14 november: naar Tha Kaek (Thakhek).


Daar landen we weer in zo een stoffig plein vol minivans, 'busstation'. Wat we zien van Thakhek is een stoffige drukke weg in aanbouw. We zoeken en vinden met wat gebabbel het guesthouse. Dat ligt aan die weg, achterin en vormt een oase van rust. Mieke heeft liever dat ik niet teveel inspanningen doe en dus blijven we hier lezen, iets eten, wat slapen. Ik leef vandaag zonder pillen! En het gaat, geen koorts, wat hoofdpijn, afnemende keelpijn. We zijn aan gepast aan de Laotiaanse manier van reizen. Dus we nemen een tuk naar het 'busstation'. En boeken daar een bus naar Thakhek. Eerst worden we in een busje van 20 geladen, dan blijken er op dat uur niet genoeg passagiers en wordt er een minivan voorgereden. En die blijft dan wachten tot hij gevuld is. Ondertussen zien we ook andere bussen 'vullen', zo ook een vip bus. Wanneer die op het punt staat te vertrekken komt nog een camionnetje voorgereden en al de zakken gaan in de bus het looppad op. Het dak is al twee meter hoog gevuld met pakken.

Dat gebeurt ook met ons busje. Wij worden uitgenodigd naast de chauffeur te zitten. Dubbel geluk: zo zien we iets onderweg, en zo vermijden we het blijven bijsteken van mensen en goederen de eerste km's. Doch dan zijn we zo vol dat de rit bijna in een keer naar Thakhek gaat.
We regelen een brommertje voor morgen en gaan weeral vroeg slapen. Ondertussen beginnen de darmen te rommelen....

Geen opmerkingen:

Een reactie posten