7 oktober: op weg naar Halong Bay

Samen met nog een koppel uit ons hotel stappen we op de bus, die voor de rest redelijk gevuld is met lokale mensen. Het blijkt om een soort privé stap-op/stap-af systeem te gaan. Bushaltes zijn niet altijd duidelijk, blijkbaar worden ook mensen opgepikt (zoals wij), kan je aangeven waar je wil afstappen, en wordt er ondertussen ook wat vracht vervoerd. Deze bus is geladen met zakken rijst tussen de zetels. Links en rechts worden dong uitgewisseld. Mensen worden met de brommer tot de bus gebracht en uren verder door een brommer weer opgepikt. Multifunctioneel. De route voert ongeveer tot de zijkanten van Hanoi, naar Haiphong en zo naar Halong. Het rijden is een gebeurtenis op zich. Wij zijn nu onderdeel van een bijna continu tuut-end voertuig.  Die klank vergezeld ons,net als de regen, bijna het hele traject. Het tuut-end geheel houdt goede vaart, evenwel niet altijd op zijn rijvak. Dat doen de tegenliggers ook niet, zodat wij beiden besluiten niet meer vooruit te kijken. Naast de regen, zijn er nog oefeningen in giechelen: Mieke haar verkoudheid (van de brommer weet je wel) lijkt te zakken en zij voelt zich wat koortsig, en mijn darmen trekken. Het laatste wordt wat onderdrukt met Buscopan.
Zeven uur beneden zijn in het hotel, betekent de wekker zetten om 6:15. We zijn wel ongeveer gepakt, enfin Mieke heeft ongeveer gepakt. Doch douchen en nog ontbijten voor een trip die als vier uur durend is aangekondigd. Bedoeling is dat we om 12 uur aan boord gaan in Halong. De bus laat een half uurtje op zich wachten, doch wij hebben ons voorgenomen te oefenen in giechelen. Goed begonnen is half gewonnen.
We worden ergens aan een halte opgepikt door een auto, naar een stalletje reisbureau gebracht en na nog even wachten gaan we als deel van een grote meute naar onze boot. Die valt reuzemee: mooie kajuiten, maar 13 mensen. En de zichtbaarheid is ondanks de miezel redelijk goed. We krijgen een middagmaa, overvloedig, varen een paar kilometer tussen de karstformaties, bezoeken een grot. Ondanks de regen ga ik toch wat kajakken, wat tof op zich is. We babbelen wat met twee Engelse koppels: William en Lauren, en Marc en Jo,verder aan boord een Pools gezin van drie, een Franse meneer, en drie californiërs. De kou en de krampen krijgen mij toch een beetje te pakken en na het avondeten. Het eten zelf is weer veel, redelijk ok, en gezellig. Ik ga vroeg slapen voel mij toch wat ziekjes, heb ik het gevoel dat het al laat is. Ik ga even naar de kajuit om dit verslag te typen en warm te krijgen in bed. Dat lukt. Ondertussen zweet ik al weer.

Ondertussen weet ik het wel zeker! ik wil zon. En zoals later zal blijken, de krampen klinken door in het verslag.
Het beeldverslag ziet er beter uit.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten