10 december: RUN to the international clinic Ko Chang

Daar eindigt de dag mee, niet de nacht. De dag begon evenwel goed. De AB lijken aan te slaan, de druk in de buik wordt minder, ik voel mij sterker. Eén nadeel, de AB maken je gevoeliger voor zon, dus blijven we wat in de schaduw zitten. De lucht is staalblauw en 's morgens staat de zee hoog,het laatste deel van het restaurantstaketsel staat dan onder. We kunnen rond het staketsel ook aquariumkijken: hele scholen minivisje (1mm) en grotere modellen van 4-5cm zwemmen rond de palen. Tegen het land aan ontdekken we vissen met zo'n lange snuit en een oogje op vooraan. Ze vallen moeilijk te onderscheiden van de langwerpige bladeren die ook op het water drijven. Hun 'tegenstroomsheid', verrraad hen, ze bewegen soms tegen de golfslag in.
Dus wij lezen, schrijven, puzzelen en voelen ons goed. Ik ga eens zwemmen, dat gaat makkelijk van hier bij hoogwater. Zo van de pier en hup. Bij laag water zou je over rotsige bodem moeten. Oh ja en de Dulcolax zorgt op zijn minst voor enige beweging, zij het nog geforceerd. Dat verlicht ook en maakt blij.
's Middags eten we pasta bij een Fransman om de hoek, leuk om Frans te babbelen ook. Zelfde verhaal hier: er is ongewoon weinig volk, gewoonlijk zit rond deze tijd alles vol. Nu overal wachtende mensen in de bars en restaurants. Zijn pasta is lekker en we nemen ook een glas witte wijn. "Het is opmerkelijk hoe minder pijn en last, ne mens vrolijker maakt" zeg ik tegen Mie. En we zien het weer helemaal zitten de volgende dagen. Ondertussen is de zee gezakt en kunnen we over de baai naar het strand van het Mercure Hotel.
Goed ingesmeerd een beetje zonnen en zwemmen en lezen. Daar zijn dus ook wat foto's van. Tegen zonsondergang komen we terug. Ik begin weer wat last te voelen maar dat zal wel normaal zijn zeker.
Doch nee, binnen de kortste keren weer zo een aanval van verschrikkelijke, misselijkmakende pijn. Liggen helpt niet. Een pil P ook niet. Dan maar ijsberen door de tuin en stilaan niet meer weten wat! Het is hier ook extralang vrij weekend voor onafhankelijkheidsdag. Dat doet mij nog meer aarzelen om naar de dokter te gaan. Plus het feit dat het internationale kliniekje dat we zagen aan de andere kant van het eiland is, 25km ver over de kronkelwegen. Uiteindelijk valt het niet meer te ontkennen, dit kan zo niet verder, wat is dit toch, we moeten iets doen! Ik kan ondertussen niet meer helder denken, en beslissen, alleen ijsberen...Ik krijg onderweg van Mieke nog ergens wat Ibuprofen bij.
Mieke vraagt het meisje van het resort een taxi te bellen, zij beslist om ons samen met haar vader te voeren. 25 km hier, in het donker; betekent 40-50 minuten. Eerst moeten we nog tanken. Ook dat neemt zijn tijd, ik stap uit en ijsbeer. (Tanken gebeurt op het eiland voor brommers uit flessen, voor auto's uit tonnen langs de weg). En dan de lange tocht, met het raampje open lukt het net. En na 40 minuten voel ik de druk en pijn wat verminderen. Uiteraard bereiken we dan de plek des onderzoeks.
Het ziet er allemaal hypermodern uit (dat was mij opgevallen vorige keren, vandaar naar hier), de verpleegkundigen dragen hun uniform als in een film. Doch de eerste vraag is uiteraard 'have you insurance', en dan krijgen we uitleg over de betalingspolitiek.
Wij zijn ondertussen niet zeker waar ons kaartje van de verzekering zit, Mieke heeft er een maar zonder polis nummer. Ma soit.
Op de pijn vraag moet ik ondertussen antwoorden: now? 2/10. Enfin ze werken wel efficiënt, vragen stellen,je op een bed installeren...Daar besluit ik de Eeepc open te klappen die Mieke gelukkig op zak gestoken heeft. Yes er is internet. Dus kan ik bellen naar Line die heeft al gehandeld met mondial en misschien kan zij de polis vinden (is zelfde als zij en Ardan vorig jaar). En Mieke's kaartje vermeld dat je binnen 48 uur moet bellen naar een nummer (in België). Dus dat doet Line. En ze vinden onze polis op naam. Ondertussen vind ik hem ook terug in een mail die ik aan mezelf stuurde.
Dan komt de jonge dokter, die nog wat vragen stelt en een kort klinisch onderzoek doet. Hij is zeer vriendelijk doch we zijn niet helemaal zeker of we elkaar altijd goed begrijpen. Hij stelt een differentiaal diagnose voor en verder onderzoek via bloed en stoelgang afname. Dat laaste zal een beetje moeilijk liggen leggen we uit.
Tussendoor wat skypen met Line die blijkt het al aangegeven te hebben bij Mondial. Het bloed is snel terug (30') en besluit: geen pancreatitis, ook weinig infectie te zien doch wegens drie dagen AB kan dat ook daar aan liggen, hyperactive ingewanden te horen...
Dus van differentiaal besluit hij te kiezen voor gastritis en darmontsteking. De twee laatste differentiaal zijn voor als de behandeling niet zou aanslaan. Ondertussen zijn de lieve mensen van het resort al uren aan het wachten. Tussen het krijgen van de IV medicatie door, en het pogen begrijpen van de voorgestelde orale vervolgbehandeling, moeten we ook dealen met de betalingswijze. Mondial en Line zeggen zij direct betalen, kliniekje wil geld zien en dat wij dat terugvragen aan de verzekering. De pijn stijgt ondanks de medicatie weer naar 3. Enfin niet zo interessant, we betalen met visa, dan krijg ik een tel uit België van Mondial, die zeggen we hebben papieren al opgestuurd. Dat brengt wat verdere verwarring over email en faxadressen, en ineens  krijgen we ons geld terug, of beter wordt de visa betaling geanulleerd, doch moeten we uiteindelijk onze pas wel daar laten tot zij het officiële papier van Mondial dat die gaan betalen in de hand hebben. Ondertussen is het na elven, en gaan we terug naar Vandalee resort. Daar is alles donker, iedereen slaapt! De pijn stijgt weer naar 4.

