12 November: The Lao way.

We staan op het gemakske op, pakken, en gaan een paar honderd meter verder ontbijten. Broodjes: een met kaas en een met tonijnsla. Ja het verlangen naar andere smaken blijft hangen. Aan de overkant hebben we ons ticket geboekt, naar Savannakhet, 270 km. Het boeken ziet er net uit zoals in Vietnam, een kaffee/reisbureau, een foto van een mooie bus, en bestemmingen.
Tegen de avond hebben we geleerd: daar eindigt ook de gelijkenis. Dit is Laos! Different country, different rules.Een tuktukker levert ons een paar kilometer verder af bij een ander stoffig terrein waar bussen stoppen. Niemand om te helpen, geen uitleg. Dan komt een rammelbus voorgereden, onze luxecar. We kruipen over de rijstzakken, en zakken met onbekende inhoud om een achteraan een plaats te vinden. Gelukkig kunnen onze rugzakken ook binnen in de bus,en hebben we plek. De bus is niet vol. De zetels toch niet, het gangpad en tussen alle zetels wel.
Vijf km na vertrek, een ander busstation van Pakse. Daar worden nog een tiental zakken op het dak geladen, en dozen binnen in de bus. Er is wel verluchting, geen airco, wat gezien mijn toestand maar goed is ook. Dan bibber en beef ik niet zo veel. De koorts en de keelpijn willen immers niet wijken. Dus nog maar eens I en P ter hulp geroepen.
De weg is redelijk goed, niet teveel putten, het landschap veranderd wel wat dus ik kan ook kijken. Na drie uur rijden zijn we nog 120km van Savanakhet. Ik had al de indruk dat de bus zelden meer dan 40km/u haalt.
Rond de middag stopt de bus, en wordt deze bestormd door vrouwen en kinderen met eten, vooral gebraden kippen en kikkers...Voordeel hier in Laos: ze vragen ons, de enige blanken op de bus, niet eens of we eten willen.
Zo gaat het voort, op 40 km van S. stopt de bus, chauffeur stapt uit, rest blijft zitten, zitten, gebeurt niets, enfin zo een dik halfuur. Onze hoop om nog een namiddag in S te hebben slinkt. Als de bus vertrekt helemaal, nu blijkt de snelheid gereduceerd tot 20km/u. Dus nog bijna twee uur naar S. Dus tegen van het vallen van de avond zijn we daar. De dag is om!
Op het einde van de rit vinden we dat het even minder vrolijk. Mieke heeft ook meer dan zes uur weinig gedronken en niet geplast. Dus dat even eerst in orde brengen, een tuktukker in de arm en naar Leena's guesthouse, waar ook Line en Ardan vorig jaar geweest zijn.
We besluiten, met nog eens een dosis P en I in het lijf, om toch nog eens door het stadje te dwalen, rustig is het hier, op zoek naar wat LP noemde "Laotian French dining along the Mekong". Aan de Mekong zijn enkel stalletjes te vinden en in deze toestand nee dankjewel. We houden wel van de verlaten sfeer en verder botsen we op een oud koloniaal hotel restaurant dat een gewaagde Franse kaart voert, spreken de jonge,vrouwelijk kok,enzij beloofd goed te koken. We zijn de enige klanten. We hebben vandaag behalve de bus niets opgedaan, dus hopakee, tweemaal de menu van 155.000 kip: slaatje met gerookte zalm en mierikswortel, pompoensoep, zalm met groentengarnituur en pomme dauphinois, en lamskoteletjes met Bordelaise/peper saus, en groentjes en pommes dauphinois, en poire belle Helènen en vanille ijs. Voila. Het humeur is beter.
Dus de dag levert ook nog wat foto's.
De koorts ni, evenwel. Dus vroeg bed in nadat we gezocht hebben hoe deze keer de airco te 'ordenen'. Morgen blijven we hier. Uitzieken, hopelijk.

1 opmerking:

  1. Hopelijk vertrekt 'vile virus' snel en kunnen jullie weer volop (nog meer) van alles en mekaar genieten. De foto's tonen nog 'healthy tourists' en niet al te veel van jullie ongemakken (censuur!?). Alvast veel morele steun...!
    Vera en Hugo

    BeantwoordenVerwijderen