Ik schrijf dit, of begin dit de schrijven, meer dan een dag nadien. Het wordt dan ook al een beetje herinneringswerk. En dat idd na een lange dag. Drie keer zelfs, een lange dag: in uren, inzet en beelden.
Eerst in uren dus: het is ons niet duidelijk wanneer de dag begint, omdat het niet duidelijk is wanneer de vorige dag eindigt. We zijn lang opgebleven, op de strandstoelen gelegen tot het niet meer kon, gelezen met onze leeslampjes, tot de ogen en het hoofd zeer deden, dan nog paar uur gewacht buiten op de bus. Rond 2 u in de ochtend eindelijk vertrokken naar Saigon.
In inzet: bij het lezen krijg ik hoofdpijn, en de gastrointestinale krampen steken ook terug de kop op. Zij zullen in de loop van de dag aanwezig blijven en een onverdiend groot deel van de aandacht opeisen, evenwel, zonder dat we dat aan het humeur laten raken. Tot 's avonds na een lange dag blijkt dat de energie op is. En ik dus rond 20.00, gesterkt door wat pillen in slaap val na 38 uur wakker zijn.
In beleving, dat moet het verslag dat volgt pogen over te brengen, en in beelden, daarvoor zijn er de foto's.
Onze bus van Mui Ne, was een gewone bus. Dus niet veel slaapmogelijkheid. En om halfzes wordt het licht, dan naderen we ook Saigon. Voor het eerst zien we iets wat op een snelweg lijkt in Vietnam. En dan nog met vier banen aan elke kant! We rijden langs een serie handelaars in bulldozers, kranen etc. Een paar kilometer lang de een na de ander, duizenden. Wie gaat hier allemaal mee bouwen? Zelfs als we rekening houden met de Vietnamese bouwwoede? Of zouden ze deze opkopen omwille van het staal vraag ik mij verder af?
Saigon bouwt ook hoog, er staat een hele mooie bij.
Even tonen we teveel vertrouwen als we denken dat we opgehaald worden door een taxi. Samen met de driver zien we onze vergissing in voor we vertrekken. No hard feelings. Ondertussen zijn de buikkrampen erger: Buscopan en Immodium drukken maar onderdrukken niet. Het vraagt de rest van de dag een inspanning om er voorbij te kijken, en elke mogelijke pauze zoek ik het lelijkste plaatske op. Tegen de avond ben ik er behoorlijk uitgeput van, en dat samen met de afwezigheid van slaap...We bekijken het verkeer en besluiten dat in onze ervaring qua brommerdrukte de wedstrijd gewonnen wordt door Hanoi met 5-3.
Dan volgt het nu al bekende ophalen, doorgeven, wisselen, van mensen om de juiste toer te maken. Het blijft ongeloofljk hoe ze dat doen, met een blad papier en een telefoon. We raken op weg, eerst drie uur met de bus door de delta. Ook dat is de moeite waard. Water, water, water.... Daarna verkassen we alles, bagage inbegrepen naar een bootje. Eerst bezoeken we een floating market. Deze keer een echte. Een opluchting ook, ze willen ons zelfs niets verkopen. Dit is een groothandelsmarkt, een van de vele, zegt de gids, en eerder een kleine. De grote boten komen hier liggen, telkens geladen met één product. Welk product dat is kondigen ze aan door een exemplaar aan een bamboestok te hangen. De kleine bootjes komen kopen. De volumes beginnen ergens bij 2Okg, liever met 100kg. We kunnen ons voorstellen hoeveel markten er nog tussenzitten tot de madammekes die individuele stukken fruit verkopen aan toeristen. Daarna varen we nog een uurtje, om dan te stoppen bij een eiland, waar we even fietsen naar een lokaal eethuisje. Eten doen we niet veel, gezien de boven vermelde problemen. En Mieke wordt wat ongerust over de hygiëne.Na nog een uurtje varen, rijden we drie uur verder met een andere bus. Niet dat het zoveel km zijn, doch hier zijn de wegen slechter. Water is werkelijk overal. En de Mekong staat hoog. Enkel de huizen die verhoogd zijn staan niet onder. Vele tuinen wel. Soms komt het water uit de riool in de stad. We kunnen evenwel nog vlot rijden op de dijken. Ook de ferry naar de overkant is nog een beleving.Tegen zeven uur 's avonds bereiken we Chau Doc. We slapen op een drijvend hotel. Dat heeft betere tijden gekend. Een beetje rijst eten en bed in, ik ben niet zeker of ik wat koorts begin te maken. Doch zoals geweten ben ik goed verzorgd.
