook ondergronds gaan. Wij kruipen, of beter schuifelen gebukt door een deel van de gangen. Beetje akelig toch, en enkel met instructie: take entrance 3. Ondergronds zijn er af en toe bordjes 'continu this way'. We zijn op dat ogenblik de enige toeristen.
Nog zeven km terug zuid naar ons guesthouse aan zee. Dus dan kan er een eerste pintje vanaf. Het guesthouse is prachig gelegen maar een beetje schmutzig. Tai helpt met koken en wat we krijgen is lekker. En veel te veel zoals we hier al meer meemaken.
Trouwens vanmiddag ook ergens onderweg, achterin, gaan eten. Werkelijk heerlijke nems met pikante saus.....
Dit verslag gaat nu niet online, wegens geen internet hier. We gaan weeral vroeg slapen. Morgen, kondigt Tai aan, morgen is het een zware maar mooie tocht. 300 km door de bergen. En omdat we liefst met daglicht aankomen vertrekken we vroeg. Ontbijt om zeven.
foto's van de dag

11 oktober: Hue in de regen.

En de rest van Azië zo lijkt het wel. Een blik op de kaarten van www.wunderground.com leert ons dat we in de wijde regio niet kunnen ontsnappen aan de regen. We blijven de voormiddag binnen, het giet namelijk. Naast even speuren of een vliegtuig ons zou kunnen bevrijden van de regen laat het mij ook toe om twee hele afleveringen van extra time te zien op de laptop. Tof.
Af en toe valt internet uit. Ik begin overtuigd te raken dat het iets met hun router's is. Gewoon wachten en hopen op geluk. Hier dus na een uurtje ineens weer verbinding.
Na de middag gaan we op weg naar de keizerlijke citadel/verboden stad. We besluiten in te gaan op de vraag om ons te mogen vervoeren met de riksja of hoe heten die fietstaxi's hier? En ik voel, ik heb de klik gemaakt, ik stap in de cultuur van het onderhandelen, en hou voet bij stuk. Het compenseert het gevoel van het bedrogen zijn gisteren. Spijtig voor deze gasten. Als reiziger voel je je er wel veiliger door.
De keizerlijke stad heeft vandaag weinig bezoekers. Dus wij dwalen er kriskras in rond. Op een rare manier is ze binnen de muren groter en weidser dan onze wandeling rond de muren gisteren leek aan te geven. Het is een leuke mengeling van ruïne en reeds herstelde glorie. Het blauw kleuren van de versieringen met porseleinen potscherven is ook speciaal ni?

Een beetje zielig is de eerste olifant. In beter weer kan je olifantenritjes maken zegt een bord.
fotoverslag

De regen is ondertussen gestopt. Het plan van de stad, heft zich gesetled in mijn hersenen, en dan is rondlopen altijd prettiger. We gaan op zoek naar Nina's café, volgens tripadvisor' the best deal' betreffende eten. Ik herinner mij van een verslag op het net, dat het in een zijsteegje van het opgegeven adres moet zijn (Nguyen Tri Phuong), en toch vinden we het niet. Mogelijk worden we afgeleid door de drukte aan de schoolpoort, ouders op brommers, en sommigen met auto, die de kids komen ophalen van school. Zoekend worden we gestopt door hi Mr Tai. Groeten uitwisselen en we vernemen dat hij ook zijn kinderen staat op te wachten. Dat geeft weeral meer vertrouwen in de man. Hij toont ons ook waar het steegje ongeveer moet zijn.
Nina's café zou je niet vinden zonder trip advisor. Het ligt diep in de steeg en dan nog in een zijsteeg. Het eten is werkelijk lekker. We eten Phai en Nem lui, beiden met pindasaus en rijstbladeren. De lokale curry is gewoon lekker. De derde soort bier van Hue proeven we ook, net als Vietnamese koffie en Vietnamese rum. En allemaal aan superprijzen. We merken dat de Pho en de Nem hier amper duurder zijn dan op straat. MMM, een beetje licht wel in het hoofd, en tegelijk zeer tevreden lopen we naar huis. Zonder nog een keer op de kaart te kijken: yeah!

