1 oktober: 'drukke' dag.

Uiteindelijk duwt een grommende maag ons naar buiten. We besluiten de oude stad te verkennen en op zoek te gaan naar een bakker. Die hebben we immers onderweg met de taxi van de luchthaven gezien. Al dwalend, leren we ook op straat lopen omdat de stoepen voor allerlei anders dienen: vooral als moto parkeerplaats, ook als uitstalraam, eetplek, enz... De bakkerijen lijken hier niet te zijn. En de streetfood ziet er minder hygiënisch uit dan in BKK. Uiteindelijk duwt de maag ons over de aarzeling bij een kraampje van twee madammen. Hun aanpak ziet er proper uit, al levert het roosteren van de spekjes wel zwart vlees op. Het smaakt wel, op zo'n klein plastieken krukje met de knieën tegen het 'tafelblad'. Met een vol buikje staan we op, slaan de hoek om en...een bakkerij. We vullen aan met van die lekkere Portugese taartjes. Op de markt schaft Mieke zich ook nog nieuwe stapsandalen aan. Ze zijn al zo goedkoop dat we niet meer durven onderhandelen.
In meerdere betekenissen. Ten eerste al vlug wakker, onze straat ontwaakt ook vroeg. En de nacht was onrustig, we bleven maar regen horen wat bij beiden, en in stilte om de ander te sparen, leidde tot wat gepieker. Hoe moeten we dat doen dan als het blijft regenen, hoe verder?

's Morgens gaat de regen over in miezeren met af en toe en bui. We hebben geen zin om nat te worden zoals gisteren, daarom besluiten we wat te wachten, en ondertussen te lezen, te surfen.  Ik leer dat websites met weersvoorspellingen erg kunnen verschillen. Sommige kondigen voor dinsdag een nieuwe tropische storm aan, andere weten van toeten en geven zon!

Tegen enen zakken we af naar Pho Co. De foto's van vandaag en gisteren pogen jullie een idee te geven van de bijzondere sfeer, en de bijzondere locatie. Ewout levert ons toffe info, die er vooral voor zorgt dat we ons beter thuis voelen, en meer durven.

Nadien gaan we dwalen, met het stille plan om tegen de avond aan An Ngon restaurant te raken: zowel door LP als door Ewout aan geraden. Bij deze doen wij het zelfde. Al kan ons plezier vergroot zijn door de lange wandeling, het bereiken van An Ngon door een troosteloos straatje, onze slechte eetervaring van gisteravond (gewoon slecht eten), de bijhorende verlaagde verwachtingen. An Ngon is er op. Verzorgd, leuke binnentuin, rondom stalletjes waar de gerechten gekookt worden en leuke bediening.

Ook een bijdrage aan het plezier is de rust die er heerst in vergelijking met de straat buiten de tuin. Overdonderend vonden we het verkeer, de aanstormende stromen brommers. Mogelijk omdat het  zaterdagavond is? Iedereen lijkt gelost! Hoe de regels zijn is niet duidelijk. Meer als een school vissen bewegen dan als een individu lijkt mij. Wij beginnen het een beetje te kunnen, bijvoorbeeld de straat oversteken. We zijn niet zo goed als mama's die een baby voorop houden, ondertussen met één hand GSM-en en toch dwars de stroom het verkeer kruisen met hun moto!

Hanoi is een drukke,bruisende stad. Vol moto's en jonge mensen. Bezig. Drukker dan BKK in aanvoelen. Winkels, zaakjes, en ik die dacht een communistische stad te vinden. We vinden een bezige Oosterse, neringdoende, koloniale, motostad.

Blij om na het eten thuis te komen. Nog even skypen, wat op het terras zitten lezen, dat voelt een beetje als en film met de drukte en de neon beneden. En dan aan de foto's en de blog met een pint Bia Hanoi.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten