De eerste 20 km zijn dezelfde als die wij gisteren al bolden, dus niet zo exiting. Onze eerste stop is de Pagode van Bai Dinh (info) en die is het uiteindelijk wel. Op het eerste gezicht lijkt het vooral een verwoesting van het landschap in te houden. Er worden ook viervaksbanen naartoe getrokken, parkings aangelegd enz. Van de info leer ik dat ze vorig jaar hadden moeten klaar zijn, doch volgend jaar zal ook al vroeg zijn merken we. Verder lijkt het een soort 'Koekeliek van Baselberg', of mogelijk eerbiediger een Sagrada Familia. Reusachtig is het woord. Om dat woord echt te voelen hebben we de berg wel moeten beklimmen, want enkel van bovenaf is echt duidelijk hoe groot dit complex wel is.
Daarna begint het echte rijden, verkleinen de wegen, slaan we links en rechts in, en zouden we hier zonder gids niet raken. Of gestressed zijn wegens voortdurend op de kaart kijken en uitzoeken. Het blijft ook droog, wat tof is ondanks de afwezigheid van zon. Met regenjek en flies is het aangenaam brommen. Verder blijkt ons geluk dat de rijstoogst in deze regio volop bezig is. Dat levert mooie beelden op waarvan we er al rijdend en stoppend maar een deel kunnen vastleggen hebben. Wij zijn ook een bezienswaardigheid op deze banen en we zullen ons tot morgen als we Nimh Binh weer naderen voelen als 'koning Bo en Fabbeke in Congo': enthousiast zwaaien, helloooooo, sin chiao zijn niet uit de lucht. Vooral de schoolkinderen kijken ons blij en soms met grote verbaasde ogen aan...
Meestal brommen we aan 40km/uur, goede snelheid om te kijken, even tuuteren (ja dat kan den Tuut) en Mahn stopt. We leren ook tuuten als we de ander willen verwittigen dat we voorbijsteken, dat is blijkbaar het sonarsysteem. (We leren ook dat in heel Vietnam de maks snelheid 60 km/uur is!).
Stop voor een drankje,en vele stops onderweg voor de pipi! Ik denk dat het aan het bier en de rijstwijn van het diner gisteren (zie aanvulling, 3 oktober) ligt, later zal ik besluiten dat zowel de green tea als het bier hier geweldig 'waterig' zijn.Nog veertig km verder, altijd over mooie baantjes, waar we onze ogen uitkijken, eten we in een stalletje, enfin restaurant onderweg. Echt heerlijk eten, mmm, en veel, we krijgen het niet allemaal binnen. Stokjes eten, en slurpen gaan ons al een beetje beter af.
Daarna verandert het landschap weer, meer bergen, de wegen worden weer kleiner, van zijdal in zijdal, naderen we blijkbaar het natuurreservaat en een andere bevolking. De woningen worden paalwoningen, al blijven er lang nieuwe huizen opduiken Hanoi style. Om een of andere reden bouwen ze die hier ook smal, al bouwt her en der een slimme er schijnbaar twee tegen elkaar, doch ik vermoed dat het er maar een is. (Manh "rich people from Hanoi buy everuthing here and built new houses", van Drogenbos geleden en 'die rijke mensen van Brussel kopen hier alles op 5O jr geleden....', soms zijn er wel gelijkenissen in culturen he).
Waar zijn we uiteindelijk beland? Dat weten we zelf niet goed. 140km van Nimh Binh, een dorp in Pu Luong Natural reserve. De laatste vijf km moeten we te voet. Manh rijdt zijn moto over de bamboe en staal hangbrug, om eten te gaan maken. Wij mogen te voet, de weg volgen tot ' a very old lady will meet you'. Leuke tocht is dat:dit hadden we zeker niet gevonden, en gedurfd. Vrij dicht bewoond met allemaal paalhuizen, met overal kinderen. Helloo van hier en ginder, diepe voren in het pad, als het regent geen lachen hier denken we. De waterraderren zijn ook schitterende constructies. Zij scheppen water
geirrigeerd. Honden zijn er hier ook evenveel als mensen (waar die honden in Hanoi niet waren, ook niet als drol ).We zijn allebei uitgelaten en blij om hier te zijn, wat een ervaring, en op ons gemak. Ook leuk als je weet dat er een gids is. We gaan dat nog doen. Het madammeke kan je straks zien bij de foto's. We vernemen later dat ze weduwe is sinds twee jaar, vier kinderen heeft en 54 jaar is. Geconfronteerd met onze leeftijd lacht Manh zijn mooie lach en hij is vergeven :-). Stil hier, overweldigend groen. Bamboe,banaan, palm erkennen we. kippen,hondjes, en eenden lopen overal los. Geweldig lekker gekookt wordt er voor ons door Manh. Hij kan dat goed spelen ook met twee houtvoeren op de vloer. Leem onder het vuur. Stokske versteken, verschuiven, vuurtje hoger, vuurtje lager. We krijgen rijst, nems, vlees en groenten, teveel...
Na het eten het enige minpuntje: de madam en haar zoon willen ons erg graag dronken met rijstwijn, wij hebben geen zin, ook niet in zingen. Na een tijdje hebben ze dat door en laten ons gerust. Wij kruipen in onze nest en hopen dat we niet teveel moeten....
En dan begint de regen te vallen.....Bekijk ondertussen de foto's bij het verhaal.
Wauw!!!
BeantwoordenVerwijderenKlinkt echt super!
Zo leuk geschreven ook, ik was echt helemaal mee in de tocht.
Dikke kus en knuf Fem