Morgen vertrekken we dus met de Hue freedom riders op een driedaagse mototoer naar de centrale hooglanden, oorlogsherinneringen, Ho Chi Minh trail, om vrijdag te eindigen in Ho Anh. Daar gaan we ons dan laten kleden voor ons Line haren trouw he.

10 Oktober : Hue

Zo een nachtje op de bus is wel handig. Beetje slapen en ondertussen vele km doen. Zelfs al is het geen bed, en is het weeceetje piep, en zit, ligt, de bus meer dan vol. Beter een nacht dan een dag doorbrengen in de bus. Afstand is afstand in Vietnam. We doen 12 uur over de naar ik hoorde 600 km, ik moet het nog opzoeken. Dit soort bus mag maks 60 zie ik, de kleine mogen 80/U. Dus dat verklaart de tijd.
En Vietnam is een land in constructie: dus soms rijdt de bus 3km/U door diepe putten. We kruisen af en toe sinds Hanoi iets wat of een snelweg of een nieuw spoor in aanbouw lijkt.
Wat ook al sinds Hanoi opvalt, veel nieuw woningen, privéwoningen. En hier en daar een megaproject. Gisteren ook op Cat Ba, een resort ding. En voorheen rond de pagode, wordt een meer en een pak woningen gepland. Het is erg onduidelijk of er een urbanistische gedachte achter zit. Op het eerste gezicht lijkt het eerder een 'oud Belgische' aanpak. We doen maar en zullen later zien of het bij elkaar en in elkaar past.
Van de bus gekomen zijn we avontuurlijk, en nemen twee brommers als taxi. Het blijken vlotte gasten te zijn: Mr Tai, met een boekske vol enthousiaste, Nederlandstalige, handgeschreven, verhalen over mototoeren. We waren zo iets al van plan doch houden hem even af. Na check-in gaan we de wat dwalen, en Mr Tai vindt ons op straat. Bij een pint laten we onze goesting spreken en lap vanaf woensdag weer toeren. De tweede dag beloofd zwaar te worden, 300km. Klinkt interessant. Weer ver weg naar de grens toe, weg van de Noord-Zuid toeristen route.
We eindigen na drie dagen die trip in Ho Anh dan zijn we daar ook ineens en moeten we geen vervoer meer regelen. Dus alles gaat mee op de moto vanaf woensdag. Mr Tai zal voor alles zorgen, plastiek voor rond de rugzakken, regencapes voor het geval...

Hue lijkt ons ineens klein, we ergeren ons nog even aan een madammeke op de markt dit ons in het zak zet met nems. En verkennen de citadel langs de buitenkant. Op de terugweg naar het hotel voor een geplande douche (plakkerig warm) en een dut, zien we ineens William en Lauren zitten aan de overkant.

Dus  dat douchke dat komt er wel van maar het dutje niet. We gaan zo met hen uit eten.
En zij deden er met de trein net een uurtje minder over dan wij. Mieke ontmoette net in de lobby nog een Hollander die 8 uur stil stond op de trein. Oeff, liever hij dan wij. En zij vond een kleermaker die mijn gescheurde broek repareerde voor 5000 dong. Dus voor 12 eurocent of zo.

Het eten was leuk, hier vlakbij blijkt een gezellige uitgaansbuurt te liggen, met de beste LP, en tripadvisor adresjes. We voegen ook William en Lauren hun blog toe aan de links.

foto's

9 oktober: Halong met zon en Peyo.

Het voordeel van verlof is dat je iets meer kan beslissen of je iets wel dan niet wil doen. Vandaag had ik ni zoveel zin in bloggen. En si,  ineens is het er wel. De goesting voor een verslagje van de activiteiten.

Het belangrijkste, de ziekjes zijn beter. Mieke hoest nog wat, en bij mij zijn de krampen zo goed als afwezig.
Dus vanmorgen goed opgestaan, opgehaald door dezelfde bus. Deze keer wordt hij geweldig vol geladen, gestapeld bijna. Doch dat kan ons niet deren: de ZON schijnt. We rijden het eiland terug door en merken hoe groen de bergen zijn.
Het organiseren van de touroperatoren is geweldig. Ze bellen en doen hun ding, en wij belanden weer bij een andere groep op een andere boot. Deze vaart terug door de baai naar Halong. We zitten aan dek en genieten van het zicht en de zon. Hopelijk geven de foto's dat ook weer. Aan boord vooral een toffe Franse familie. Moeder en Oom zijn van Vietnamese oorsprong, geboren in Frankrijk en bezoeken Vietnam voor het eerst. Tof om hen bezig te zien, en een toffe babbel bij de lunch.
Daarna belanden we als bij wonder weer op de juist bus naar Nihm Bihn. De bus raakt weer heel vol. Vier uur verder komen we aan in Thanthuy Hotel waar we ook Mahn terugzien. Het is al een beetje zoals thuiskomen. We mogen douchen in een kamer, drinken wat bier, en nemen een maaltijd in afwachting van de nachtbus. Nog 8 anderen van het hotel nemen de bus. Duitsers, op het eerste gehoor een beetje negatief naar onze goesting.
Ik klets wat op het net. Zoek wat over Hue, verbaas mij over de schijnbare sjiek van hotel dat ik voor 17 dollar boekte, en besluit dit op te schrijven.

8 oktober Cat Ba Island.

Wat een nacht. Afzien, rondlopen, zweten, kou hebben, wc proberen, en weer opnieuw. Dus ja het verslag van gisteren had er al een slag van. Zoals dit verslag nu al klinkt: ja, het gaat weer beter! Mits hulp van nog een nachtelijk Buscopannetje van mijn persoonlijke verpleegster. Alleen de regen blijft vallen! En het lokale KMI had voor gisteren al beterschap voorspeld. Pogen te giechelen dus.

Letterlijk van de pot gerukt ook. We moeten van boot wisselen. Onze tochtgenoten van de eerste dag gaan terug naar Halong. Wij varen door naar Cat Ba op een andere boot. Die mannen hier zijn wel goed geregeld, moet een tof excelleke zijn. Beetje praten hier, beetje dong uitwisselen en wij blijken steeds juist aan te komen.Voor wie Halong aandoet, kies voor de tocht van drie dagen. Dan vaar je voorbij het eerste globale verzamelpunt. Dan kom je in water met minder boten, meer stilte. En spijtig genoeg ook veel vervuiling en afval in het water. Ni goed bezig op dat vlak hier. De karstformaties blijven spectaculair ondanks het duistere weer.

Aangekomen op Cat ba, wordt er weer een rondje wisselen gespeeld. Wij belanden met een deel van de backpackers vulling van allerlei boten in een bus die ons eerst naar het nationaal park brengt voor wat een straffe wandeling zal blijken. Misschien nog belangrijker de temperatuur stijgt, het is op wat sporadische miezel droog, en de zon breekt er bijna door! De tocht is nog glibberig en modderig, en tegelijk karwei. We zweten ons een ongeluk, de broek plakt aan de benen. Het is ook best steil en 'klimmen', maar het zicht boven is de moeite waard. De dapperen gaan op de top nog een ijzeren toren op. Na een verdiepje knikken mijn knieën van de hoogtevrees en hou ik het voor gezien. De terugtocht is uiteraard moeilijker.Zwaar voor de knieën en de spieren. We slagen er in de jonge gasten bij te houden/voor te blijven, zij het weer met een slijkbroek en slijksandalen. De test van de Keen's gaat dus door. de foto's hier .Cat Ba is  best een groot eiland, met stukken karst op het land, veel bossen, en na een heel aantal km 'bussen' over onverharde weg ook een haven met gewone boten. Ons hotel is weer dik in orde en we krijgen eerst nog lunch. Wederom overvloedig. Van afvallen zal hier geen sprake zijn. En de fleskes Bia zijn hier van een halve liter. We zijn beiden blij dat we niet zoals de rest van onze tochtgenoten direct op weg moeten naar Monkey island. Wij hebben als enigen een namiddag zelf te kiezen. Dus doucheke, lezen en verslagske schrijven voor de blog. Ook eens kijken hoe het nu met België zit ondertussen. En hoe met Mieke verder, die gaat een beetje rusten wegens lichte koorts. Duimen maar.Morgen kondigt de zon zich nog meer aan. We zijn nieuwsgierig hoe ze ons nu gaan vervoeren. We hopen wel nog eens door de baai te varen en nu met zonlicht. Daarna wordt het bijna 18 uren bussen. Eerst terug naar Nimh Binh, dan naar Hue. Mogelijk zien we daar William en Lauren terug.