Eerst in uren dus: het is ons niet duidelijk wanneer de dag begint, omdat het niet duidelijk is wanneer de vorige dag eindigt. We zijn lang opgebleven, op de strandstoelen gelegen tot het niet meer kon, gelezen met onze leeslampjes, tot de ogen en het hoofd zeer deden, dan nog paar uur gewacht buiten op de bus. Rond 2 u in de ochtend eindelijk vertrokken naar Saigon.
In inzet: bij het lezen krijg ik hoofdpijn, en de gastrointestinale krampen steken ook terug de kop op. Zij zullen in de loop van de dag aanwezig blijven en een onverdiend groot deel van de aandacht opeisen, evenwel, zonder dat we dat aan het humeur laten raken. Tot 's avonds na een lange dag blijkt dat de energie op is. En ik dus rond 20.00, gesterkt door wat pillen in slaap val na 38 uur wakker zijn.
In beleving, dat moet het verslag dat volgt pogen over te brengen, en in beelden, daarvoor zijn er de foto's.
Onze bus van Mui Ne, was een gewone bus. Dus niet veel slaapmogelijkheid. En om halfzes wordt het licht, dan naderen we ook Saigon. Voor het eerst zien we iets wat op een snelweg lijkt in Vietnam. En dan nog met vier banen aan elke kant! We rijden langs een serie handelaars in bulldozers, kranen etc. Een paar kilometer lang de een na de ander, duizenden. Wie gaat hier allemaal mee bouwen? Zelfs als we rekening houden met de Vietnamese bouwwoede? Of zouden ze deze opkopen omwille van het staal vraag ik mij verder af?
Saigon bouwt ook hoog, er staat een hele mooie bij.
Even tonen we teveel vertrouwen als we denken dat we opgehaald worden door een taxi. Samen met de driver zien we onze vergissing in voor we vertrekken. No hard feelings. Ondertussen zijn de buikkrampen erger: Buscopan en Immodium drukken maar onderdrukken niet. Het vraagt de rest van de dag een inspanning om er voorbij te kijken, en elke mogelijke pauze zoek ik het lelijkste plaatske op. Tegen de avond ben ik er behoorlijk uitgeput van, en dat samen met de afwezigheid van slaap...We bekijken het verkeer en besluiten dat in onze ervaring qua brommerdrukte de wedstrijd gewonnen wordt door Hanoi met 5-3.
Dan volgt het nu al bekende ophalen, doorgeven, wisselen, van mensen om de juiste toer te maken. Het blijft ongeloofljk hoe ze dat doen, met een blad papier en een telefoon. We raken op weg, eerst drie uur met de bus door de delta. Ook dat is de moeite waard. Water, water, water.... Daarna verkassen we alles, bagage inbegrepen naar een bootje. Eerst bezoeken we een floating market. Deze keer een echte. Een opluchting ook, ze willen ons zelfs niets verkopen. Dit is een groothandelsmarkt, een van de vele, zegt de gids, en eerder een kleine. De grote boten komen hier liggen, telkens geladen met één product. Welk product dat is kondigen ze aan door een exemplaar aan een bamboestok te hangen. De kleine bootjes komen kopen. De volumes beginnen ergens bij 2Okg, liever met 100kg. We kunnen ons voorstellen hoeveel markten er nog tussenzitten tot de madammekes die individuele stukken fruit verkopen aan toeristen. Daarna varen we nog een uurtje, om dan te stoppen bij een eiland, waar we even fietsen naar een lokaal eethuisje. Eten doen we niet veel, gezien de boven vermelde problemen. En Mieke wordt wat ongerust over de hygiëne.Na nog een uurtje varen, rijden we drie uur verder met een andere bus. Niet dat het zoveel km zijn, doch hier zijn de wegen slechter. Water is werkelijk overal. En de Mekong staat hoog. Enkel de huizen die verhoogd zijn staan niet onder. Vele tuinen wel. Soms komt het water uit de riool in de stad. We kunnen evenwel nog vlot rijden op de dijken. Ook de ferry naar de overkant is nog een beleving.Tegen zeven uur 's avonds bereiken we Chau Doc. We slapen op een drijvend hotel. Dat heeft betere tijden gekend. Een beetje rijst eten en bed in, ik ben niet zeker of ik wat koorts begin te maken. Doch zoals geweten ben ik goed verzorgd.
Verzorg jullie dan maar goed als de darmproblemen er weer zijn. Hopelijk bevalt Cambodja jullie even goed als Vietnam. Benieuwd naar jullie avonturen in dit land. Trouwens, luchthaven van Bangkok is ondergelopen. Dus nogmaals: chance dat jullie nu niet in Thailand zitten :)
BeantwoordenVerwijderenHey lieve papsie en mamsie,
BeantwoordenVerwijderenLange afstanden doen kan inderdaad een (slopend) avontuur zijn. Maar verzorg jullie goed en laat jullie goed verzorgen. Ik ben blij dat Vietnam jullie zo goed is meegevallen.
kus