Slapen, hoe moet dat dan. Alleen op mijn rug valt de druk uitgeoefend door het liggen te verdragen. En als de medicatie, IV gegeven, niet aanslaat, was dan de diagnose correct? vragen we ons beiden af. Wat gedaan? 'If not better you call me' zegde de VP, 'we will send an ambulance and bring you to a bigger hospital on the mainland'. Shit zeg, dat is een grote stap. Dus ijsberen in de kleine hut, vooruit en achteruit. Elke minuut duurt een uur. Rond 02.00 vraagt Mieke of we niet beter beginnen te pakken, en dat doet ze ook. Nu willen we beiden niets liever dan een directe vlucht Leuven. Ik doe het net open en kijk of mijn mail naar Wieze met het medisch rapport al gelezen werd, ...ik sta stil... en vind een houding waar er minder pijn is, staande. Dan zittend...dan liggend...ik voel de pijn weglopen als een fietsband met een doorntje in. Ineens is er ontspanning. Ik vraag Mieke te stoppen met pakken, we kunnen misschien slapen, niet duidelijk hoe laat het ondertussen is 3, 4 uur, misschien.

En 11 december begint ook goed. De pijn blijft grosso modo weg. Er is wel geen verbinding hier per tel wat lastig is voor de verwachte opvolgtelefoons uit de kliniek en vanwege Mondial uit België.

2 opmerkingen:

  1. Blij dat ik vanmorgen even met jullie gebeld heb en ook jullie in levende lijve gezien heb.
    Hopelijk blijft de pijn weg en is er enkel verbetering op komst.
    Kus,x

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Oei allez. Ik hoop op vlugge genezing zodat de reis kan eindigen in schoonheid. Wij duimen hier voor jullie.

    Zusenzo

    BeantwoordenVerwijderen