7 oktober: op weg naar Halong Bay

Samen met nog een koppel uit ons hotel stappen we op de bus, die voor de rest redelijk gevuld is met lokale mensen. Het blijkt om een soort privé stap-op/stap-af systeem te gaan. Bushaltes zijn niet altijd duidelijk, blijkbaar worden ook mensen opgepikt (zoals wij), kan je aangeven waar je wil afstappen, en wordt er ondertussen ook wat vracht vervoerd. Deze bus is geladen met zakken rijst tussen de zetels. Links en rechts worden dong uitgewisseld. Mensen worden met de brommer tot de bus gebracht en uren verder door een brommer weer opgepikt. Multifunctioneel. De route voert ongeveer tot de zijkanten van Hanoi, naar Haiphong en zo naar Halong. Het rijden is een gebeurtenis op zich. Wij zijn nu onderdeel van een bijna continu tuut-end voertuig.  Die klank vergezeld ons,net als de regen, bijna het hele traject. Het tuut-end geheel houdt goede vaart, evenwel niet altijd op zijn rijvak. Dat doen de tegenliggers ook niet, zodat wij beiden besluiten niet meer vooruit te kijken. Naast de regen, zijn er nog oefeningen in giechelen: Mieke haar verkoudheid (van de brommer weet je wel) lijkt te zakken en zij voelt zich wat koortsig, en mijn darmen trekken. Het laatste wordt wat onderdrukt met Buscopan.
Zeven uur beneden zijn in het hotel, betekent de wekker zetten om 6:15. We zijn wel ongeveer gepakt, enfin Mieke heeft ongeveer gepakt. Doch douchen en nog ontbijten voor een trip die als vier uur durend is aangekondigd. Bedoeling is dat we om 12 uur aan boord gaan in Halong. De bus laat een half uurtje op zich wachten, doch wij hebben ons voorgenomen te oefenen in giechelen. Goed begonnen is half gewonnen.
We worden ergens aan een halte opgepikt door een auto, naar een stalletje reisbureau gebracht en na nog even wachten gaan we als deel van een grote meute naar onze boot. Die valt reuzemee: mooie kajuiten, maar 13 mensen. En de zichtbaarheid is ondanks de miezel redelijk goed. We krijgen een middagmaa, overvloedig, varen een paar kilometer tussen de karstformaties, bezoeken een grot. Ondanks de regen ga ik toch wat kajakken, wat tof op zich is. We babbelen wat met twee Engelse koppels: William en Lauren, en Marc en Jo,verder aan boord een Pools gezin van drie, een Franse meneer, en drie californiërs. De kou en de krampen krijgen mij toch een beetje te pakken en na het avondeten. Het eten zelf is weer veel, redelijk ok, en gezellig. Ik ga vroeg slapen voel mij toch wat ziekjes, heb ik het gevoel dat het al laat is. Ik ga even naar de kajuit om dit verslag te typen en warm te krijgen in bed. Dat lukt. Ondertussen zweet ik al weer.

Ondertussen weet ik het wel zeker! ik wil zon. En zoals later zal blijken, de krampen klinken door in het verslag.
Het beeldverslag ziet er beter uit.

6 oktober : rustdag

Mieke leest wat, en ik loop met haar mee op zoek naar shampoo en conditioner. Omdat we het laatste niet vinden vragen we in het hotel en gewapend met een briefje gaat Mieke dapper alleen op stap. Een uurtje later terug met gewassen haren, gemasseerd hoofd en geschilderde teennagels. Zo zien die er nu uit.
Een beetje warmer opgestaan, de kleren zijn bijna droog. De rest naar de was.
Het internet wil eerst niet opstarten. Dus ikke naar kaffee met internet vlakbij. Ik merk dat in het hotel ook hun toegang in voege is. Blijkbaar is er nu een code die ik mee heb terwijl ik een koffie drink. Een wizzkid van achter de toog doet wat dingen en ik ben weer aan boord.Nu tegen einde van de dag hier enfin, tegen avondeten, blijk ik de hele dag op pc te zitten. Vind wel leuk. Bloggen vooral, de foto's van titel voorzien. En naar het weer kijken. Hue zit meer in de naweëen van de storm dan het noorden. Dus boeken we drie dagen Halong Bay. Dan komen we terug naar hier en nemen de nachtbus naar Hue. Ik veronderstel dat er op zee geen internet is, zij het mogelijk de tweede dag op Cat Bay Island. Mogelijk evenwel krijgen jullie pas nieuws op maandag over het vervolg van onze trip.

