Vandaag wat later opgestaan. We hebben een lege dag. Een dag dus die zichzelf dient op te vullen. Als we in gang schieten gaan we eerst op zoek naar een naaister om Mieke's nieuwe kleed in te korten. Daarvoor lopen we langs bij de vrolijke juffrouwtjes waarmee we gisteren onderhandeld hebben. Eén van hen brengt ons naar een naaister op de oude markt die een en ander voor een dollar zal in orde brengen.
Daarna gaan we een beetje 'dwalen'. Ik heb last van de voortdurende vragen van tuktukkers en anderen, van de 'madams' en 'messieurs' en 'misters'. Het kost inspanning om niet te kijken. Een mens is beter beschermd met een tuktukker in de hand. En zogauw je kijkt of hello terug zegt hang je er aan.
Ik merk weer hoezeer ik aan mijn persoonlijke ruimte en eigen leiderschap over tijd en ruimte hecht. Wanneer er een paar aan mijn arm gaan hangen om aandacht te trekken verlies ik bijna de hum. Doch het lukt om beter te negeren. We dwalen wat en vinden een nieuwe tas voor Mieke, en een tof 'koloniaal' eethuisje voor mij waar we ontbijten. We besluiten ook vanavond terug te komen.
Daarna trek ik mij terug in ons hotel rond het kleine zwembad. Mieke doet zich tegoed aan mani en pedi. 's Avonds gaan we iets eten met Ania. Bij de whisky belt Mr Hong. Ik denk eerst voor een jobke, ons terug voeren naar het hotel. Dat is een vergissing. Blijkbaar hebben we hem echt blij gemaakt en heeft hij besloten de drie uur naar Battambang province te tuktukken om vrouw en kind te zien, en, nu is hij hier met hen en wil hij zijn vrouw en zoontje Happy aan ons voorstellen. We nodigen hen allen uit voor een drankje, en zo komt Hong op een plek waar hij anders niet zou komen. Hij tuktukt ons naar huis, waar we een innige knuffel krijgen. Blijkbaar een heel gezinnetje blij gemaakt de vorige dagen. Dat geeft een goed gevoel.
Spijtig genoeg zijn we weer al eens vervallen in onze oude gewoonte en zonder fototoestel op stap. Dus geen foto's van deze mooie ontmoeting. Wel een beeldje van een hek gevormd door de tekst van 'imagine'. Zie of je het lezen kan.
Morgan staan we weer heel vroeg op. We vertrekken om 5:30 naar Pakse en tocht van 14 uur met de bus. Dus dit is de laatste post uit Cambodja, morgenavond zijn we in Laos.
Hoi Mieke en Lieven
BeantwoordenVerwijderenJaja we proberen jullie bij te benen maar dat lukt niet altijd zo goed.
Alleszins onder de indruk van het geweldige avontuur waarvan jullie zo heerlijk genieten.
Het straalt ervan af, en met de mooie teksten en foto's en filmpjes tuktukken wij in onze luie zetel met jullie mee...
Vera en Hugo
dat vinden wij fijn te weten dat belangrijke mensen mee-zijn.
BeantwoordenVerwijderennu op avontuur en vast voor de grens met Laos. Dat hoort er ook bij...
Ik kan mij voorstellen dat het een zeer leuk moment geweest moest zijn met Meneer Tuktuk en zijn familie :) Aangezien er zo weinig toerisme is geweest hebben jullie hen waarschijnlijk naast rijst eindelijk nog eens vlees en groenten op tafel bezorgd!
BeantwoordenVerwijderenWe hebben gemerkt (vooral in bangkok) dat ook de locals worden aangeklampt door de verkopers van vanalles en nog wat en tuktukkers. Ook zij negeren ze gewoon straal. Dat is blijkbaar de manier.
Ale we kijken uit naar eerste verslagen uit Laos!
Kus,x