Om vijf uur moesten we wachten voor het hotel. Dus om halfvijf opgestaan, uitchecken, en wachtttten. We vonden het vriendelijk ambetant dat de verkoper van de bustickets ons een tel nummer meegaf, 'if they are late'. Dus om 5.15 toch maar het hotel gevraagd om te bellen... het begin van een gedesorganiseerde Cambodjaanse dag.
Uiteindelijk duikt er een mercedes 500 op, amaai denken we, luxe car is hier wel echt luxe. Alleen de man die rijdt, belt veel, lijkt onzeker, rijdt rond, en pikt nog mensen op (dat blijken later Lasse en Roar te zijn, maar daarover verder). We rijden in de merc. door Siem Reap, de man belt, we rijden, hij belt, hij zoekt iets, we stoppen tien km buiten SR, voorbij een klein busje, is het dat? Nee blijkbaar, niet. Nog wat bellen, blijkbaar toch wel, er komen nog andere mensen, lokalen, en een aziatisch uitziend koppel (die blijken later Vicky en Myong te zijn). Er komen ook nog twee lange gasten bij, moeten wel uit Nederland komen.
We kruipen in het busje, dat rijdt, dat stopt, dat rijdt terug, dat stopt, een madam stapt in, een madam die veeeeeeeeeeel belt.Naar wie, waarom , ze kijkt ook steeds naar ons en glimlacht een beetje raar. We rijden, we stoppen, we laden iemand op, het begint al minder de vip bus te zijn die we betaalden. Er stapt iemand op, de mevrouw belt, er wordt gestopt, er worden pakken ingeladen, de Nederlanders moeten hun benen intrekken, er worden dozen onder geschoven, tussen de Denen kruipt ook nog een voortdurend bellend exemplaar, we laden nog iemand op, er is ondertussen echt geen plaats meer. De benen liggen boven op de rugzakken. Het busje rijdt, zoals ze hier rijden, en lijkt heel de weg terug naar Chaùpong Chhnang te gaan. Uren later,en net voor CS, slaan we links af, het landschap veranderd wat, meer plantages, voor het eerst sinds lang iets wat op een helling lijkt. En ineens stoppen we, verwarring alom, wie moet er nu uit, wie moet er blijven? Uiteindelijk moeten we allen uitstappen, en wachten op een bus, een andere bus. Ook hier wordt er hard onderhandeld over een broodje, het sanitair is vies, en Mieke houdt zich in, ik ga in de kant staan.
Niemand vertelt iets, ondertussen vindt de club uit SR, allen op weg naar Laos elkaar. De madam met haar pakken en de andere lokalen verdwijnen. Ineens moeten we op een bus, weer veel lokale mensen, deze bus is gekoeld, zit vol kinderen. Laos? vragen we. En dus wordt dit ons nieuwe verblijf, het landschap wordt weer Cambodjaans saai, zijnde plat, we rijden, volgens Mieke stoppen we ook een uur om iets de zijspiegel terug te monteren, ik merk niets, omdat ik ondertussen in een verhaal van Saskia Noort verdiept raak.
En dan stopt de bus. Alle lokalen stappen uit. De reizigers naar Laos blijven ziiten. Tot er iemand komt uitleggen dat we niet naar de grens gaan! Het is te laat, de grens sluit om 17.00 uur. Hoezo? Ons werd bij verkoop beloofd dat we om 19.00 in Pakse zouden zijn! En dat zou nog uren voorbij de grens moeten zijn. Wat moeten we dan doen? Zoek zelf een slaapplaats en eten, wat er morgen gebeurd weten we niet! Vragen helpt niet. Degene die Engels spreekt, zegt dat het niet zijn maatschappij is, de anderen gebaren van krommen haas. Als we willen kunnen we de twee uur!naar de grens rijden, doch als ze dicht is moeten wij de bus terug betalen. Ik bel het nummer dat we kregen, ze gaan mij terugbellen. Ingelicht door Vietnam heb ik nog vertrouwen. Er wordt niet gebeld, We zoeken een slaapplaats, niemand biedt hulp, zoek maar uit. Morgen komt er een gids om 08.00 uur. Hoezo? Omdat we pas om 19.00 in Pakse zouden zijn, en omdat ik vertraging incalculeerden en omdat wij dus niet tof zouden vinden om na 21.00 uur nog op zoek te gaan naar slaapplek heb ik een hotel geboekt in Pakse. Niet hun probleem. Ik bel met mijn laatste belminuten nog een paar maal naar de busmaatschappij, hij zal mij terugbellen... We vinden een proper guesthouse voor 14 USD, we gaan eten met Vicky (Thailand) en Myong (Korea) en hebben een tof contact. We pogen ons op te peppen dat ieder nadeel zijn voordeel heeft. Vicky nodigt ons uit bij haar thuis te verblijven als we in Thailand zijn.We eten en drinken geweldig goedkoop. Gaan slapen en hopen nog op een telefoon die niet komt. Met gemengde gevoelens gaan we slapen, ok 20 USD weggegooid voor een kamer die we niet nemen en ondertussen ook nog voor een andere betaalt. Morgen wordt beter....(ondertussen knagen ook in de nacht ambetante gedachten...).