5 oktober: avontuurlijk rijden.

De lampkes van Line en Ardan hebben dienst gedaan bij het opzoeken van het sanitair. Nu is duidelijk dat de overvloedige afwatering niet enkel aan het bier of de rijstwijn ligt. Mogelijk doet ook groene thee irrigeren. Kwestie van in sync. te blijven met de omgeving zekerst.
Het was wel hard slapen op de vloer,doch ook goed slapen. Geen airco, lucht van buiten. En 'snachts de regen in bakken op het dak. We hoorden dat dit dak van bladeren er al vijfentwintig jaar ligt, en nog geen lekje. Door de dunne bamboevloer hoor je wel ieder opstaan en rondlopen.
's Morgens is de regen voornamelijk overgegaan in miesel. Ontbijt is heerlijk, zelfs een pakske nestkaffee kan fantastisch zijn. En dan veel fruit en heerlijke bananenpannekoeken. De kleine banaantjes hier zijn heerlijk: zoeter en romiger. En klein intiem detail: we kunnen ...! (ondanks de sanitaire omgeving). Nood breekt wetten he. In nood mag ook ieder de sacramenten toedienen leerde ooit de Mechelse catechismus.
En dan weeral FANTASTISCH. We hebben het pogen vatten in de foto's.

Wat niet te zien is: Mahn loopt op roze, plastieken, instekertjes, drie maten te klein (we vernemen later dat hij zijn sportschoenen, die hij kreeg van vorige klanten, niet nat wil maken), en nog kunnen wij hem niet volgen!
Ook niet te zien, ikke op mijn gat. Mieke op de poep en uit evenwicht gereed om in het rijstveld onder te vallen, en Mahn op zijn gezicht. En maar lachen. Geweldige manier om met tegenslag hebben ze hier: lachen en gieren. Ook als wij iets niet kunnen: lachen.
Twee uur stappen doen we op deze tocht. Rondje over de berg via ander stuk vallei terug. Ook Helloo roepen ondertussen...

Daarna afscheid nemen van de madam. En op weg met de brommers. Het plan is om niet langs de grote weg terug te keren, maar achteraf baantjes te nemen, 'only 50 km more'. Wat een avontuur zal dat worden. Eerst lijkt de brug verdwenen en vervangen door een brug in aanbouw. Met wat vragen van Mahn vinden we toch een oversteek. Er ligt wel een bamboeponton met een paar jongens erbij, Mahn lijkt van plan over de dam te rijden. Hij doet het eerste stuk, en dan ik. Over glibberige stenen, schiet ik uiteindelijk bijna het diepere deel in. Mahn komt mij redden en rijdt verder, tot...hij op het einde van de dam met moto en al in kniediep water terecht komt. Daarna met de tweede brommer idem. En weerom maar lachen, ik nu ook met hem. Niet uitlachen, dus, goedmoedig oppakken. Zijn sportschoenen die hij in een plastiekzak gebonden had om mee te rijden zijn ondertussen natuurlijk wel nat!

Aan de overkant is er ondertussen veel volk gekomen. Anderen doen de oversteek met de jongens. En zwaaien Helloo. Deze groep gaan we nog tientallen km op allerlei plaatsen tegenkomen. Zij rijden verder en Nahm draait de meest verzopen moto een beetje uit elkaar, poogt het water uit het systeem te krijgen, trappen, bougie afdrogen enz...
De gast van de pont komt gewoon helpen, ik doe ook een klein deeltje door de schroevendraaier met vod in de ontstekingsruimte te houden terwijl Namh aantrapt. Met de hand is dat niet houdbaar voor je denkt 'luierik'. Fantastische machientjes: broem en ze zijn weer vertrokken.

Nu lijken we echt in land waar geen toerist komt. Spijtig genoeg regent het stillaan harder. Dat maakt het alleen maar 'minder fantastisch'. Dorpjes, veel buffels, overal kinderen  en heel opvallend, scholen. Wij erkennen ondertussen de opschriften die volgens ons besluit zeggen: de jeugd is de toekomst van ons mooie land. In het kleinste dorp zijn kinderen en scholen, regelmatig zijn er grotere scholen. En zoals we vanavond in de regen nog zullen merken, ook op het platteland zijn er massa's kinderen en jongeren. Velen op de fiets en de meesten in de blauw en witte trainingsjek van de scholen. Toch nog iets commie, en iets heel tofff. Er wordt duidelijk gekozen voor onderwijs.

Ergens verder, een uurtje misschien, na een paar hellingen van 10% waar onze Honda zich in tweede over trekt, is de weg onderbroken en veranderd in een modderbrij. Tevens redelijk stijl bergop. Mahn vraagt dorpelingen of het ver is, 100 m is het antwoord (het blijken er laat ons zeggen 400 te zijn). Hij wil dat ik probeer en ik wil niet liever. Na honderd meter steek ik vast in eerste, en in tweede raak ik niet meer vertrokken. Mijn sandalen zijn ondertussen veranderd in leemblokken en wegen een paar kilo. Moet moeite doen om ze aan te houden. Ondertussen komt de groep van de pont weer voorbij. Al dan niet sukkelend. De madammekes doen hun schoenen uit en lopen door de modder. Ik probeer ook, doch mijn voetjes zijn te delicaat voor deze modder met steentjes. En mijn sandalen worden zwaarder en vallen steeds uit.  Je kent het 'laars in de modder fenomeen' van bij ons. Ik moet weer gered worden door Mahm.

Paar kilometer verder staan we in een beek om onze schoenen te wassen. We zien er nogal uit. Modder tot ver op de broek. Nat. Maar laat ons lachen, we kunnen dat nu ook al. Ergens onderweg stoppen we bij een eetplaats. Enkel noodle soep op het menu zegt Mahm. Ok zeggen wij. Beef or pork vraagt de gast van het kraam: en dat blijkt letterlijk ook zo, zie foto's. De pint die ik wel verdiend heb laat op zich wachten, als ik navraag blijken ze die elders halen. Alsook  de noodles en de bouillon. Uit een oplospakje zoals bij ons, maar aangevuld met de beef, en lekkere verse kruiden is het lekker en verwarmend.

Nu nog 90 km zegt Mahn. Amaai en het is al 15.30 u. Ik denk dat lukt nog wel. Aan 40 km uur gerekend moeten we vroeger zijn. Zijn inschatting blijkt beter. Edoch de resten van de storm vallen nu over ons. Soms met straffe windstoten. Het wordt duister, de weg zit vol putten. Later wordt het donker, we stoppen nog ff om iets te drinken of om te plassen en geven gaaaaaaaaaas. Daarom is de laatste foto ook van het boven beschreven noodle eten. Uiteindelijk blijkt dat nog een zware tocht voor de poep, voor de nek, voor de ogen, ... Ik rijd ondertussen zonder bril wegens de regen op die van mij. Ik poog het achterlicht van Mahm te volgen om putten te vermijden, maar kwak af en toe in één. Soms is het beetje te spannend omdat de Vietnamezen niet graag de lichten van hun brommers of fietsen aansteken. Omdat we zelf zowel links als rechts van de weg rijden op zoek naar de goede ondergrond is dat soms verschieten als je op het laatst zo een tegenligger merkt. De kinderen uit school zijn gelukkig met horden en daardoor zichtbaar. Het hotel wordt ook ongerust waar we blijven. Doch moe, zelfs een beetje op, met stijve nekspieren van het turen en rijden, bereiken we Nihm Bihn. Eerst een warme douche, waarbij we onze kamer een beetje in een modderbrij veranderen, verse kleren aan, rest laundry service, een pintje en een rijstschotel moeten voor warmte zorgen. Beetje moeilijk dat opwarmen, mijn flies heeft ook wat vocht gepakt onder de regenjas en dus worden mijn nieuwe kleren ook weer nat. Gelukkig draait de airco ook op positief, en kunnen we warm slapen en dingen drogen.