24, 25 november: over de Mekong.

De slowboat zal ons van Luang Prabang de grensovergang in Huay Xay brengen, en dat in twee dagen 'varen'. Halverwege wordt er halt gehouden in Pakbeng, een dorpje dat tien jaar geleden waarschijnlijk gewoon rustig lag te slapen langs de Mekong.

Dat is nog te merken aan onze landing in de avondschemering. Onze boot is de laatste van een stuk of acht die aanleggen. Dat betekent dat we langs de boeg van boord springen en dan met rugzak en alles een duin beklimmen. Dat is de haven! Paskong is dus volledig afhankelijk van de stroom toeristen die van Luang Prabang naar Huay Xay reist en dus in het bijzonder van de ontwikkeling van Luang Prabang.

Zand dus, duinen, en rotsen, basalt denk ik, zwart, of anders leissteen wegens de verticale lagen, en dan nog GROEN dat vormt de grens van de Mekong, en dus in variaties is die schoonheid hetgeen onze netvliezen bereikt. Soms is de rivier breed, soms zijn er rapids, en draaikolken. Het water kan ni echt diep zijn en het varen is dus zigzaggen doorheen rotsformaties afgewisseld met rustig tuffen op brede stukken.

Mensen en dorpen, zijn er amper de eerste dag. Ik denk dat de drie dorpen die we zien op de foto's staan. De tweede dag is er meer beweging, langs de oever, doch ook niet overweldigend. Dat is en blijft de natuur. Om ze ook voor ons nog uit elkaar te houden zijn de foto"s verzameld in dag 1 en dag 2.

De mensen op de boot zijn 60% toeristen. Toffe en minder toffe. Zo zijn er een lelijke gast die we Jean Blaute dopen (de jonge dan) en zijn dikke meestal boos kijkende en blowende vriend die twee dagen hun best doen om elke twee zetels te bezetten. Er zijn ook twee onbeleefde Poolse meisjes, die de eerst dag mijn oren kapot schreeuwen (dan zitten we achteraan dicht bij de motor, en ja die is op zichzelf al luid) en de tweede dag lekker in de weg van ieder gaan zitten. Zij vergeten hun factor dertig bijna, ik ga hem brengen, en er kan geen danku of geen glimlach van af. De tweede dag zorgen we ervoor dat we meer vooraan zitten en kunnen we spreken zonder te roepen. Zo hebben we toffe babbels met twee Portugese meisjes en met een Canadese papa die met zijn vrouw en twee zonen (7, 9) op reis is. Wij verslinden tussen het kijken door elk en roman. Ook een lekkere plek om te lezen vinden we ondertussen.

De tweede dag zijn we laat om de grens,zijnde de Mekong, nog over te steken naar Thailand en we brengen een laatste nacht door op Laotiaanse bodem.

Er is geen eten aan boord, dus de eerste dag hebben we getankt op de ochtendmarkt in LP. Ik had maar 20 minuten tijd, dus kon ni echt zoeken.Het menu: sticky rice with bananas in bananaleaf, sticky rice with black beans in banana leaf, sticky rice gefituurd met een korstje zonder banana leaf en bananen.

4 opmerkingen:

  1. Hoi mama en papa,

    Dag 1 van de foto's wordt geladen. Dag 2 niet.
    Misschien eens kijken wat hier voor zorgt?
    Dan kunnen we ook van dag 2 genieten :)
    Kus,
    X

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Nu hier ook. Vreemd. Gisteren gaf het telkens een scherm weer dat het geen verbinding kon maken terwijl dit bij dag 1 wel kon.
    We hebben ondertussen dus kunnen meegenieten van dag 2 ook.
    Kus,x

    BeantwoordenVerwijderen