

We zijn redelijk vroeg wakker, de nacht was soms een beetje onrustig. Ik moet boze gedachten onderdrukken. Niemand heeft gebeld. Hopelijk loopt het vandaag goed, raken we op tijd in Pakse, dan moeten we direct door naar Tad Fane, en resort aan watervallen van 120m. Er duikt een gids op, die beweert dat hij de dingen voor ons gaat oplossen, dat er een busje komt. Hij deelt ook papieren uit om de visa aan te vragen. Net als aan de Cambodjaanse grens biedt de gids aan de stempels te regelen, mits een meerprijs van 5 USD. We zijn er toen wel mee gevaren dus, hupakee. Het busje vervoert ook en paar lokale madammen,en voert ons in minder dan een uur naar de grens. Had die gast gisteren niet gezegd dat de grens nog twee uur verder lag? De gids verdwijnt en duikt een half uur later weer op met geregelde visa. Dan worden we verzocht de grens over te stappen naar de Laotiaanse post. Daar mogen we zo door, onze visa en stempels zijn in orde. Lasse en Roar die het zelf regelen moeten aan de Cambodjaanse kant 1 USD en aan de Laotiaanse kant 2 USD toeschuiven om hun stempel te krijgen. Dus de gids neemt ni teveel voor ons gemak...Maar wat moeten we nu, vragen we ons met achten (wij, Lasse en Roar twee gasten van 19 uit Denemarken, Vicky en Myan, en Jesse en ? uit Nederland) af? Niemand wacht ons op, onze gids is aan de Cambodjaanse kant gebleven. Er is geen busje, of een reisbureau. Een beetje pogen vragen te stellen helpt ni echt. Na een kwartier komt een gast die aan een tafeltje zit zeggen dat hij het reisbureau is en ons verder voert. Verder geen uitleg, wat,hoe wanneer? Ik vraag of hij een bussinesskaaartje heeft, blijkt ni zo. Dat doet er mij aan denken dat naast mijn tel van gisteren, ik ook een mail stuurde op het adres dat vermeld staat op de bustickets, die mail botst terug: this yahoo account dus not exist! Ondertussen tikt de tijd, het is al halftwaalf en we staan nog steeds te wachten aan de grens. Twee minivans brengen toeristen uit Laos naar de grens, en in een van die twee worden wij met zijn achten opgeladen. Na een twintig minuten wordt er gestopt: dit blijkt de stop te zijn voor 4000 islands, daar gaan vier van ons naartoe. En de mensen voor Pakse vragen we: er komt een bus binnen drie kwartier. We eten iets: een belegd broodje, de Laotianen kennen mayonaisse! en leren denken in Kip. UIteinedelijk komt een busje voor 20 voorgerammeld, onze rugzakken worden op het dak geladen en vastgebonden. We gaan onderweg, we stoppen na 5' om iemand op te laden, dan weer even verder, weer iemand opladen...Verder stapt er ook een monnik op: hij krijgt de zetel naast de chauffeur, de tweede chauffeur kruipt naar achter, de monnik geeft wat geld, zegent de bus, en krijgt op zijn beurt geld toegestopt. Wij begrijpen ondertussen nog minder van Buddhisme. En de eerbied voor monniken, die wij vooral zien bedelen en niets doen, de grote budhhabeelden en nieuwe tempels. Enfin de laatste bus blijkt een gewone lijnbus te zijn, doet het op zijn gemakje. Om uiteindelijk om 15.00 u Pakse te bereiken. Zoals altijd wordt er gestopt aan een reisbureau. Ik heb nog altijd stille hoop dat ze hier iets kunnen organiseren zoals in Vietnam. Nee zegt de man, er gaan geen bussen meer naar Paksong (wij moeten 38 km de richting uit voor Tad Fane). Even verlies ik mijn cool, GVD, wij moesten hier al gisteren om 19 u geweest zijn. Het resort kost 40USD/nacht, zullen we dat ook weer missen? Na wat babylonische spraakverwarring krijg ik antwoord dat een privébusje van het reisbureau ons naar Tad Fane kan brengen voor 43 USD. Nu heb ik echt het gevoel dat er iemand tegen mijn goesting aan mijn centen zit, en dat ik, wij, geen meester meer zijn van de situatie. Even vloeken en dan pogen we ons te herpakken: goed dat we 'rijk' zijn, dat we een oplossing kunnen betalen. Onderweg in het busje doen we samen glimlach oefeningen: een ervan is een creative rekenoefening. We verdienen nog aan het busje. Immers als we nog iets boeken in Pakse, en morgen nog vervoer moeten vinden, en een nacht verliezen in het resort 'berekenen' we dat we 80 USD kwijt zijn. Dus nog winst, joepie. Die poging tot glimlachen leggen we vast in een langen arm foto. Even wordt het nog spannend, de chauffeur weet Tad Fane niet liggen, en spreekt geen Engels. Dus snel schrijven in ons boekje, en oef we vinden het bord. De weg naar de waterval is modderig en stuk, de chauffeur durft er niet op rijden. Wij gaan te voet, 1 km maar, en voelen ons direct opgelucht: weer meester van eigen doen en laten, niet afhankelijk zijn ... Oh ja, het regenseizoen lijkt terug, het regent al de hele dag. En de waterval maakt geweldig veel stoom, wat maakt dat we hem bij flitsen zien. Het is ook geweldig glad. Oeps, en wij hebben enkel onze sandalen, het idee van een trektochtje in de jungle gaan we toch maar even opbergen. De andere foto's ,o.a. van onze reisgenoten vindt je
hier.
Goeie oefening diene keep on smiling :)
BeantwoordenVerwijderenEnige remedie jammer genoeg vrees ik.
Wel echt rot dat het zo moet lopen natuurlijk. Hopen op beter weer en betere ervaringen!
Kus,x
Blij dat jullie goed aangekomen zijn.
BeantwoordenVerwijderenStoem dat ze jullie zo duidelijk in het zak probeerde zetten.
Maar probeer de leuke ervaringen maar te laten helpen bij het keep on smiling.
Kus