13 Oktober: Ho Chi Minh Trail.

We nemen kleine baantes, de zon verschijnt soms tussen de wolken en het is droog. De moto's snorren lekker. En wij hebben ogen en foto's te kort. Bij het begin van deze tocht hebben we nog geen benul hoeveel ogen tekort. Veel, zal blijken! Duong Ho Chi Minh, de bevoorradingsroute van de VC doorheen de bergen, dat is de route die we opzoeken en gedurende meer dan 200 km zullen rijden. Dus eerst opstijgen van zeeniveau, door dorpen en smalle hoofdbanen, vol volk, naar de betonnen paaltjes met DHCM. De titels voor deze dag kunnen variëren, naargelang de kennis, of de hypothesen, die we toevoegen aan de ervaring. Ik begin met de blote ervaring, wat als titel oplevert: Bikers Paradise!

Het landschap is werkelijk geweldig, de baan evenzeer. Stillaan verminderd het volk, veranderen de woningen weer in paalwoningen, en kronkelt de weg op en neer. A bikers paradise! Geen meter recht, een redelijk goed bollende ondergrond, op en af, en geweldige vergezichten. De Yamaha doet zijn best, Mieke zit bij mij achterop vandaag, Tai heeft de drie rugzakken opgebonden. In een plastiek zak voor het geval. DE hellingsgraad varieert, doch er zijn hele stukken met 10 %. Hier moet de Yamaha in de krachten, tot 8500 t/m in tweede, opschakelen en het toerental valt langzaam naar beneden. Dus het is denken en werken, en bochten aansnijden, en op de motor remmen en schakelen en ondertussen de ogen utikijken. En dat meer dan 200km aan een stuk.
Bij het lunchen haalt de regen ons in vanaf de kust, dat is ook het punt waar we de bewoonde wereld verlaten. Boven de duizend meter rijden we 50 km zonder tegenligger, zonder dorp, zonder, mens, zonder achteropkomend verkeer. Het is ondertussen beginnen plensregenen, werkelijk stortbuien. Met Tai's plastieken pakken blijven we relatief droog. De keen's doen wel hun volgende droog-nat-droog-nat/test. We moeten enkel opletten op koetjes, geitjes, buffels, die het midden van de weg als ligplaats kiezen. In een lange tunnel ergens op 1200m schuilen we even, de rokers roken, en we mogen niet te onvoorzichtig remmen want een koe heeft de tunnel als stal gekozen en vol 'vijgen' gelegd.  Hier vinden we nog stukken en plukken oorspronkellijk regenwoud en nog meer indrukken van titel twee.
Agent Orange

Lager al worden we geconfronteerd met de 'oplosssing' die de USA nastreefden om de bevoorrading van de VC uit te kunnen schakelen. Een chemisch ontbladeringsmiddel dat ze net als een CIA agent een naam gaven, of die naam kreeg, Agent Orange! Wij rijden door het landschap dat ooit een regenwoud was, en nu een variatie aan evoluties van herstel laat zien. En dit meer dan veertig jaar na het einde van het gebruik van Agent Orange! Al brommend mijmer ik over het gevaar van 'eenvoudige' oplossingen. Ze zijn zo verleidelijk, ze lijken alles te beloven. In ons werk is dat hetgeen wat mensen vaak van ons verwachten, om maar te zwijgen over de verwachtingen van de efficiency managers (in de gezondheidszorg). Eenvoudige oplossingen is op zich ook al een enge formulering bedenk ik. Nog verdokener is de giftige invloed van 'de eenvoudige probleemformulering'. Die maakt de eenvoudige oplossing aanvaardbaar, zelfs wenselijk. Dus, we kunnen de commie's niet vinden omdat ze zich doorheen het gebergte en het regenwoud bevoorraden. Laat ons dan het woud ontbladeren! We zien variaties van het woud. De natuur is ondertussen op de meeste plaatsen terug groen. Doch een regenwoud groeit niet in veertig jaar he. Soms lijkt het landschap nog de overvloed van een regenwoud te tonen, dan weer lijkt het op het hoofd van een persoon die zijn haar verliest bij een chemo: hier en daar plukken haar (grote bomen), eenzamen haren, en plukken dons tussenin. Op andere plekken heeft de landbouw overgenomen. Het woud is veranderd in rubberplantage of ananasveld. Wie zal zeggen wat na veertig jaar effect is van Agent Orange, of effect is van de effecten van....waardoor land vrijkomt om te bewerken.En verder: Bikers paradise..
Het blijft ondanks de overpeinzingen, heerlijk tuffen, ook al valt de regen met bakken. De natuur blijft fantastisch, het rijden zalig, maar wel inspannend. We zijn content. Rond 16.00, en zoals gewenst voor het donker, komen we aan in P'rao. Een stadje met twee hotels, weeral geweldig veel jongeren, en verder electriciteitspannes. Ons hotel is spiksplinternieuw. We krijgen lekker eten, waaronder een berg jonge bamboescheuten, wie ons geweldig smaken. Er is nog een andere "gids" in het hotel met een gast. Deze voert de naam van de 'Hoi An Easy riders'. We vernemen dat het oorspronkelijke gedacht van het met moto's de DHCM afrijden gekopieerd wordt en de naam ook schaamteloos overgenomen wordt in dit hyper kapitalistische/communistische land. Trouwens, dat had ik nog niet vernoemd, gisteren hebben we de oorspronkelijke easy rider ontmoet bij het ondergrondse dorp. Het gesprek over echt en vals, geïnitieerd door de sticker Harley Davidson op moto van de Hoi An gids, leert ons dat onze Yamaha  ook een 'Chinese' is, de echte zijn veel te duur.
Volgens Tai is het meest gegeerde beroep qua verdienste in Vietnam politieman! Het was ons al opgevallen hoe onze nachtbus hen blijkbaar iets toestak toen ze deze deden stoppen, en hoe ze langs de NZ as staan en vrachtwagens tegenhouden.

Oh en in bikers paradise, ook niet te versmaden, de onttelbare helloo's en de glimlach van de kinderen die je groet. Spijtig, een kereltje van vijf gooit met een kwaad gezicht een steen naar ons. Doch ook hier hangt van de hypothese af, of we dat erg vinden. 'Willeke' gooide als vijfjarige ook stenen naar alle voorbijgangers in Drogenbos.

Hier de foto's

1 opmerking:

  1. Bikers paradise... klinkt heerlijk :)
    Ondanks de regen toch prachtige foto's en veel lachende gezichten. De verhalen uit de blog laten weten dat jullie er met volle teugen van genieten!!

    BeantwoordenVerwijderen