Uiteindelijk duikt er een mercedes 500 op, amaai denken we, luxe car is hier wel echt luxe. Alleen de man die rijdt, belt veel, lijkt onzeker, rijdt rond, en pikt nog mensen op (dat blijken later Lasse en Roar te zijn, maar daarover verder). We rijden in de merc. door Siem Reap, de man belt, we rijden, hij belt, hij zoekt iets, we stoppen tien km buiten SR, voorbij een klein busje, is het dat? Nee blijkbaar, niet. Nog wat bellen, blijkbaar toch wel, er komen nog andere mensen, lokalen, en een aziatisch uitziend koppel (die blijken later Vicky en Myong te zijn). Er komen ook nog twee lange gasten bij, moeten wel uit Nederland komen.
We kruipen in het busje, dat rijdt, dat stopt, dat rijdt terug, dat stopt, een madam stapt in, een madam die veeeeeeeeeeel belt.Naar wie, waarom , ze kijkt ook steeds naar ons en glimlacht een beetje raar. We rijden, we stoppen, we laden iemand op, het begint al minder de vip bus te zijn die we betaalden. Er stapt iemand op, de mevrouw belt, er wordt gestopt, er worden pakken ingeladen, de Nederlanders moeten hun benen intrekken, er worden dozen onder geschoven, tussen de Denen kruipt ook nog een voortdurend bellend exemplaar, we laden nog iemand op, er is ondertussen echt geen plaats meer. De benen liggen boven op de rugzakken. Het busje rijdt, zoals ze hier rijden, en lijkt heel de weg terug naar Chaùpong Chhnang te gaan. Uren later,en net voor CS, slaan we links af, het landschap veranderd wat, meer plantages, voor het eerst sinds lang iets wat op een helling lijkt. En ineens stoppen we, verwarring alom, wie moet er nu uit, wie moet er blijven? Uiteindelijk moeten we allen uitstappen, en wachten op een bus, een andere bus. Ook hier wordt er hard onderhandeld over een broodje, het sanitair is vies, en Mieke houdt zich in, ik ga in de kant staan.
Niemand vertelt iets, ondertussen vindt de club uit SR, allen op weg naar Laos elkaar. De madam met haar pakken en de andere lokalen verdwijnen. Ineens moeten we op een bus, weer veel lokale mensen, deze bus is gekoeld, zit vol kinderen. Laos? vragen we. En dus wordt dit ons nieuwe verblijf, het landschap wordt weer Cambodjaans saai, zijnde plat, we rijden, volgens Mieke stoppen we ook een uur om iets de zijspiegel terug te monteren, ik merk niets, omdat ik ondertussen in een verhaal van Saskia Noort verdiept raak.
En dan stopt de bus. Alle lokalen stappen uit. De reizigers naar Laos blijven ziiten. Tot er iemand komt uitleggen dat we niet naar de grens gaan! Het is te laat, de grens sluit om 17.00 uur. Hoezo? Ons werd bij verkoop beloofd dat we om 19.00 in Pakse zouden zijn! En dat zou nog uren voorbij de grens moeten zijn. Wat moeten we dan doen? Zoek zelf een slaapplaats en eten, wat er morgen gebeurd weten we niet! Vragen helpt niet. Degene die Engels spreekt, zegt dat het niet zijn maatschappij is, de anderen gebaren van krommen haas. Als we willen kunnen we de twee uur!naar de grens rijden, doch als ze dicht is moeten wij de bus terug betalen. Ik bel het nummer dat we kregen, ze gaan mij terugbellen. Ingelicht door Vietnam heb ik nog vertrouwen. Er wordt niet gebeld, We zoeken een slaapplaats, niemand biedt hulp, zoek maar uit. Morgen komt er een gids om 08.00 uur. Hoezo? Omdat we pas om 19.00 in Pakse zouden zijn, en omdat ik vertraging incalculeerden en omdat wij dus niet tof zouden vinden om na 21.00 uur nog op zoek te gaan naar slaapplek heb ik een hotel geboekt in Pakse. Niet hun probleem. Ik bel met mijn laatste belminuten nog een paar maal naar de busmaatschappij, hij zal mij terugbellen... We vinden een proper guesthouse voor 14 USD, we gaan eten met Vicky (Thailand) en Myong (Korea) en hebben een tof contact. We pogen ons op te peppen dat ieder nadeel zijn voordeel heeft. Vicky nodigt ons uit bij haar thuis te verblijven als we in Thailand zijn.We eten en drinken geweldig goedkoop. Gaan slapen en hopen nog op een telefoon die niet komt. Met gemengde gevoelens gaan we slapen, ok 20 USD weggegooid voor een kamer die we niet nemen en ondertussen ook nog voor een andere betaalt. Morgen wordt beter....(ondertussen knagen ook in de nacht ambetante gedachten...).
Oei, niet tof!
BeantwoordenVerwijderenAle hop weer een avontuur erbij dan zeker? Op het moment zeer rot, achteraf goeie verhalen zullen we maar denken?
Hopelijk is de volgende dag wel alles vlot verlopen!
Kus,x
Damn niet zo tof.
BeantwoordenVerwijderenMaar het hoort er ook bij zeker als je gaat avonturen in het verre Aziƫ.
Ik heb de volgende dag nog niet gelezen dus ik duim nog altijd op beterschap.
Kus Fem