Uiteindelijk ga ik kiezen voor bovenstaande, dat laat mij toe deze foto in de blog te plaasten. Terug zon, dat zie je op de nieuwe foto van op ons terras.
Een lange tocht slaat op het stappen, blijvend de beste manier om een stad te verkennen. Ook een grote stad. Tenzij dat je zoals in Parijs een geweldige metro hebt, dan kan je stukjes trein inlassen. Rond negen uur zijn we vertrokken op zoek naar een croissant. We vonden een beeld, een tijdelijke stilte rond het meer van het zwaard, wegens afgezet voor iets (veel militairen in de buurt, dus mogelijk iets herdenkings), heerlijk stappen was dat, stil. Tot ineens de sluizen open gingen en, enfin zie maar de brommerzee op de foto's. De stad wordt wel meer eigen, het lukt hele stukken te lopen op het gevoel, ongeveer naar daar...en dan te kijken en te snuiven.
Een lieve mevrouw verkoopt mij een commiepetje. Ik wou eigenlijk wel zo eentje kopen. Ik onderhandel een beetje, enfin 33% er af, lang ni genoeg natuurlijk. De mevrouw beloond ons met een mooie en dankbare glimlach en een armbandje extra voor mams.
Onderweg nog ergens een fruitsapje, net bij de te gekke spoorlijn dwars door de stad. Zo bereiken we eindelijk commieland. De minsiteries, Ho Chi Minhs mausoleum. Terzijde is een mooie laan en een complex dat mogelijk de citadel van Hanoi is. Werelderfgoed staat er op het bord. Niet zo spectaculair vind ik. Als het dit is was het volgens onze versie van LP niet te bezoeken.
Verder voorbij Ho. Gaan we op zoek naar West Lake, ik heb het idee dat we langs de oever zullen kunnen lopen. Dat blijkt even te duren eer we naar het meer kunnen, terwijl we op de kaart vlakbij zijn. Deze buurt wordt wel armer, daarom niet minder druk, wel vuiler, meer krotten. We zien een hele tijd geen enkele witte man of vrouw meer. Wij worden wel een beetje bekeken. Voorbij de op en riool lijkende beek, wordt het weer beter. De poort die we zien lijkt eerst op deze van een officieel gebouw, bij nader toekijken is het de poort van Bia Hanoi. Het bier dat we hier drinken. Een meneer bekijkt mij raar omdat ik een foto neem van de poort. En twintig meter verder, een trapje af, naar de kelderverdieping van de brouwerij, zitten vele mannen te drinken en te eten. Wij hebben onderweg ondertussen van een mevrouw wat koeken gekocht en ni echt honger. Dus drinken we een pint, van de tap. De foto toont gedeeltelijk hoe dat gaat. In de stalen box steken ze een vat, daarop een brok ijs, en dan gewoon aftappen, door de darm lager te houden. We betalen 38.000 Dong voor vier glazen.
Even verder kunnen we naar het meer, en de weg terug nemen langs het meer. Eerst zien we een aantal mannen op een grasveld een gevecht houden met wat eerder kalkoenen dan hanen lijken. Voor de kenners kijk eens goed.
De Franse stijl is direct te merken en ook dat hier stillaan geld tegen gegooid wordt. Verderop wordt dat nog duidelijker. Eerst vallen ons echer de vele dode vissen in het water op. Gaat de snelle ontwikkeling hier ook voorbij aan de natuur? Niet dat de vissers hindert om te blijven hengelen!!!!!!!.
Mooie techniek wel, met een bamboestok en enkel een ringetje bovenaan. De middenvinger fungeert als het ding dat op en neer gaat als je een molentje op je lijn hebt, de losse hand wikkelt de draad die binnengehaald wordt op een grote spoel. Niemand iets zien vangen evenwel. Spijtig genoeg wel een arme man dode vissen uit het water zien scheppen. Hier in Hanoi eten we zeker geen vis meer op straat!
Wat een stad als je zoveel zo mooie meren binnen je grondgebied hebt. Je ziet zo dat de rijkeren hier zullen wonen. Vele huizen zijn al opgeknapt, huizen met een mercedes in de garage, en dus ook een stalen poort ervoor. Ook hier gaat groei dus gepaard met groeiende verschillen.
Nog verder jeugd, en nog eens jeugd. Koppeltjes en fotoshoots. Twee meisjes willen met ons op de foto. Gek. En tussen de dode vissen gaan de koppeltjes in die oude zwaantjes op het meer 'zitten'. Bijna mooier dan de citadel zijn de gebouwen op het einde van onze wandeling langs het meer. Duidelijk Frans, mogelijk een voormalig ziekenhuis, of een psychiatrich ziekenhuis in wat toendertijd mogelijk buiten de stadskern lag... Eens opzoeken.
We raken thuis, door de drukste drukte die we al meemaakten. Zondag is naast kapperdag, mogelijk ook uitgaansdag. Jongeren en jeugd, veel kinderen ook. Massa's op weg ook door de oude stad. Moe maar tevreden 'thuis'.
Nog gaan eten bij Quan An Ngoc en inpakken. Morgen nemen we de trein naar Nimh Bihn.
Om te staven nog de foto's van vandaag.
Ik ben blij dat de zon weer schijnt bij jullie. Blijf toch ook maar een beetje op de hoogte wat die nieuwe typhoon vanuit de Philippijnen van plan is om te doen (safety first e :) )!
BeantwoordenVerwijderenGras is trouwens echt goed aan het groeien in Veltem. We sturen een dezer dagen eens een foto door.
We kijken uit naar de volgende blogpost.
Dikke kus,
A&L