Een nacht als een gebroken spiegel voor beiden. Zijnde slapen in honderd stukjes. En de koorts wil niet wijken, Ik begin mij beetje slapper te voelen. Doch niet getreurd: de zon is wederom van de partij. En 's morgens schijnt ze lekker op onze hut. Wij verhuizen naar de buurhut, omdat die van ons gereserveerd was.
Ik warm mij weer tussen de vlinders, die mooi blijven fladderen. Ook een nieuw model zwart/blauw.
Dit exemplaar zat aan Tad Ngeuang.
Rond de middag gaan we even wandelen, langs de weg naar Tad Ngeuang. Gisteren sprak een oudere meneer ons aan in vloeiend Frans en had het over Chevreuil en frites. We zijn weer even verzadigd van de lokale smaken, en een klein nadeel van Tad Fane is de beperkte kaart. Een uurtje stappen, en de meneer heeft ons in een wip een bord met drie stukken ree ("oui pas tout a fait légal", glimlacht hij). Heerlijk zachte reesteak en frietjes. Ik trakteer mezelf of een glas Bordeaux Superieur, ook de smaak van wijn mis ik soms. We lopen terug, en drinken onderweg nog een koffie bij een lokale cooperatieve. Ondertussen begint het slappe gevoel erger te worden, en ik val voor een dik uur in slaap.
Morgen gaan we verder en we moeten dus zoeken waar en hoe. Dat lijkt niet zo makkelijk en wordt ook bemoeilijkt door het haperende en sputterende internet. Mieke zoekt in het LP op papier en ik zoek in de versies op de pc. Ondertussen even checken hoe ver Picasa geraakt is met het uploaden van de foto's, het uploaden waar ik vanmorgen mee begon.
Het net en de LP zijn unisono: bussen in Laos zijn Lao style. Dus een rit van 6 uur wordt makkelijk 10 uur. We besluiten daarom de afstanden wat te beperken en met tussenstops te werken. Morgen dus terug naar Pakse, naargelang de gezondheid en de bussen, daar blijven of direct door naar Savanakhet. We will see.
We gaan op het gemak vertrekken hier en dan pogen langs de weg een 'sawngthaew' (kleine caminonnetjes met houten banken achterin voor passagiers) te stoppen.
Ik warm mij weer tussen de vlinders, die mooi blijven fladderen. Ook een nieuw model zwart/blauw.
Dit exemplaar zat aan Tad Ngeuang.
Rond de middag gaan we even wandelen, langs de weg naar Tad Ngeuang. Gisteren sprak een oudere meneer ons aan in vloeiend Frans en had het over Chevreuil en frites. We zijn weer even verzadigd van de lokale smaken, en een klein nadeel van Tad Fane is de beperkte kaart. Een uurtje stappen, en de meneer heeft ons in een wip een bord met drie stukken ree ("oui pas tout a fait légal", glimlacht hij). Heerlijk zachte reesteak en frietjes. Ik trakteer mezelf of een glas Bordeaux Superieur, ook de smaak van wijn mis ik soms. We lopen terug, en drinken onderweg nog een koffie bij een lokale cooperatieve. Ondertussen begint het slappe gevoel erger te worden, en ik val voor een dik uur in slaap.
Morgen gaan we verder en we moeten dus zoeken waar en hoe. Dat lijkt niet zo makkelijk en wordt ook bemoeilijkt door het haperende en sputterende internet. Mieke zoekt in het LP op papier en ik zoek in de versies op de pc. Ondertussen even checken hoe ver Picasa geraakt is met het uploaden van de foto's, het uploaden waar ik vanmorgen mee begon.
Het net en de LP zijn unisono: bussen in Laos zijn Lao style. Dus een rit van 6 uur wordt makkelijk 10 uur. We besluiten daarom de afstanden wat te beperken en met tussenstops te werken. Morgen dus terug naar Pakse, naargelang de gezondheid en de bussen, daar blijven of direct door naar Savanakhet. We will see.
We gaan op het gemak vertrekken hier en dan pogen langs de weg een 'sawngthaew' (kleine caminonnetjes met houten banken achterin voor passagiers) te stoppen.
Leuk zo met een gids 'in den jungle'.
BeantwoordenVerwijderenZwemmen zag er ook zeer tof uit!
Ik ben blij te horen dat de zon er weer doorgekomen is. Benieuwd naar jullie volgende Laos avontuur. Ik meen mij inderdaad te herinneren dat er in Laos vooral localbussen zijn, dus dat de reizen wel verdubbeld kunnen worden qua reistijd.